บทที่ 74 ดูท่าจะไม่ใช่คนเคี้ยวง่าย

ต่อจากนั้นก็โม่เต้าหู้ ต้มเนื้อ ทอดเต้าหู้ ทอดลูกชิ้น แปะกระดาษหน้าต่าง และอีกสารพัด ทั้งยังต้องนึ่งซาลาเปาไส้ผักอีกตั้งเยอะแยะ ทุกคนต่างง่วนอยู่ทุกวัน มีข้าวของต้องเตรียมรับปีใหม่มากมาย

กลิ่นหอมฟุ้งเสียจนหลินหนานไม่อยากวิ่งออกไปเล่นข้างนอกเลยทีเดียว

หลินซีซีเดินตามหลังพี่ชายทั้งสองคนไปขอของอร่อยพวกนี้จากแม่

ที่ชวนให้น้ำลายสอยิ่งกว่าคือแม่เฒ่าหลินนึ่งหมั่นโถวแป้งขาวไว้หนึ่งหม้อใหญ่ มีถึงสิบลูกเต็มๆ

แม่เฒ่าหลินเก็บไว้สำหรับเอาไปเยี่ยมญาติช่วงปีใหม่ ยุคนี้เวลาไปเยี่ยมญาติ ถ้าได้หิ้วหมั่นโถวแป้งขาวไปสักสองลูกก็ถือว่ามีหน้ามีตามากแล้ว

เด็กๆ บ้านตระกูลหลินไม่มีใครไม่ตะกละอยากกินหมั่นโถวแป้งขาวพวกนี้ ทว่าแม่เฒ่าหลินกะจำนวนไว้พอดีเป๊ะ ทุกก้อนล้วนมีเป้าหมายการใช้งานชัดเจน จึงไม่มีใครหลอกล่อเอาหมั่นโถวจากมือแม่เฒ่าหลินมาชิมได้สักนิด

แม่เฒ่าหลินยังเชือดแม่ไก่อีกตัว จัดแจงชำแหละทำความสะอาดแล้วแขวนผึ่งไว้ รอให้ลูกสาวคนโตพาลูกเขยกับหลานๆ กลับมากินในวันชิวสาม

ไก่ตากลมที่แขวนอยู่นั่น ใครเดินผ่านไปผ่านมาเป็นต้องแหงนหน้ามองกันทุกคน

วันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง หลินเหล่าซื่อออกไปข้างนอกทั้งวัน พอกลับมาก็ถือแม่ไก่แก่มาตัวหนึ่ง รวมถึงขนมและลูกกวาดอีกจำนวนหนึ่งด้วย

แม่ไก่แก่ถูกขังไว้ในเล้า ให้อาหารอย่างดี รอเอาติดมือไปด้วยตอนไปบ้านเดิมของหลี่ชุนซิ่งในวันชิวสอง

ลูกกวาดนั้นสามพี่น้องหลินซีซีได้กันคนละสองเม็ด ส่วนที่เหลือหลี่ชุนซิ่งเก็บเอาไว้หมด

หลี่ชุนซิ่งหาเวลาว่างตัดผมให้หลินตงกับหลินหนาน

หลินซีซีถักเปียอยู่แล้ว จึงไม่ต้องตัด

หลินตงกับหลินหนานไม่ชอบตัดผมที่สุด แต่ก็จนปัญญา ด้วยความเกรงกลัวต่ออำนาจของแม่ ไม่อยากตัดก็ต้องนั่งนิ่งๆ ยอมให้แม่เอาอะไรมาฉับๆ บนหัวแต่โดยดี

หลินซีซีนึกว่าผมของพี่ใหญ่กับพี่รองจะต้องพังยับเยินเสียแล้ว ใครจะไปคิดว่าฝีมือการตัดผมของแม่จะดูเข้าท่าเข้าทางไม่เบา อุปกรณ์มีเพียงแค่กรรไกรกับใบมีดโกนหนวดของพ่อเท่านั้น

อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ผู้หญิงในยุคนี้ช่างไม่ง่ายเลยจริงๆ

งานในบ้านนอกบ้านต้องรับมือหมด ต้องไปทำแต้มแรงงาน เลี้ยงลูก ซักผ้า ทำกับข้าว ปัดกวาดเช็ดถูทั้งในและนอกบ้าน ไหนจะต้องเย็บพื้นรองเท้า ตัดเย็บเสื้อผ้าอะไรเทือกนั้นอีก สรุปคือต้องทำเป็นแทบทุกอย่าง

ไม่ง่ายเลยจริงๆ

เรื่องพวกนี้หลินซีซีทำไม่เป็นสักอย่าง ดูท่าเธอควรตั้งใจเรียนหนังสือจะดีกว่า

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมอาเล็กถึงดึงดันจะไปเรียนมัธยมต้นให้ได้ทั้งที่เรียนไม่เก่ง

ถ้าไม่ไปเรียนมัธยมต้นก็ต้องอยู่บ้านทำงานน่ะสิ อยู่บ้านเดิมก็ต้องทำงาน ไปอยู่บ้านสามีก็ต้องทำงาน

อืม…ว่าแต่การแต่งงานมันมีข้อดีอะไรบ้างนะ หลินซีซีนึกไม่ออกเลยว่ามีข้อดีตรงไหน

มีผู้ชายคอยดูแลเอาใจใส่สักคน มีลูกน้อยน่ารักๆ สักคน คงจะประมาณนี้ละมั้ง

แม่ของเธออย่างหลี่ชุนซิ่งก็เป็นแบบนี้ พ่อของเธอตามใจแม่เอามากๆ เรื่องที่พ่อหลินเหล่าซื่อภาคภูมิใจที่สุดก็คือ ตั้งแต่แม่แต่งให้เขามา ไม่เคยปล่อยให้แม่ต้องทนน้อยเนื้อต่ำใจแม้แต่น้อย

ถึงพ่อจะขี้เกียจและตะกละไปบ้าง แต่อีกฝ่ายก็มีข้อดี รักเมียไงล่ะ แถมยังรักเผื่อแผ่มาถึงลูกๆ ด้วย

หลินซีซีอมลูกกวาด รสชาติหวานเจี๊ยบชื่นใจ เธอให้คะแนนพ่อเต็มร้อยไปเลย ไม่กลัวว่าเขาจะเหลิงหรอก

พริบตาเดียวก็ถึงวันส่งท้ายปีเก่า อาหารมื้อสิ้นปีครอบครัวใหญ่กินพร้อมหน้ากัน

แต่ละบ้านนำเสบียงของตัวเองออกมา รวมถึงเนื้อและผัก

อาหารมื้อสิ้นปีจึงดูอุดมสมบูรณ์ขึ้นมาหน่อย

มีทั้งกับแกล้มจานเย็น กับข้าวผัด กับข้าวประเภทเนื้อ และยังมีเกี๊ยวด้วย

ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็กต่างก็กินกันจนพุงกาง

ตลอดทั้งปีเฝ้ารอคอยก็แค่วันนี้ที่จะได้กินของดีๆ สักมื้อ

พอกินอาหารมื้อสิ้นปีเสร็จ ลูกๆ บ้านใหญ่ก็เป็นผู้นำในการกล่าวคำอวยพรปีใหม่แก่พ่อเฒ่าหลินและแม่เฒ่าหลิน

พ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินมองดูฝูงหลานชายหลานสาวที่ยืนเรียงแถวกันหน้าสลอน ก็รู้สึกเบิกบานใจไม่น้อย

แม่เฒ่าหลินล้วงซองแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างอารมณ์ดี แจกเงินขวัญถุงให้คนละสองเฟิน

หลินตงกับหลินหนานคิดไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะเอาไปใช้อะไร

พี่ใหญ่หลินตงเตรียมจะซื้อยางหนังสติ๊กเพิ่มอีกเส้น

ส่วนพี่รองหลินหนานจอมตะกละ แน่นอนว่าต้องเก็บไว้ซื้อลูกกวาดกิน

หลินซีซีกำเงินสองเฟินไว้ ยังคิดไม่ออกว่าจะซื้ออะไร คงจะเป็นดินสอหรือไม่ก็สมุดทำนองนั้น

วันชิวหนึ่งเป็นวันที่คนในหมู่บ้านมีความอดทนต่อเด็กๆ สูงที่สุดในประวัติการณ์ แทบจะไม่มีใครดุด่าทุบตีเด็กเลย

วันนี้เป็นวันแรกของปีใหม่ การโดนด่าในวันนี้ถือเป็นลางไม่ดีว่าจะต้องเผชิญกับเรื่องติดขัดและโดนด่าไปตลอดทั้งปี

พวกเด็กๆ ฉลาดเป็นกรด เริ่มจากการหยั่งเชิงท้าทายขีดจำกัดของพ่อแม่ทีละนิด พอเห็นว่าปลอดภัยก็ค่อยๆ ใจกล้าขึ้น รนหาที่กันอย่างเต็มที่

พอพ้นวันชิวหนึ่งไป เข้าสู่วันชิวสอง หากยังทำตัวป่วนเหมือนเมื่อวาน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ผัดหน่อไม้ใส่เนื้อคงไม่แคล้วโดนเสิร์ฟถึงก้นแน่นอน

วันชิวสองเป็นวันที่แต่ละบ้านต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม

สามพี่น้องหลินซีซีต่างสวมเสื้อผ้าตัวใหม่ หลี่ชุนซิ่งผู้เป็นแม่ก็รื้อเอาเสื้อผ้าก้นหีบออกมาสวมใส่เช่นกัน ผมดำขลับหวีรวบไว้ด้านหลัง

“แม่สวยจังเลยค่ะ วันหลังแม่แต่งตัวแบบนี้อีกนะ พ่อแต่งงานกับแม่ได้นี่โชคดีจริงๆ เลย”

หลี่ชุนซิ่งหลุดขำกับคำพูดของลูกสาว ก้มตัวลงมาเอาแก้มแนบแก้มกับลูกสาว

หลินเหล่าซื่อยืนจัดแต่งทรงผมอยู่ข้างๆ หวีจนเงาแปล้

หลินซีซีทนดูไม่ได้จริงๆ แม่ของเธอยังดูสวยสง่าผ่าเผยกว่าเยอะ

รสนิยมของพ่อกับรสนิยมของเธอไม่เหมือนกัน ยุคนี้กำลังฮิตการแต่งตัวแบบพ่อนี่แหละ

ครอบครัวกินมื้อเช้าเสร็จ จัดแจงข้าวของเตรียมตัวพร้อมออกเดินทาง

แม่เฒ่าหลินหยิบหมั่นโถวแป้งขาวที่นึ่งไว้ออกมา แบ่งให้แต่ละบ้านบ้านละสองลูก ให้ถือติดมือกลับไปบ้านเดิม

“ปีก่อนๆ ถ้าปีไหนเก็บเกี่ยวได้ดี แม่ก็เตรียมให้พวกแกตลอด ไม่อยากให้ต้องหิ้วมือเปล่ากลับบ้านเดิม จะได้มีหน้ามีตากัน

ต่อไปพวกเราแยกบ้านกันแล้ว ตั้งแต่ปีหน้าไปแม่จะไม่เตรียมให้อีก ปีนี้เป็นปีสุดท้ายนะ”

ป้าสะใภ้ใหญ่ ป้าสะใภ้รอง และหลี่ชุนซิ่งยิ้มรับไว้ พร้อมกับเอ่ยคำพูดหวานหูประจบเอาใจหญิงชราไปสองสามประโยค

ป้าสะใภ้สามกล่าวขอบคุณหญิงชราเสียงอ้อมแอ้ม

วันนี้ฟ้าฝนเป็นใจ ท้องฟ้าโปร่ง ไม่มีลม อยู่ใต้แสงแดดจึงไม่รู้สึกหนาว หิมะบนชายคาละลายหยดติ๋งๆ ลงมาอย่างต่อเนื่อง

หลินตงกับหลินหนานตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าตั้งแต่เช้าตรู่ ที่บ้านยายมีของอร่อยให้กิน ไปทีไรยายก็แอบยัดเงินให้ตลอด พวกเขาชอบไปบ้านยายที่สุด

แต่ติดตรงที่บางครั้งแม่ฉวยโอกาสตอนที่พวกเขาไปโรงเรียน ไปตั้งแต่เช้าแล้วกลับมาตอนเที่ยง ทำให้ทั้งสองคนอดตามไปด้วย

ตลอดทางทั้งคู่เลือกเดินเฉพาะบนถนนที่เป็นน้ำแข็ง เดินไปลื่นไถลไปพลาง

หลินเหล่าซื่อสะพายตะกร้าไว้บนหลัง

หลี่ชุนซิ่งจูงมือหลินซีซี คอยร้องเตือนสองพี่น้องเป็นระยะให้ระวังเสื้อผ้าตัวใหม่กับรองเท้าคู่ใหม่ ถ้ารองเท้าเปียกน้ำขึ้นมาจะต้องทนทรมานไปทั้งวัน

บ้านของยายหลี่เดินเท้าไปประมาณห้าถึงหกหลี่ ในยุคสมัยที่การเดินทางต้องพึ่งพาสองเท้าล้วนๆ การไปคอมมูนหรือเข้าตัวอำเภอที่ไกลขนาดนั้นยังต้องเดินไปเลย เมื่อเทียบกันแล้ว ระยะทางแค่นี้ถือว่าไม่ไกลเท่าไร

ระหว่างทางเจอคนไม่น้อยที่ออกไปเยี่ยมญาติในวันนี้เช่นกัน

หลี่ชุนซิ่งยังได้เจอคนรู้จักเข้าคนหนึ่ง บ้านเดิมอยู่หมู่บ้านเดียวกัน หลี่ชุนซิ่งแต่งเข้ามาในหมู่บ้านตระกูลหลิน ส่วนอีกฝ่ายแต่งไปอยู่อีกหมู่บ้านข้างเคียง ซึ่งก็คือหมู่บ้านที่ปลูกต้นผลไม้นั่นเอง

หลี่ชุนซิ่งบอกให้หลินซีซีเรียกน้า

หลินซีซีเรียกอย่างว่าง่าย

“แหม ซีซีใช่ไหมเนี่ย ช่างว่าง่ายจริงๆ ชุนซิ่ง เธอนี่วาสนาดีนะ มีลูกชายสองคน ลูกสาวหนึ่งคน ไม่เหมือนฉันเลย เกิดมาเป็นเจ้ากรรมนายเวรตั้งสามคน”

หลี่ชุนซิ่งย่อมไม่พูดเออออตามคำของอีกฝ่ายอยู่แล้ว แต่เอ่ยปากชมลูกทั้งสามคนของหล่อนแทน

ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนรอให้หลี่ชุนซิ่งชมอยู่แล้ว หัวเราะออกมาอย่างออกนอกหน้า

หลินซีซีรู้สึกว่าพวกผู้ใหญ่นี่แปลกคนจริง

จุดหมายปลายทางเป็นทางเดียวกัน สองกลุ่มจึงเดินไปด้วยกัน

หลินเหล่าซื่อเดินคุยไปกับผู้ชายบ้านนั้น

ด้านหน้าคือทางเข้าหมู่บ้านของบ้านยาย พอพ้นทางเข้าหมู่บ้านนี้ไป ข้ามสะพานเล็กๆ อีกแห่งหนึ่งก็ถึงแล้ว

คนสองกลุ่มแยกย้ายกันที่ทางเข้าหมู่บ้าน

หลินซีซีมองเห็นแต่ไกลว่าตรงสะพานเล็กมีคนยืนอยู่คนหนึ่ง ร่างหนากำยำล่ำสัน ดวงตากลมโตดุดัน ไว้หนวดเคราเขียวครึ้ม ดูดุร้ายน่ากลัว มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะตอแยได้ง่ายๆ

หลินซีซีเบียดตัวเข้าไปใกล้แม่

เธอยังไม่ทันได้บอกแม่ให้ระวังตัวว่าผู้ชายคนนั้นดูดุมาก ก็ได้ยินหลินตงกับหลินหนานตะโกนเสียงดังลั่นขึ้นมาว่า “ลุงนี่ ลุงจริงๆ ด้วย!”