บทที่ 73 เตรียมตัวรับปีใหม่

ป้าสะใภ้ใหญ่ ป้าสะใภ้สาม และหลี่ชุนซิ่งต่างเข้าไปช่วยป้าสะใภ้รอง

ซีซีตามพี่ใหญ่กับพี่รองมามุงดูความคึกคักด้วย พอเห็นป้าสะใภ้รองใช้สะโพกกระแทกทีเดียว คนข้างๆ ก็กระเด็นจนแย่งเลือดหมูมาได้สำเร็จ ก็อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้ในใจ… ก้นทรงพลังจริงๆ

อาเล็กเองก็ยืนอยู่ข้างๆ พวกเธอเช่นกัน

วันเชือดหมูปีใหม่ของหมู่บ้าน ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างก็พากันออกมาหมด

คนแน่นขนัดสูสีกับตอนแจกเสบียงคราวที่แล้ว และตอนไปแย่งซื้อของที่สหกรณ์เลยทีเดียว

การแบ่งเนื้อจะคิดตามแต้มแรงงานรวม ใครมีแต้มแรงงานมากก็จะได้เลือกก่อน

ข่าวดีก็คือบ้านหลินมีแรงงานหลักเยอะ แต้มแรงงานรวมจึงไม่น้อยเลย

ส่วนข่าวร้ายคือแยกบ้านกันแล้ว ปีหน้าแต้มแรงงานจะถูกแยกจดเป็นรายบ้าน ก็จะไม่ได้สิทธิ์เลือกเนื้อดีๆ ก่อนแล้ว

มีได้ก็ต้องมีเสีย เป็นเรื่องยากที่จะได้ดีไปหมดทั้งสองทาง

แต่พอนึกถึงเงินเก็บในมือ นอกจากป้าสะใภ้ใหญ่ที่ไม่พอใจแล้ว อีกสามบ้านที่เหลือต่างก็พอใจเป็นที่สุด

ไม่นานก็ถึงคิวของแม่เฒ่าหลิน สมุห์บัญชีพาคนมาลงบัญชี พร้อมกับบอกว่าบ้านหลินควรได้เนื้อหมูเท่าไร

แม่เฒ่าหลินเล็งเนื้อส่วนหนึ่งไว้ตั้งแต่แรก จึงชี้บอกให้คนช่วยตัดชิ้นนั้นให้

พอได้เนื้อหมูชิ้นที่ถูกใจ แม่เฒ่าหลินก็ดีใจจนยิ้มจนเห็นฟันกราม

พอกลับถึงบ้าน แม่เฒ่าหลินก็จัดการแบ่งเนื้อออกเป็นห้าส่วน

เดิมทีเนื้อก้อนนี้ดูใหญ่มาก พอแบ่งเป็นห้าชิ้นแล้วก็เล็กลงไปถนัดตา

พวกซีซียังคงอยู่ตรงนั้นเพื่อดูความคึกคักต่อ

ร่างที่คุ้นตาคนหนึ่งเดินผ่านไป ซีซียิ้มน้อยๆ จนเห็นลักยิ้มข้างแก้ม “อาเล็กดูข้างหน้านั่นสิ”

อาเล็กมองตามที่บอก ก็เห็นสวีเฉิงกำลังฉีกยิ้มยิงฟันขาวมาทางนี้

ถือว่าหมอนี่รู้จักกาลเทศะ ที่นี่คนเยอะขนาดนี้ ไม่ได้ผลีผลามเดินเข้ามาต่อหน้าธารกำนัล

หลินหนานเองก็เห็นสวีเฉิง จึงโบกมือให้อย่างเอาเป็นเอาตาย คราวที่เจอหมูป่าบนเขาก็ได้สวีเฉิงช่วยไว้แท้ๆ แถมยังเป็นคนแบกเขากลับบ้านอีกต่างหาก

เด็กชายตะโกนเสียงดัง “น้าสวีเฉิง ทางนี้ ทางนี้”

คนรอบข้างหลายคนต่างก็เห็นหลินหนานโบกมือเรียกอย่างกระตือรือร้น

สวีเฉิงจึงได้โอกาสเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างอาเล็กอย่างแนบเนียน

สีหน้าของอาเล็กดูประหม่าไปชั่วขณะ ในใจคิดว่า เจ้าหนานเป็นคนเรียกแท้ๆ แล้วทำไมหมอนี่ไม่ไปยืนข้างเจ้าหนาน แต่กลับมาเบียดใกล้เธอขนาดนี้ด้วยเล่า แล้วทำไมตัวเธอต้องรู้สึกตื่นเต้นด้วยนะ

ซีซีกำลังแอบดูปฏิกิริยาระหว่างอาเล็กกับสวีเฉิงอยู่พอดี รู้สึกว่าน่าสนใจชะมัด

พวกยุวชนปัญญาชนจากบ้านพักมาถึงช้ากว่าคนอื่น แต้มแรงงานของพวกเขามีไม่มาก สู้คนในหมู่บ้านไม่ได้เลย ตามหลักแล้วถ้าแบ่งเป็นรายคนคงแทบไม่ได้ส่วนแบ่ง ยุวชนปัญญาชนจึงปรึกษากันว่าจะรวมแต้มแรงงานของทุกคนเข้าด้วยกัน อย่างน้อยก็พอจะแลกเนื้อหมูติดไม้ติดมือไปได้บ้าง

จ้าวซินหรงเห็นอาเล็กเข้า จึงวิ่งเหยาะๆ เข้ามาทักทาย

นับตั้งแต่คราวที่อาเล็กพาหลินซีซีเอาครีมหิมะที่ฝากซื้อไปให้จ้าวซินหรง หลังจากนั้นเธอก็แทบไม่แวะไปที่บ้านพักยุวชนปัญญาชนอีกเลย

ช่วงนั้นจ้าวซินหรงยังวานให้เธอช่วยซื้อของอีกสองครั้ง แต่ก็เป็นฝ่ายมาหาที่บ้าน พอเธอกลับมา จ้าวซินหรงก็เป็นคนมารับของไปเอง เธอไม่ได้กุลีกุจอเอาไปส่งให้อีกต่อไป

ทว่าพอเธอไม่ทำตัวสนิทสนมเหมือนเมื่อก่อน ท่าทีของจ้าวซินหรงที่มีต่อเธอกลับดีขึ้นผิดหูผิดตาเสียอย่างนั้น

อาเล็กไม่ค่อยเข้าใจความคิดของจ้าวซินหรงเท่าไร ตอนนั้นเธออยากผูกมิตรด้วยใจจริง แต่จ้าวซินหรงกลับชอบวางท่าโอ้อวดถือตัวใส่

เธอสัมผัสความรู้สึกนั้นได้ชัดเจน ตอนแรกไม่คิดว่าผิดปกติอะไร เพราะเห็นจนชินตา เพื่อนร่วมชั้นที่โรงเรียนในคอมมูนก็มองเด็กบ้านนอกที่เข้าไปเรียนด้วยสายตาแบบนี้เหมือนกัน

เมื่อก่อนเธอเคยอิจฉาและใฝ่ฝันอยากใช้ชีวิตในเมือง บางคราวยังแอบเพ้อว่าถ้าตัวเองเป็นคนเมืองบ้างคงดีไม่น้อย

แต่พอได้ยินคำพูดของหลานสาวตัวน้อย อาเล็กก็ตระหนักได้ว่าชีวิตคนเมืองไม่ได้วิเศษวิโสขนาดนั้น ไม่ว่าคนเมืองหรือคนบ้านนอก สิ่งสำคัญที่สุดคือความจริงใจต่อกันต่างหาก

พอคิดได้และสลัดภาพฝันอันเลิศเลอของคนเมืองทิ้งไป อาเล็กก็เลิกอิจฉาพวกยุวชนปัญญาชน และกลับมาวางตัวตามปกติด้วยใจที่สงบนิ่ง ซึ่งท่าทีนี้กลับทำให้เธอได้รับความเคารพมากกว่าเดิม

เหมือนอย่างที่หลานสาวตัวน้อยเคยบอก ทุกคนมีเพียงคนเดียวในโลก ไม่ว่าเมื่อไรก็อย่าได้ดูถูกตัวเองเด็ดขาด

จ้าวซินหรงเห็นสวีเฉิงยืนอยู่ข้างอาเล็ก ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันใด เธอรีบเอ่ยทักทายเขาทันที

สวีเฉิงมองเธออย่างแปลกใจ แล้วพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้

พอโดนอาเล็กกับเจ้าตัวเล็กอย่างหลินซีซีจ้องมอง จ้าวซินหรงก็รู้สึกเสียหน้าไม่น้อย ทว่าอีกฝ่ายเป็นถึงลูกชายคนรองของหัวหน้ากองผลิต ต่อให้เธออยากชักสีหน้าใส่แค่ไหนก็จำต้องสะกดกลั้นไว้

ใครใช้ให้ตอนนี้เธอต้องอยู่ใต้การปกครองของพ่อเขากันล่ะ

ถ้าเป็นเวลาปกติแล้วมีผู้ชายบ้านนอกคนอื่นมาทำเฉยชาใส่ เธอคงไม่คิดจะปรายตามองด้วยซ้ำ

ที่นี่มีคนมาทำดีกับเธอตั้งไม่น้อย แต่เธอไม่เคยชายตามอง คนพวกนี้ก็แค่ชาวนาบ้านนอกเปื้อนโคลน ส่วนเธอจะต้องหาทางกลับเข้าเมืองให้ได้

ในบ้านพักยุวชนปัญญาชนก็มีคนที่ยอมแต่งงานกับคนท้องถิ่นเหมือนกัน เป็นยุวชนปัญญาชนรุ่นแรกที่ลงชนบทมา ทนลำบากอยู่หลายปีแต่ก็ไร้วี่แววจะได้กลับเมือง

พอนานวันเข้าอายุก็มากขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินมาว่าทางบ้านมีพี่น้องหลายคน ตอนอยู่บ้านเดิมก็ไม่ได้รับความรักความเอาใจใส่เท่าไร สู้หาคนแถวนี้ที่มีฐานะพอกินพอใช้แต่งงานไปเลยยังดีกว่า อย่างน้อยก็มีที่พึ่งพิง ฝ่ายชายก็เกรงใจที่เธอมาจากในเมือง ถึงไม่ตามใจร้อยทั้งร้อยแต่ก็แทบจะยอมทุกเรื่อง งานในไร่นามันเหนื่อยสาหัสเกินไปจริงๆ เธอทนรับไม่ไหวแล้ว

หลินซีซีกะพริบตาปริบๆ สะใจนัก อยากดูถูกอาเล็กของเธอดีนัก โดนเมินเสียบ้างก็สมควรแล้ว

จ้าวซินหรงหน้าแตกกลับไป พูดคุยกับอาเล็กอีกสองสามคำแล้วก็เดินกลับไปรวมกลุ่มกับพวกยุวชนปัญญาชน

พวกยุวชนปัญญาชนมีบางส่วนที่กลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้าน

ในกลุ่มคนพวกนั้น ซีซีไม่เห็นหวงเสี่ยวอิง ยุวชนปัญญาชนคนที่เคยมาจ้างแม่ของเธอตัดเสื้อ พี่สาวคนนั้นนิสัยดีมาก แถมยังเคยแบ่งลูกอมให้เธอกินด้วย

อาเล็กไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ตอนที่จ้าวซินหรงทักทายสวีเฉิงเมื่อครู่ เธอถึงได้รู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

พอเห็นสวีเฉิงทำท่าไม่อยากคุยกับจ้าวซินหรง เธอกลับรู้สึกโล่งอกดีใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เธอรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะไม่ปกติเข้าให้แล้ว

แม่เฒ่าหลินแบ่งเนื้อที่ได้มาวันนี้ออกเป็นห้าส่วน เลือดหมูที่ป้าสะใภ้รองแย่งมาได้ ทุกบ้านก็ช่วยกันทำเป็นไส้กรอกเลือด แล้วแบ่งให้ทั้งห้าบ้านเท่าๆ กัน

เรื่องแบ่งไส้กรอกเลือดนี้ ป้าสะใภ้รองไม่มีข้อคัดค้านอะไร เนื้อหมูที่ได้แบ่งมาปีนี้ดีเป็นพิเศษ มีแต่มันหมูชั้นดี พอยัดไส้กรอกเลือดเสร็จ ทุกคนก็รีบไปเจียวน้ำมันหมูกันต่อ

ซีซีได้กินกากหมูเข้าไปถึงกับฟินจนแทบจะร้องไห้ ต้องโทษที่ยุคนี้ข้าวของขาดแคลนเกินไป เดือนหนึ่งได้กินเนื้อสักนิดก็ถือว่าบุญโขแล้ว

ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่ง ตัวเองแค่ได้กินกากหมูก็จะรู้สึกอิ่มเอมใจได้ขนาดนี้

วันนี้พวกเด็กๆ บ้านตระกูลหลินมีความสุขกันมากที่ได้กินกากหมู

วันนี้ตรงกับวันที่ 23 เดือนสิบสอง เป็นวันปีใหม่เล็ก แต่ละบ้านที่เจียวน้ำมันหมูต่างก็ไม่ตระหนี่กับลูกหลาน ตักกากหมูให้เด็กๆ ในบ้านได้กินกัน

ไม่ใช่แค่เด็กๆ บ้านตระกูลหลินเท่านั้นที่ได้กินจนปากมันแผล็บ เด็กๆ ในหมู่บ้านวันนี้แทบทุกคนต่างก็ได้กินกากหมูกันคนละชิ้นสองชิ้น

กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

มีเสียงหัวเราะของเด็กๆ แว่วมาให้ได้ยินทุกหนแห่ง

แม้ภายนอกจะหนาวเหน็บจนหิมะโปรยปราย หนาวจนน้ำมูกไหลย้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ลดทอนความคึกคักในการฉลองปีใหม่ของทุกคนลงไปเลย

วันต่อมาคือวันที่ 24 เดือนสิบสอง เป็นวันปัดกวาดทำความสะอาดบ้านครั้งใหญ่

ตั้งแต่เช้าตรู่ แต่ละบ้านต่างก็เริ่มง่วนกันแล้ว หลี่ชุนซิ่งเอาไม้ยาวมาผูกเข้ากับไม้กวาดขนไก่ เพื่อใช้ปัดหยากไย่บนขื่อคา

เธอปัดกวาดทำความสะอาดตั้งแต่ข้างในออกไปถึงข้างนอก

ซีซีกับพี่ชายทั้งสองคนถือเศษผ้า ช่วยกันเช็ดทำความสะอาดโต๊ะ ตู้ เก้าอี้ รวมถึงเตียงเตาจนเอี่ยมอ่อง

หลินเหล่าซื่อตักน้ำอุ่นมาให้ลูกๆ ทั้งสามคนใช้ซักผ้าขี้ริ้วโดยเฉพาะ

ซีซีมองดูทุกคนในบ้านร่วมแรงร่วมใจกัน แม้ว่ายุคสมัยนี้จะลำบากไปสักหน่อย กินไม่อิ่มนอนไม่อุ่น แต่ในความลำบากนั้นก็ยังมีรสหวานและความอบอุ่นซ่อนอยู่