บทที่ 75 รู้หน้าไม่รู้ใจ ชายชาตรีกระด้างก็มีมุมอ่อนโยน

หลินซีซีอึ้งไปเลย

ลุงของเธอหน้าตาแบบนี้เองเหรอ ดูไม่เหมือนคนดีเอาเสียเลย

เมื่อก่อนเคยได้ยินแม่เล่าประวัติความรักระหว่างพ่อกับแม่ แม่บอกว่าพ่อกับแม่ตามกระแสยุคสมัย มีความรักอย่างอิสระ ไม่ใช่การคลุมถุงชนเหมือนคนส่วนใหญ่ในยุคนี้

อย่างลุงรองกับลุงสาม เพิ่งจะได้เจอป้าสะใภ้รองกับป้าสะใภ้สามเป็นครั้งแรกก็วันแต่งงานโน่นเลย

ระหว่างนั้นพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายจัดการให้หมดทุกขั้นตอน

ได้ยินว่าลุงใหญ่เจ้าเล่ห์กว่าหน่อย พอที่บ้านหมั้นหมายให้เสร็จสรรพก็แกล้งเดินผ่านหมู่บ้านของป้าสะใภ้ใหญ่ เลยได้เห็นหน้าเธอพอดิบพอดี

ส่วนลุงรองกับลุงสามไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรขนาดนั้น ยกเรื่องทั้งหมดให้พ่อแม่จัดการ เพิ่งจะได้รู้จริงๆ วันแต่งงานว่าที่แท้เมียตัวเองหน้าตาเป็นแบบนี้

ถึงได้บอกว่าพ่อกับแม่ของเธอทันสมัยมาก

พ่อของเธออย่างหลินเหล่าซื่อเป็นเพื่อนซี้กับลุง แถมว่ากันว่าความสัมพันธ์ยังแน่นแฟ้นมากอีกด้วย

แต่พ่อกลับแอบหลอกเอาน้องสาวเขามาเป็นเมียใต้จมูกลุงแท้ๆ พ่อเธอนี่ก็เก่งใช่ย่อย

ว่ากันตามตรง ด้วยนิสัยของหลินเหล่าซื่อผู้เป็นพ่อ การจะคบค้าสมาคมกับลุงได้ ก็พอจะจินตนาการนิสัยของลุงออกเลยว่าไม่ใช่คนซื่อๆ หัวอ่อนแน่นอน

ตรงกันข้าม ทั้งสองคนจัดอยู่ในกลุ่มคนที่ไม่ยอมออกแรงทำงานหนักในหมู่บ้าน จะเรียกว่าเป็นพวกสหายร่วมก๊วนเสเพลก็คงไม่ผิดนัก

ถึงการพูดแบบนี้จะดูเสียมารยาทไปหน่อย แต่มันก็มีคำกล่าวไว้ไม่ใช่เหรอว่า นกพันธุ์เดียวกันย่อมบินรวมฝูง คนเราถ้าเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย นิสัยใจคอก็คงคล้ายกันเกือบทั้งหมดนั่นแหละ

จะใช้คำว่าไม่ใช่คนดีมาบรรยายลุงก็อาจจะไม่ค่อยเหมาะนัก

แต่ถ้าดูจากหน้าตาภายนอกของลุงอย่างเดียวล่ะก็ พูดแบบนั้นไม่ผิดเลยสักนิด

เห็นแค่ลุงใช้มือข้างหนึ่งหิ้วหลินตง อีกข้างหิ้วหลินหนานอย่างสบายๆ ก็รู้แล้วว่าแรงเยอะไม่เบา ราวกับหิ้วลูกเจี๊ยบอย่างไรอย่างนั้น ลุงมีพละกำลังมหาศาลสมกับรูปร่างกำยำจริงๆ

“พี่ออกมารอตรงนี้ทำไมเนี่ย” หลี่ชุนซิ่งเอ่ยถามยิ้มๆ

หลินเหล่าซื่อทักทายอย่างว่าง่าย “พี่ใหญ่”

“น้องเล็ก น้องเขย แม่ให้ฉันออกมารับพวกแก ฉันเพิ่งเดินมาถึง พวกแกก็มากันพอดี”

พอหลินซีซีเดินเข้ามาใกล้ ลุงหลี่เผิงของเธอก็หัวเราะร่าเสียงดังกังวาน “ซีซีโตขึ้นขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย มาให้ลุงอุ้มหน่อย ดูซิว่ากินจนอ้วนท้วนขึ้นบ้างหรือยัง”

หลินซีซีถือโอกาสหลบไปอยู่ข้างหลังหลี่ชุนซิ่ง โผล่หัวออกมามองจากด้านหลัง แกล้งทำเป็นเหนียมอาย แล้วแอบสังเกตลุงเงียบๆ

หลี่ชุนซิ่งหัวเราะพลางพูดว่า “พี่คิดว่าซีซีบ้านฉันเป็นเหมือนเจ้าเด็กแสบสองคนนั้นหรือไง โตป่านนี้แล้วยังจะให้อุ้มอีก พี่อย่าไปตามใจพวกมันนักเลย หนักจะตาย

ซีซีบ้านฉันโตเป็นสาวแล้ว รู้จักอายนะ อย่ามาเที่ยวอุ้มลูกสาวฉันส่งเดช”

หลี่เผิงผ่อนเสียงลง มัวแต่มองหลินซีซีที่ผิวขาวผุดผ่องเหมือนน้องสาวสมัยเด็กๆ ราวกับกลัวจะทำเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้าตกใจ เขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น “ก็ได้ ซีซีโตเป็นสาวแล้ว ลุงไม่อุ้มแล้ว งั้นซีซีเรียกคุณลุงหน่อยซิ”

หลินซีซีมองแม่ที มองลุงหน้าตาแปลกตาไปที ก่อนจะเอ่ยทักทายเสียงหวาน “สวัสดีค่ะคุณลุง”

สองคนนี้เป็นพี่น้องกันจริงๆ เหรอเนี่ย แม่ของเธอสะสวยปานนั้น ส่วนลุงกลับดูหยาบกร้านไปหน่อย

ถ้าบังเอิญเจอกันตามทางโดยไม่ได้มากับพ่อแม่ เธอไม่มีทางคิดเลยว่าคนคนนี้คือพี่ชายแท้ๆ ของแม่

หลินซีซียังแอบโล่งอกอยู่ลึกๆ โชคดีจริงๆ ที่แม่หน้าตาสวย

ถ้าเกิดหน้าเหมือนลุงขึ้นมา เธอคงต้องกังวลแล้วว่าตัวเองโตไปจะหน้าตาเป็นแบบไหน

พอไปถึงบ้านยาย

หลินซีซีถึงได้เข้าใจว่าทำไมลุงกับแม่ถึงไม่มีความคล้ายกันเลยสักนิด

แม่ของเธอหน้าเหมือนยาย แม้ยายจะอายุมากแล้ว ริ้วรอยบนใบหน้ามีเยอะ หนังตาสองชั้นหย่อนคล้อยลงมาบ้าง แต่ยังพอมองออกว่าตอนสาวๆ สวยไม่เบา เครื่องหน้าของแม่จึงถอดแบบมาจากยายทั้งดุ้น

ส่วนเครื่องหน้าของลุงถอดแบบมาจากตา เพียงแต่ตาตัวไม่สูงใหญ่เท่าลุง

ลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนก็ดันหน้าตาเหมือนลุงหลี่เผิงไปอีก

ป้าสะใภ้ของเธอหน้าตาสะสวยหมดจด แต่ลูกพี่ลูกน้องทั้งสองกลับไม่มีส่วนไหนเหมือนแม่เลย ถอดแบบลุงออกมาเป๊ะๆ

อดทึ่งกับยีนอันทรงพลังของลุงไม่ได้ หน้าเหมือนป้าสะใภ้ก็ดีตั้งเยอะ ออกจะสะสวยหมดจด

พอลุงกับป้าสะใภ้ยืนคู่กันแล้ว ดูเหมือนโฉมงามกับอสูรไม่มีผิด ยิ่งขับให้ความสวยของป้าสะใภ้เด่นชัดขึ้นมาถนัดตา ป้าสะใภ้แต่งตัวแบบธรรมดาๆ อยู่บ้าน ไม่ได้ประทินโฉมอะไรเลย ถึงอย่างนั้นก็ยังดูผุดผ่องขึ้นมาหลายส่วน

ไม่รู้ทำไมในหัวถึงผุดความคิดขึ้นมาว่า ถ้ามีใครวิตกกังวลเรื่องหน้าตาตัวเองละก็ ไม่ต้องคิดมากเลย แค่มายืนส่องกระจกข้างๆ ลุงของเธอบ่อยๆ ก็คงทำใจยอมรับหน้าตาตัวเองได้แล้ว

ลุงของเธอหน้าตาดุดันและหยาบกร้าน ทว่าดูแล้วรักน้องสาวมาก ทั้งยังอารมณ์ดี ขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกอย่างสิ้นเชิง

ถ้าดูแค่หน้าตาก็คงคิดว่าลุงเข้าถึงยากแน่ๆ แต่พอได้คลุกคลีถึงรู้ว่าไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย

ลุงปฏิบัติต่อป้าสะใภ้อย่างอ่อนโยนสุดๆ

แถมลูกพี่ลูกน้องจอมซนอีกสองคน ดูท่าจะซนยิ่งกว่าพี่ชายทั้งสองของเธอเสียอีก

แต่ลุงก็ยังใจดีกับลูกชายทั้งสองคนเอามากๆ

ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้อยู่ด้วยกัน ลุงดีกับพวกเธอสามพี่น้องเหลือเกิน

ตรงกับคำพูดที่ว่า รู้หน้าไม่รู้ใจ ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้จริงๆ

ชายชาตรีกระด้างก็มีมุมอ่อนโยนเหมือนกัน

เมื่อครู่ตอนเดินกลับบ้านยาย ลุงยังให้หลินหนานขี่คออีกต่างหาก

พอมาถึงบ้านยาย

หลินตงกับหลินหนานก็เหมือนได้ปลดปล่อย วิ่งเล่นกระโดดโลดเต้นกันอย่างคึกคัก

ยายหลี่กับตาหลี่มองดูพวกเขาวิ่งเล่นพลางยิ้มแย้ม ทั้งยังเอาของกินอร่อยๆ ออกมาต้อนรับยกใหญ่

หลินซีซีกินขนมจนแก้มตุ่ย ไม่มีเวลาว่างไปฟังพวกผู้ใหญ่คุยกันเลย อันนี้ก็อร่อย อันนั้นก็ดี จนเธออดใจไม่ไหวต้องหยิบกินไม่หยุดปาก

บ้านยายของเธอดูแล้วมีฐานะดีกว่าบ้านปู่หลินมากโข

มีของอร่อยตั้งเยอะแยะ แถมยังมีบ้านก่ออิฐสีเขียวสองห้อง ห้องหนึ่งยายหลี่กับตาหลี่อยู่

ส่วนอีกห้องเป็นของลุงกับป้าสะใภ้

ตาหลี่กับยายหลี่มีลูกชายหนึ่งคนลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายคือลุงหลี่เผิง ส่วนลูกสาวก็คือแม่หลี่ชุนซิ่ง

ที่บ้านมีลูกน้อย ยายหลี่กับตาหลี่ก็ไม่มีความคิดเรื่องรักลูกชายมากกว่าลูกสาว แม่หลี่ชุนซิ่งจึงใช้ชีวิตในวัยเด็กอย่างมีความสุขกว่าเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันมากนัก

เธอเติบโตมาท่ามกลางความรักความทะนุถนอมของพ่อแม่และพี่ชาย

ในยุคสมัยที่ทุกบ้านต่างมีลูกดก การที่ยายหลี่กับตาหลี่มีลูกแค่สองคนจึงนับว่าหาได้ยาก

ยกเว้นแต่บ้านที่มีเหตุผลพิเศษจนมีลูกไม่ได้จริงๆ

ไม่นึกเลยว่าจะโดนพ่อของเธอที่เป็นเหมือนหมูป่าแอบมาขวิดผักกาดขาวต้นงามไป คิดดูก็รู้ว่าตากับยายและลุงจะโมโหกันขนาดไหน

เวลานี้แม่กำลังนั่งคุยอยู่กับยาย ตา และป้าสะใภ้ พี่ใหญ่กับพี่รองและพวกลูกพี่ลูกน้องบ้านลุงพากันวิ่งออกไปเล่นข้างนอกแล้ว

หลินซีซีนั่งกินของอร่อยท่ามกลางพวกผู้ใหญ่ พลางคอยชำเลืองมองพ่อตัวเองที่เอาอกเอาใจครอบครัวฝั่งภรรยาไม่หยุด ตอนนี้กำลังช่วยผ่าฟืนอยู่ ขยันขันแข็งประจบเอาใจเหมือนผึ้งน้อยที่กุลีกุจอเก็บน้ำหวานไม่มีผิด

อืม ก็นะ อุตส่าห์สู่ขอลูกสาวที่เขาฟูมฟักเลี้ยงดูมาอย่างเหนื่อยยากไป จะยอมออกแรงทำงานให้บ้างก็สมควรแล้ว