บทที่ 76 ไม่แน่อาจเจอเรื่องประหลาดเข้าก็ได้

หลินเหล่าซื่อก้มหน้าก้มตาผ่าฟืนอยู่อีกด้านดังฮึกฮัก พลางชำเลืองมองเพื่อนซี้ที่นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่อย่างสบายอารมณ์

เขาไม่ได้มีความคิดขุ่นเคืองอะไรเลยสักนิด

ใครใช้ให้อีกฝ่ายเป็นทั้งพี่เมียและเพื่อนสนิทของเขากันล่ะ

จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อตอนนั้นดันไปถูกตาต้องใจน้องสาวของเพื่อนซี้เข้า แถมยังแอบคบหาดูใจกันลับๆ อีก

พอเรื่องแดงขึ้นมาก็เกือบโดนต่อยจนเสียโฉม เพื่อนคนนี้เวลาลงไม้ลงมือนี่ไม่เคยออมแรงให้เลยจริงๆ

กะจะซัดเขาให้เสียโฉมชัดๆ เล็งแต่ใบหน้าอย่างเดียว ไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนที่ผ่านมาเลยแม้แต่น้อย

ปากก็ต่อว่าไป มือก็สาวเอาๆ ว่าหน้าตาดีนัก สมควรโดนต่อยแล้ว

หมัดเหล็กที่พ่วงมากับคำหวานชมหน้าตา ตบหน้าทีหนึ่งก็ชมเขาทีหนึ่ง จะให้เขาโกรธลงได้อย่างไร

มันโกรธไม่ลงเลยจริงๆ

ทำไงได้ล่ะ

อยากได้น้องสาวเขามาเป็นเมีย ก็ต้องยอมทำตัวหงอเป็นหลานให้เขาโขกสับนั่นแหละ

แล้วก็ต้องประคบประหงมน้องสาวเขาให้ดีที่สุด

เขาก็ทำใจให้เมียต้องลำบากไม่ลงอยู่แล้ว แต่งงานกันมาหลายปี เรื่องรักและตามใจเมียเนี่ย หลินเหล่าซื่อภูมิใจในตัวเองเป็นที่สุด

หลินเหล่าซื่อกำลังคิดว่าพอกลับถึงบ้านต้องไปอ้อนขอรางวัลปลอบใจจากเมียเสียหน่อย วันนี้เขาลงแรงไปจริงๆ ดูกองฟืนข้างเท้านั่นก็รู้ เขาไม่ได้แอบอู้งานเลยสักนิด

ระหว่างที่คิดอยู่นั้น จู่ๆ หลี่เผิงผู้เป็นทั้งเพื่อนซี้และพี่เมียก็เอ่ยเสียงเบา “เหล่าซื่อ แกเดาซิว่าช่วงก่อนฉันเจอใครที่คอมมูน”

หลินเหล่าซื่อชะงัก ยืดตัวตรง สายตากวาดมองรอบๆ แวบหนึ่ง ทีแรกฟังไม่ค่อยถนัด จึงถามตามน้ำไป “ใครเหรอ”

พอพูดจบ หลินเหล่าซื่อคิดนิดเดียวก็เดาออก

หลี่เผิงทำท่าทางลึกลับแล้วบอกว่า “พี่สามของแก”

หลินเหล่าซื่อก็เดาไว้แล้วเหมือนกัน

มีช่วงหนึ่งที่พี่สามของเขาออกจากบ้านตอนค่ำแล้วกลับมาตอนเช้ามืด มีครั้งหนึ่งเขายังเคยบังเอิญเจอเข้า เห็นสภาพเหนื่อยล้าของพี่สาม ตอนนั้นยังแอบเดาว่าพี่สามแอบมีคนอื่นข้างนอกเสียอีก

พอได้ยินพวกเด็กๆ เล่าให้ฟัง ถึงได้แน่ใจ

ไม่นึกเลยว่าพี่สามจะมีลูกบ้าขนาดนี้ ถึงขั้นกล้าไปตลาดมืดเลยทีเดียว

“พวกพี่ก็ระวังตัวหน่อยล่ะ อย่าให้โดนตาข่ายครอบเข้า” หลินเหล่าซื่อเตือนเสียงเบา

ทั้งสองคนพูดจากำกวม ความหมายโดยรวมคือให้ระวังอย่าโดนจับได้

หลี่เผิงพยักหน้า “ฉันรู้แล้ว ได้ยินน้องเล็กบอกว่าพวกแกแยกบ้านกันแล้วเหรอ”

“ใช่ แยกแล้ว” หลินเหล่าซื่อตอบสั้นกระชับ ไม่ได้ลงลึกถึงสาเหตุ

“แกทนลำบากแบบนั้นไม่ไหวเลยถอนตัวไป ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงสร้างบ้านอิฐกระเบื้องได้สบายๆ แล้ว” หลี่เผิงเอ่ย

หลินเหล่าซื่อมองบ้านอิฐกระเบื้องสองห้องของพี่เมีย แต่ไม่ได้รู้สึกอิจฉา เขารู้ดีว่าพี่เมียหาเงินมาได้อย่างไร ลำบากน่ะเรื่องหนึ่ง แต่ที่สำคัญคือต้องอยู่อย่างหวาดผวา กลัวจะโดนจับได้ตลอดเวลา

ตอนนั้นที่เขาจำใจต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องพวกนี้ก็เพราะไม่มีทางเลือก ลูกสาวคนเล็กคลอดก่อนกำหนด ต้องดูแลประคบประหงมอย่างพิถีพิถันเป็นพิเศษ ไม่อย่างนั้นก็มีโอกาสรอดชีวิตต่ำมาก

ช่วงนั้นเป็นปีที่เกิดภัยพิบัติ ผลผลิตในไร่นาแทบไม่มี คนจำนวนมากหิวโซจนต้องกินใบไม้ ผักป่าแถวตีนเขาที่ใกล้ๆ ล้วนโดนขุดไปจนเหี้ยน ไม่มีเสบียงลงหม้อ ลูกสาวคนเล็กกับลูกชายสองคนร้องไห้จ้าเพราะความหิว หลินเหล่าซื่อจึงต้องใจกล้าบ้าบิ่นไปค้าขายในตลาดมืด

เงินที่หามาได้ก็นำไปซื้อธัญพืชขัดสีมาบำรุงลูกสาวคนเล็ก ส่วนธัญพืชหยาบก็ขาดไม่ได้ เพราะเขากับเมียและลูกชายสองคนก็ต้องกิน ไหนจะพ่อกับแม่อีก ทั้งในทั้งนอกมีคนทั้งครอบครัวใหญ่รออยู่

ในปีที่ยากแค้นเช่นนั้นเขาก็ไม่ได้เก็บงำไว้คนเดียว นี่มันคืออาหารประทังชีวิต เขาแบ่งส่วนหนึ่งออกมาให้คนในครอบครัวกิน

ทว่าความใจกว้างเช่นนั้นกลับทำให้พี่สะใภ้ใหญ่กับพี่สะใภ้รองจ้องจะฮุบส่วนแบ่งอาหารของลูกสาวเขา เรื่องนั้นอย่าหวังว่าจะสำเร็จเสียให้ยาก

มีแต่ที่เขาสมัครใจให้เท่านั้น ไม่มีใครหน้าไหนมาแย่งอาหารไปจากมือเขาได้หรอก

พอผ่านพ้นปีภัยพิบัติมาได้ ร่างกายของลูกสาวคนเล็กก็แข็งแรงขึ้น หลินเหล่าซื่อจึงถอนตัวออกมา

ส่วนพี่เมียของเขายังคงทำมาหากินในสายนี้ต่อไป

หลายปีมานี้จึงพอมีเงินเก็บติดบ้าน และสั่งสมเครือข่ายเส้นสายไว้บ้าง ได้เงินน่ะได้จริง แต่ที่ต้องอกสั่นขวัญแขวนก็เป็นเรื่องจริง

หลินเหล่าซื่อยอมรับว่าตัวเองทนความลำบากแบบนั้นไม่ไหว ต้นปีนี้ พี่เมียไปร่วมหุ้นกับคนอื่นเปิดฟาร์มหมูบนเขา แล้วชวนเขาลงขันด้วย

เขาลงเงินไปเงียบๆ แค่นิดหน่อย โดยนับรวมไปในส่วนของพี่เมีย เงินเก็บของเขามีไม่มาก ก็ทุ่มลงไปจนหมด จากนั้นก็ไม่เข้าไปก้าวก่ายอีกเลย มีพี่เมียคอยดูให้อยู่แล้ว ใครใช้ให้เขาเป็นน้องเขยล่ะ อย่างไรเสียพี่เมียก็ไม่มีวันปล่อยให้เขาเสียเปรียบแน่นอน

เลี้ยงมาเกือบปี หมูชุดแรกเพิ่งจะขายได้ช่วงปลายปีก่อนที่ทุกคนจะเริ่มจับจ่ายซื้อของปีใหม่พอดี

ประจวบเหมาะกับช่วงตรุษจีน หมูจึงขายได้ราคาดีมาก

ยิ่งขายในตลาดมืด ราคาก็ยิ่งสูงเป็นธรรมดา

หลี่เผิงล้วงเงินออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้หลินเหล่าซื่อ “เงินปันผล”

“ขอบใจนะพี่” หลินเหล่าซื่อไม่ได้เกรงใจ กล่าวขอบคุณแล้วรับไว้ แยกบ้านแล้ว หลังจากนี้ต้องใช้เงินอีกเยอะ

ห้องในบ้านใหญ่ก็อยู่กันแน่นขนัด ลูกสาวลูกชายของเขาก็โตๆ กันแล้ว เมียก็บอกว่าถึงเวลาต้องแยกห้องนอนเสียที

แยกบ้านมาได้ห้องเดียว

อยู่ไม่พอแน่นอน แปลว่าต้องสร้างบ้านใหม่

หลังปีใหม่เขาตั้งใจจะไปหาคนในหมู่บ้านเพื่อขอจัดสรรที่ดินสำหรับสร้างบ้าน ถึงตอนนั้นการสร้างบ้านคงต้องเสียเงินก้อนใหญ่อยู่ไม่น้อย

หลินเหล่าซื่อบอกเล่าแผนการสร้างบ้านให้พี่เมียฟัง

หลี่เผิงเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ถึงตอนนั้นถ้าเงินไม่พอก็บอกนะ การสร้างบ้านให้เสร็จเรียบร้อยก่อนเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรก”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน ทางห้องครัวก็ตะโกนเรียกให้ไปช่วย หลี่เผิงกับหลินเหล่าซื่อจึงเดินเข้าไป

ป้าสะใภ้เจี่ยงอิ๋งฮวาใช้หลี่เผิงไปถอนขนไก่อย่างไม่เกรงใจ

หลี่เผิงพยักหน้ารับแล้วยกน้ำร้อนจากเตา เดินไปทำงานตรงริมกำแพงลานบ้าน

เจี่ยงอิ๋งฮวายังคงเกรงใจน้องเขยอย่างหลินเหล่าซื่ออยู่มาก จึงกำชับให้เขาเข้าไปนั่งพักดื่มน้ำชาในบ้าน

ทุกคนต่างก็ง่วนกับงาน หลินเหล่าซื่อจะหน้าหนาเข้าไปนั่งดื่มน้ำชาในบ้านจริงๆ ได้อย่างไร เขาจึงกลับไปผ่าฟืนต่อ

มื้อเที่ยงนับว่าอุดมสมบูรณ์ทีเดียว

ข้าวสวยมื้อแรกที่หลินซีซีได้กินหลังจากมาอยู่ที่นี่ กลับเป็นมื้อที่ได้กินที่บ้านของตาและยาย

ตอนนี้เธอมีนิสัยอย่างหนึ่งคือพอใจอะไรง่ายมาก ขอแค่ได้กินของอร่อยก็มีความสุขจนล้นปรี่ อดไม่ได้ที่จะคิดว่าถ้าได้กินแบบนี้ตลอดไปก็คงดี

อาจเป็นเพราะชาติก่อนกินทิ้งกินขว้าง ไม่รู้คุณค่าของอาหาร สวรรค์ถึงได้ลงโทษให้เธอต้องอดอยากของอร่อยในชาตินี้

มื้อนี้กินกันจนพุงกาง ปากของหลินหนานมันแพล็บ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าฟาดเนื้อไปไม่น้อย

หลินซีซีตบพุงน้อยๆ ของตัวเอง มันยิ่งกลมป่องขึ้นไปอีก

หลังมื้อเที่ยง ทั้งครอบครัวก็มานั่งล้อมวงคุยกัน

พวกผู้ใหญ่นั่งคุยกันกลุ่มหนึ่ง

ส่วนเด็กทั้งห้าคนนั่งรวมกันอีกฝั่ง

ลูกพี่ลูกน้องบ้านลุง คนโตชื่อหลี่ผิง เรียนอยู่ชั้นประถม 5 คนรองชื่อหลี่อัน เรียนอยู่ชั้นประถม 4

ในตอนนี้ทั้งสองคนยังไม่ล่วงรู้เลยว่าในอนาคตอันใกล้ พวกเขาจะโดนสามพี่น้องบดขยี้ในทุกด้าน จนต้องโดนพ่อแม่ดึงหูเคี่ยวเข็ญให้เอาแบบอย่างพวกน้องๆ

เวลานี้ยังเล่นกันอย่างสนุกสนานเฮฮา

หลินหนานกำลังฟังพี่ผิงกับพี่อันเล่าวีรกรรมความเก่งกาจเรื่องการขึ้นเขาไปจับกระต่าย ลงห้วยไปจับกุ้งจับปลาอย่างตื่นเต้นตาโต

ฟังแล้วเลือดลมสูบฉีดคึกคักเป็นที่สุด

ใจแทบอยากจะให้พวกลูกพี่ลูกน้องพาวิ่งไปตอนนี้เลย

แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เป็นฤดูหนาว

หน้าหนาวนี้นอกจากไปปีนรังนกเก็บไข่แล้วก็ไม่มีอะไรให้ทำอย่างอื่น

หลินหนานจึงนัดแนะกับพวกลูกพี่ลูกน้องทั้งสองว่า พอถึงฤดูร้อนจะพากันขึ้นเขาลงห้วยด้วยกัน

เพิ่งจะลั่นวาจาอย่างอาจหาญจบ สายตาของหลินหนานก็เหลือบไปประสานเข้ากับดวงตาดำขลับเป็นประกายของน้องสาวเข้าพอดี พอนึกถึงปากอีกาที่ศักดิ์สิทธิ์เหลือร้ายของน้องสาวขึ้นมาได้ ก็เหมือนมีน้ำแข็งถังใหญ่ราดรดลงมาจากหัวจนเย็นเยียบไปทั้งตัว

เขารีบยกมือขึ้นมาทำท่ารูดซิปปิดปากให้น้องสาวทันที ขอเถอะนะ อย่าให้น้องเล็กของเขาพลั้งปากพูดจาอะไรซี้ซั้วออกมา ไม่อย่างนั้นถึงเวลานั้นคงมีเรื่องประหลาดๆ โผล่มาให้เจออีกแน่