บทที่ 77 จะอ้อนต้องรีบอ้อนตอนเด็ก

พอกินข้าวเสร็จก็มานั่งคุยสารทุกข์สุกดิบกันต่อ

เตาไฟส่งเสียงปะทุเปรี๊ยะๆ ภายในห้องอบอุ่นสบาย

เจี่ยงอิ๋งฮวาผู้เป็นป้าสะใภ้รู้ความพอที่จะเลี่ยงออกไปข้างนอกครู่หนึ่ง เพื่อให้แม่ผัวกับน้องสามีได้เปิดอกคุยกัน

เธอเป็นสะใภ้ แม้จะเป็นคนในครอบครัว แต่ก็เทียบความสนิทสนมระหว่างแม่แท้ๆ กับลูกสาวไม่ได้อยู่ดี

เจี่ยงอิ๋งฮวาเป็นคนรู้ความและรู้จักพอ ไม่คิดเอาตัวเองไปเทียบกับน้องสาวสามี เทียบไปก็สู้ไม่ได้ อีกอย่างผู้ชายของเธอก็รักและตามใจน้องเล็กคนนี้มาก

ผู้ชายของเธอรักน้องสาวก็จริง แต่เรื่องรักลูกรักเมียก็ไม่เป็นรองใคร

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสามีจัดว่าดีมาก ทั้งยังเข้าใจและเห็นใจสามีรวมถึงพ่อผัวแม่ผัวเป็นอย่างดี

คำพูดบางคำ หากลูกสะใภ้อยู่ด้วย แม่ผัวย่อมพูดไม่สะดวกใจ

แม่ผัวรู้ขอบเขตดี ไม่มีทางนินทาลูกสะใภ้ลับหลัง แต่เรื่องครอบครัวฝั่งสามีของน้องสาวนี่สิ ในฐานะลูกสะใภ้เหมือนกัน แม่ผัวจึงกลัวว่าหากเธอได้ยินเข้าจะพลอยคิดมาก

หลี่ชุนซิ่งชอบพี่สะใภ้คนนี้มาก พี่สะใภ้ของเธอเป็นคนดีจริงๆ

ยายหลี่รู้ว่าลูกสาวแยกบ้านออกมาใช้ชีวิตเองแล้ว จึงจัดเตรียมข้าวของให้ มีถั่วลิสง 5 ชั่ง เนื้อรมควันก้อนหนึ่งหนักราวชั่งครึ่ง กุนเชียงอีกห้าท่อน และข้าวสาร 2 ชั่ง

ข้าวสาร 2 ชั่งนี้ ยายหลี่กำชับลูกสาวเป็นพิเศษว่าเป็นของที่เตรียมให้ครอบครัวทางนั้น ถือเป็นของขวัญตอบแทนหมั่นโถวแป้งขาวสองลูกที่ทางนั้นฝากมา

ในเมื่อดองกันมีน้ำใจ เธอก็ต้องรักษามารยาทให้ครบถ้วน

หลี่ชุนซิ่งกับหลินเหล่าซื่อเห็นของมากมายขนาดนั้นก็พากันโบกมือปฏิเสธ ไม่ยอมรับ

แต่ยายหลี่จะไม่รู้นิสัยลูกสาวตัวเองได้อย่างไร ทั้งเนื้อทั้งตัวก็แข็งอยู่แค่ปากนั่นแหละ เธอจึงจับของยัดใส่ตะกร้าสะพายหลังให้ทันที

แล้วยังเอาลูกกวาดใส่กระเป๋าเสื้อให้หลานๆ จนตุง

ในกระเป๋าเสื้อของหลินตง หลินหนาน และหลินซีซียังมีซองอั่งเปาที่ตาและยายให้อยู่ คนละหนึ่งเหมา คราวนี้ยังมีลูกกวาดเต็มกระเป๋าอีก ยิ่งดีใจกันใหญ่

อยู่ที่บ้าน แม่ไม่ยอมให้พวกเขากินลูกกวาดเยอะขนาดนี้

ตั้งหลายวันกว่าจะได้กินสักเม็ดสองเม็ด

“ยายดีที่สุดเลย หนูชอบยายจัง แล้วก็ชอบตากับทุกคนด้วย

ตาคะ ยายคะ ต่อไปตาไปอยู่บ้านหนูนะ จะได้เจอตากับยายทุกวันเลย” หลินซีซีพูดเสียงอ้อน

ยายหลี่หัวเราะจนตาหยี

ตาหลี่เองก็อารมณ์ดี ใครบ้างจะไม่ชอบฟังคำพูดหวานหู ยิ่งคนแก่ด้วยแล้ว ยิ่งเอ็นดูเด็กน้อยว่านอนสอนง่ายที่น่ารักเหมือนก้อนแป้งต้มแบบนี้ที่สุด

“ได้สิๆ ต่อไปยายจะไปอยู่บ้านซีซี ซีซีก็มาอยู่บ้านยายได้นะ คิดถึงตา คิดถึงยายเมื่อไหร่ ก็ให้พ่อแม่พามาส่ง หรือจะให้ลุงกับป้าสะใภ้ไปรับก็ได้ทั้งนั้น” ยายหลี่พูดพลางหัวเราะ

หลี่เผิงกับเจี่ยงอิ๋งฮวารีบออกตัวทันทีว่ายินดีต้อนรับหนูน้อยหลินซีซีเสมอ

สองสามีภรรยามีแต่ลูกชายตัวแสบสองคน เจอเด็กผู้หญิงตัวนุ่มนิ่มน่ารักแบบนี้เข้าไปก็แทบไม่มีภูมิคุ้มกัน อยากจะอุ้มกลับมาเลี้ยงเอง ไม่ยอมคืนให้น้องสาวเสียด้วยซ้ำ

หลินซีซียิ้มจนดวงตากลมโตโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว เผยให้เห็นลักยิ้มบุ๋มข้างแก้ม ยิ่งชวนให้คนมองเอ็นดูจับใจ

คุยเล่นกันต่ออีกสองสามประโยค หลี่ชุนซิ่งกับหลินเหล่าซื่อก็พาลูกๆ เดินทางกลับ

หนทางเดินลำบาก มีแต่น้ำโคลนจากหิมะละลายเฉอะแฉะไปหมด จึงต้องรีบกลับเสียตั้งแต่หัววัน

เดินไปได้เพียงครึ่งทาง หลินซีซีก็ขึ้นไปเกาะอยู่บนหลังพ่อเรียบร้อย

มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับอภิสิทธิ์นี้

หลินซีซีกอดคอพ่อไว้พลางหัวเราะคิกคัก เป็นเด็กนี่ก็ดีเหมือนกันแฮะ พอไม่อยากเดินเมื่อไหร่ก็แค่อ้อนให้อุ้มให้แบกได้ตามใจ

จะอ้อนก็ต้องรีบอ้อนตอนยังเด็กนี่แหละ ขืนโตขึ้นมาคงใช้ไม้นี้ไม่ได้ผลแล้ว

พอกลับถึงบ้าน รองเท้าของหลินซีซีสะอาดที่สุดในบรรดาทุกคน

คนบ้านสี่เพิ่งก้าวเข้าบ้าน วางตะกร้าสะพายหลังไว้ในห้อง หลินเหล่าซื่อก็รีบไปตักน้ำร้อนที่ห้องครัว รองเท้าของเมียกับลูกชายทั้งสองเปียกโชก ใส่เดินจนเท้าเย็นเฉียบไปหมด พอกลับถึงบ้านจึงต้องรีบแช่น้ำอุ่นแล้วเปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่

หลินซีซีนั่งล้างเท้าอยู่ตรงธรณีประตูห้อง เพื่อไม่ให้น้ำกระเด็นเลอะพื้นจนเปื้อนติดรองเท้า

พื้นห้องเป็นแค่ดินธรรมดาที่เหยียบย่ำจนแน่นแข็งเท่านั้น

ระหว่างที่เธอกำลังล้างเท้าอยู่นั้น หลินตงจื้อก็เดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาจากข้างนอก ด้านหลังมีลุงสาม ป้าสะใภ้สาม และหลินลี่ตงที่สีหน้าหงุดหงิดไม่แพ้กันเดินตามมาติดๆ

พอลุงสามกับป้าสะใภ้สามเดินเฉียดผ่านไป หลินซีซีจึงร้องทัก:

“ลุงสาม ป้าสะใภ้สาม พี่ลี่ตง”

หลินตงจื้อได้ยินเข้าก็ตวัดสายตามาถลึงใส่หลินซีซีหนึ่งที คิดเอาเองว่าอีกฝ่ายจงใจเยาะเย้ยตน

หลินซีซีถลึงตากลับทันควัน จะมองอะไรนักหนา วันๆ นอกจากถลึงตาใส่ชาวบ้านแล้วทำอย่างอื่นเป็นบ้างไหมเนี่ย ฉันไปทำอะไรให้ตั้งแต่เมื่อไหร่ น่ารำคาญจริง

“อืมๆ” ลุงสามกับป้าสะใภ้สามส่งเสียงขานรับแกนๆ

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วพากันเดินดุ่มๆ กลับเข้าห้องไป

หลินซีซีเดาว่าที่ตงจื้ออารมณ์เสียคงหนีไม่พ้นเรื่องที่ไปเยี่ยมญาติวันนี้

วันนี้แต่ละบ้านต่างแยกย้ายกันไปบ้านยายของตัวเอง

หลินซีซีรู้อยู่แก่ใจดี ใช่ว่ายายทุกคนจะใจดีเหมือนยายหลี่เสียเมื่อไหร่

แค่ฟังจากชื่อของป้าสะใภ้สามก็พอเดาออก ซ่งซื่อพ่าน หวังอะไรล่ะ หวังมาตั้งสี่ท้อง ก็ต้องหวังลูกชายน่ะสิ

พอมีลูกชายที่เฝ้ารออย่างยากลำบาก มีหรือจะเหลียวแลปฏิบัติกับลูกสาวอย่างดี

ป้าสะใภ้สามมักรู้สึกอยู่เสมอว่าบ้านสามีดีกว่าบ้านเดิม คิดว่าบ้านตระกูลหลินดีเลิศ นั่นก็แปลว่าชีวิตความเป็นอยู่ของเธอที่บ้านเดิมคงไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่

วันข้างหน้าถ้าหลินตงจื้อหาเงินได้ แล้วครอบครัวเดิมของป้าสะใภ้สามรู้เรื่องเข้า คงยากที่จะไม่แห่กันมาสูบเลือดสูบเนื้อ

ในนิยายเคยบรรยายเรื่องของตระกูลซ่งไว้บ้างไหมนะ หลินซีซีชักจำไม่ได้แล้ว

ทว่าสถานการณ์ของบ้านสามกลับเป็นไปตามที่หลินซีซีคาดเดาไว้เกือบทั้งหมด

หลินตงจื้อกำลังโมโหจนอกแทบแตก แม่ของเธอดันเอาเรื่องแยกบ้านและส่วนแบ่งเงินไปโพนทะนาบอกยายของเธอจนหมดเปลือก

ตั้งแต่ได้เกิดใหม่มา เธอลืมเรื่องตระกูลซ่งไปเสียสนิท ในหัวเอาแต่วนเวียนอยู่กับบ้านสี่ หลินซีซี และเรื่องหาเงินเท่านั้น

วันนี้ไปบ้านตระกูลซ่ง เอาหมั่นโถวแป้งขาวสองลูกที่ย่าให้ไป กับธัญพืชหยาบอีกห้าชั่ง แต่ยายซ่งกลับบ่นว่าน้อยเกินไป

ทำไมเธอถึงลืมไปได้นะว่ายายซ่งไม่ใช่คนธรรมดาเสียหน่อย

ร้ายกาจยิ่งกว่าย่าอย่างแม่เฒ่าหลินเสียอีก

เป็นพวกตัวแสบเหมือนกันไม่มีผิด

ยิ่งไปกว่านั้น ยายซ่งยังหนักข้อยิ่งกว่า คนที่สามารถกล่อมเกลาลูกสาวทั้งห้าคนให้กลายเป็นพวกยอมเสียสละทุกอย่างเพื่ออุ้มน้องชายได้ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร

ยายซ่งมีลูกสาวห้าคน ลูกชายหนึ่งคน

ลูกสาวเปรียบเหมือนวัชพืชไร้ราก ส่วนลูกชายคือแก้วตาดวงใจ

ตั้งแต่ยายซ่งได้ลูกชายมา ก็ประคบประหงมยิ่ง อมไว้ในปากก็กลัวจะละลาย อุ้มไว้ในมือก็กลัวจะตกแตก อายุสิบเจ็ดสิบแปดปีแล้ว ยายซ่งยังเลี้ยงดูตามใจราวกับคุณชายน้อย ในยุคข้าวยากหมากแพงแบบนี้สามารถขุนจนตัวอ้วนกลมไขมันหนาเตอะได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ข้าวของทุกอย่างในบ้านล้วนตกเป็นของซ่งซื่อเป่าทั้งหมด

ไข่ไก่มีให้กินไม่อั้น เนื้อสัตว์ก็มีแค่ซ่งซื่อเป่าคนเดียวที่ได้กิน

ยายซ่งยังคอยยุยงให้ลูกสาวกอบโกยของจากบ้านสามีกลับมาให้บ้านเดิม

ซ่งอีพ่าน ซ่งเอ้อร์พ่าน ซ่งซานพ่าน ล้วนเป็นตัวท็อปในบรรดาพวกสูบเลือดสูบเนื้อเพื่อบ้านเดิม

แม้กระทั่งลูกของตัวเองไม่มีอะไรจะกิน ก็ยังแอบเอาเสบียงไปให้บ้านเดิมเพื่อให้ซ่งซื่อเป่าได้กิน

โดนทางบ้านสามีทุบตีจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ตอนโดนตีก็รับปากอย่างไว แต่พอลับหลังก็กลับไปทำตัวเหมือนเดิมอีก

ครอบครัวทางฝั่งสามีก็จนปัญญาจะจัดการ

มีเพียงแม่ของเธออย่างซ่งซื่อพ่านที่ยังพอดูดีขึ้นมาหน่อย ถึงแม้จะเชื่อฟังคำพูดของยายซ่งอยู่บ้าง แต่ติดที่แม่สามีอย่างแม่เฒ่าหลินนั้นฉลาดเป็นกรด เสบียงแต่ละมื้อล้วนมีจำกัด เธอจึงไม่มีทางแอบเอาออกไปได้เลย นานวันเข้าพอยายซ่งเห็นว่ารีดไถผลประโยชน์อะไรไม่ได้ ก็เลยไม่ค่อยสนใจไยดีลูกสาวคนที่สี่คนนี้เท่าไหร่นัก

คราวนี้พอยายซ่งรู้ว่าบ้านสกุลหลินแยกบ้านกันแล้ว ตอนแรกก็แค่ลองเอ่ยปากถามดู เผื่อจะได้อะไรติดไม้ติดมือ ถามลูกสาวคนที่สี่ไปคำหนึ่งว่าแบ่งอะไรกันบ้าง ได้แบ่งเงินด้วยหรือเปล่า

พอนึกถึงตรงนี้ หลินตงจื้อก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

โมโหที่แม่ของตัวเองหัวทึบไม่ทันคน

แม่ดันเล่าเรื่องที่บ้านได้ส่วนแบ่งเงินให้ยายซ่งฟังจนหมดเปลือก

ยายซ่งเป็นคนแบบไหนกัน มีหรือจะไม่บีบให้แม่ส่งเงินทั้งหมดไปให้

แถมยังอ้างหน้าตาเฉยว่าจะช่วยแม่เก็บเงินไว้ให้

ช่วยเก็บเงินบ้าบออะไรกัน ชัดเจนว่าตัวเพียงพอนไปอวยพรปีใหม่ไก่ มีแต่เจตนาร้าย ช่วยเก็บไปช่วยเก็บมา สุดท้ายเงินก้อนนั้นคงไม่ได้แซ่หลินอีกต่อไป แต่คงเปลี่ยนเป็นแซ่ซ่งตามพวกเขานั่นแหละ