บทที่ 78 บังเอิญเจอการปล้น

พอกลับถึงบ้าน หลินตงจื้อก็พูดกับแม่อย่างเด็ดขาด “แม่ เงินบ้านเรา ถ้าแม่กล้าให้ยายแม้แต่เฟินเดียว หนูจะถือก้อนอิฐไปทุบหม้อบ้านยายให้แตกกระจุยเลย ไม่ต้องอยู่กันแล้ว แม่ก็รู้นิสัยหนูดี หนูพูดคำไหนคำนั้น”

ป้าสะใภ้สาม ซ่งซื่อพ่าน นั่งปาดน้ำตาอยู่บนเตียงเตา พอได้ยินคำพูดของลูกสาวก็ชะงัก ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “ตงจื้อ ทำไมแกถึงใจคอคับแคบขนาดนี้ ไม่ผูกพันกับบ้านยายแกเลยสักนิด บ้านยายเขาลำบากมาก แทบไม่มีข้าวกินอยู่แล้ว ปีก่อนๆ ก็ได้พวกป้าๆ น้าๆ ช่วยเหลือบ้านยาย เราไม่เคยออกเงินออกแรงช่วยเลย ตอนนี้เราแยกบ้านมาจัดการเงินเองแล้ว ชีวิตความเป็นอยู่ก็พอไปวัดไปวาได้ ช่วยเหลือบ้านยายบ้างจะเป็นไรไป”

หลินตงจื้อแค่นหัวเราะ “อะไรคือช่วยเหลือบ้านยาย แม่คงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะว่าบ้านยายจนน่ะ จนตรงไหน แม่ดูน้าชายหนูสิ อ้วนท้วนสมบูรณ์ ยุคนี้ใครบ้างไม่หน้าเหลืองซูบผอม มีแต่น้าชายนั่นแหละที่กินจนหน้ากลมดิ๊ก แม่ไม่เอะใจบ้างเหรอ ไม่แน่นะ บ้านยายอาจจะรวยกว่าพวกเราอีก”

“แต่ว่า…” ซ่งซื่อพ่านยังอยากจะพูดต่อ แต่โดนหลินตงจื้อขัดขึ้น “พอเถอะแม่ แม่ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องคุย ถ้าหนูรู้ว่าแม่แอบให้เงินยาย หนูจะไปอาละวาดที่บ้านยายแน่”

“ไม่ให้ ไม่ให้แล้วก็ได้ นังเด็กอกตัญญู!” ซ่งซื่อพ่านโดนลูกสาวตอกกลับจนโมโห ร้องไห้ออกมาน้ำตานองหน้า

“หนูอกตัญญูตรงไหน หนูเคยกินข้าวบ้านยายสักคำหรือยังไง” วันนี้เธอได้ยินเต็มสองหู ยายรังเกียจว่าบ้านเธอเอาของขวัญไปให้น้อย ชาติก่อนบ้านยายอย่าว่าแต่ช่วยบ้านเธอเลย ไม่ซ้ำเติมก็บุญหัวแล้ว ญาติแบบนี้ไม่มีเสียยังดีกว่า

…

หลี่ชุนซิ่งเอาข้าวสารที่ได้มาจากบ้านเดิมไปให้แม่สามี นี่เป็นของขวัญตอบแทนที่แม่ของเธอเตรียมไว้ให้สำหรับซาลาเปาแป้งขาวที่แม่เฒ่าหลินแบ่งให้ไป

ความจริงไม่ให้ก็ไม่เป็นไร

อีกสามบ้านก็ไม่มีใครเอามาให้

แต่ในเมื่อแม่ของเธอเตรียมไว้ให้ หลี่ชุนซิ่งก็เลยถือไปให้แม่สามี

แม่เฒ่าหลินรับข้าวสารมาจากมือลูกสะใภ้คนเล็ก “เยอะขนาดนี้ แม่แกเกรงใจเกินไปแล้ว คราวหน้าไปก็ฝากถามสารทุกข์สุกดิบแม่แกด้วยนะ บอกว่าคราวหน้าไม่ต้องสิ้นเปลืองขนาดนี้หรอก”

หลี่ชุนซิ่งพยักหน้ารับ

วันรุ่งขึ้นคือวันที่สามเดือนอ้าย ครอบครัวของป้าใหญ่กลับมาเยี่ยมบ้านเดิม

ตั้งแต่เช้าตรู่ แม่เฒ่าหลินก็ตื่นขึ้นมา คนทั้งบ้านมองปราดเดียวก็รู้ว่าวันนี้หญิงชราอารมณ์ดี มองใครก็ดูอ่อนโยนไปหมด

ครอบครัวป้าใหญ่สี่คนปั่นจักรยานกลับมา ย่อมได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากทุกคนในบ้าน

แม่เฒ่าหลินสั่งการให้พวกลูกสะใภ้ไปตุ๋นไก่ ต้มปลา ผัดกับข้าว เลี้ยงดูกันเอิกเกริกยิ่งกว่ามื้อส่งท้ายปีเก่าเสียอีก

พอกลับมาถึงแล้วได้ยินแม่บอกว่าแยกบ้านกันแล้ว ป้าใหญ่ก็อดอึ้งไม่ได้ คราวที่แล้วที่เธอกลับมาบ้านเดิมคือช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง เพิ่งผ่านมาไม่กี่เดือน อยู่ดีๆ ทำไมถึงแยกบ้านกันเสียแล้ว

ไม่นึกว่าจะเร็วขนาดนี้ แต่เธอก็รู้ว่าตัวเองเป็นลูกสาวที่แต่งออกเรือนไปแล้ว ย่อมต้องรู้กาลเทศะ เมื่อรู้ว่าพ่อกับแม่เต็มใจแยกบ้านกันเอง เธอจึงไม่ได้พูดอะไรอีก

ถ้าให้เธอพูด การแยกบ้านก็ดีเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นพ่อกับแม่ต้องคอยดูแลจัดการคนทั้งครอบครัวใหญ่ จะกินจะดื่มอะไรก็ไม่ได้เต็มที่ นอกจากจะได้คำตัดพ้อต่อว่าแล้ว ยังเหนื่อยเปล่าไม่ได้อะไรกลับมา

ป้าใหญ่สังเกตเห็นว่า แม้จะแยกบ้านกันแล้ว แต่พวกพี่สะใภ้และน้องสะใภ้ก็ยังคงเคารพแม่ของเธอเหมือนเดิม

นี่นับว่าเป็นการแยกบ้านที่จบลงด้วยดีที่สุดแล้ว

ตอนที่เธอยังอยู่ในหมู่บ้าน เคยเห็นบ้านอื่นเปิดศึกทะเลาะตบตีกันตอนแยกบ้านมานักต่อนัก นั่นน่ะเอิกเกริกวุ่นวายของจริง ถ้าต้องมาอาละวาดกันถึงขั้นนั้นคงกลายเป็นขี้ปากให้ชาวบ้านหัวเราะเยาะเอา

ซีซีมองฝาแฝดบ้านป้าใหญ่อย่างนึกสงสัย ทั้งคู่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพี่รอง ไม่ว่าจะยุคนี้หรือยุคหลัง เด็กแฝดก็หาดูได้ยากทั้งนั้น

คนพี่ชื่อซ่งฉี่

คนน้องชื่อซ่งจื้อ

แค่ชื่อก็ฟังดูไม่ใช่เด็กบ้านนอกแล้ว ฟังดูทันสมัยเชียว

ฝาแฝดทั้งสองคนเห็นสายตาแบบนี้มาเยอะจนชินชาเสียแล้ว

เจอกันครั้งล่าสุดก็ตอนปีใหม่ปีก่อนนู้น

ไม่ได้เจอกันมาเต็มๆ หนึ่งปี พวกเด็กๆ จึงรู้สึกแปลกหน้ากันอยู่บ้าง ทว่าเพียงครู่เดียวก็สนิทกัน

ป้าใหญ่หยิบลูกอมแจกเด็กๆ คนละกำมือเล็กๆ แล้วบอกให้พวกเขาออกไปวิ่งเล่นข้างนอก

ซ่งฉี่ ซ่งจื้อ หลินตง หลินหนาน และซีซีกระเป๋าตุงไปด้วยลูกอม พากันวิ่งออกไปข้างนอกด้วยกัน

เด็กๆ บ้านใหญ่กับบ้านรองโตกันหมดแล้ว ย่อมไม่วิ่งออกไปเที่ยวเล่นซุกซนเหมือนพวกเด็กกลุ่มนี้

ส่วนเด็กผู้หญิงสองคนของบ้านสามไม่ค่อยชอบวิ่งออกไปข้างนอก จึงเข้ากันไม่ได้

เรื่องถูกชะตากันมันมีเหตุผลของมันอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนอยู่ที่บ้าน ซ่งฉี่กับซ่งจื้อได้ยินชื่อหลินตง หลินหนาน และซีซีบ่อยมาก ด้วยอิทธิพลจากแม่ของพวกเขา จึงรู้สึกสนิทสนมกับบ้านสี่ไปโดยปริยาย

ตอนนี้ข้างนอกไม่มีอะไรให้เล่นสนุกนัก มีแค่ลานกว้างๆ ตามประสาบ้านนอก แต่วิ่งไล่จับกันไปมาก็สนุกสนานครึกครื้นดี

ระหว่างนั้นก็เกิดเรื่องแทรกขึ้นมาเล็กน้อย มีเด็กอีกกลุ่มหนึ่งประมาณห้าหกคน น่าจะมาเยี่ยมญาติเหมือนกัน คนที่เป็นหัวโจกอายุราวสิบสองสิบสามปี ผอมกะหร่องเป็นไม้เสียบผี ส่วนคนที่เหลืออายุราวสิบขวบ

พอเล็งเห็นลูกอมในกระเป๋าเสื้อของพวกซีซี เด็กผอมแห้งก็พาพวกมาขวางหน้าพวกเขาไว้

“เฮ้ย ขอยืมลูกอมกินสักเม็ดสิ” เด็กชายผอมแห้งยืนเป็นหัวหน้า อีกสองสามคนยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลัง

หลินตงยิ้มร่า เขาจำไม่ได้แล้วว่ามีเรื่องต่อยตีครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ กำลังคันไม้คันมืออยู่พอดี ก็มีคนรนหาที่มาส่งให้ถึงหน้า

“ปล้นเหรอ”

หลินหนานไม่มีสีหน้าตื่นกลัวแม้แต่น้อย จูงมือน้องเล็กเดินไปยืนข้างๆ เพื่อไม่ให้เกะกะการแสดงฝีมือของพี่ใหญ่

ซ่งฉี่กับซ่งจื้อเบิกตากว้าง ไม่ได้กลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับตื่นเต้นมาก ยืนขนาบข้างหลินตง กำหมัดแน่นทำท่าคันไม้คันมืออยากมีเรื่องเต็มที

ซีซี: “…”

พวกนี้ตาไม่มีแววเอาเสียเลย ดันมารนหาเรื่อง พี่ชายของเธอเป็นขาใหญ่ในหมู่เด็กแถวนี้ เรื่องต่อยตีไม่เคยแพ้ใคร ดูทรงแล้วอีกฝ่ายคงไม่ใช่เด็กละแวกนี้แน่ มีแต่พวกต่างถิ่นที่ไม่รู้ประสีประสาเท่านั้นแหละ ถึงกล้ามา “ขอยืม” ลูกอมจากพี่ชายเธอ

เด็กชายผอมแห้งยืนกอดอก เชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง “เฮ้ย อย่าพูดให้น่าเกลียดสิวะ บอกว่ายืม ยืม เข้าใจไหม”

“อ๋อ ไม่ให้ยืม” หลินตงตอบหน้าตาย

ซ่งฉี่เสริม “ใช่ ไม่ให้ยืม จะให้แกยืมทำไม”

ซ่งจื้อ “ถูก ไม่ให้ยืมแล้วจะทำไมล่ะ แบร่ๆ…” ทำหน้าทะเล้นแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เด็กชายผอมแห้ง

ท่าทางกวนประสาทนั้นจุดชนวนโทสะของอีกฝ่ายทันที

เด็กผอมแห้งโกรธจนหน้าดำหน้าแดง “พูดดีๆ ไม่ชอบ อยากลองดีใช่ไหม ถ้าไม่ให้ยืมก็อย่าหาว่าพวกฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน”

“จะทำไมเหรอ” น้ำเสียงของหลินตงเหมือนกำลังหยอกหมาหยอกแมวไม่มีผิด

พูดจบ หลินตงก็หันไปทางหลินซีซีแล้วถาม “น้องเล็ก เธอเห็นแล้วนะ เรื่องนี้จะโทษพี่ไม่ได้ พี่ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้สักหน่อย”

หลินซีซีพยักหน้าหงึกๆ สีหน้าบนใบหน้าเล็กๆ ดูจริงจังมาก “อื้อ พี่ใหญ่ หนูเข้าใจแล้ว พวกเราไม่หาเรื่องใครแต่ก็ไม่กลัวเรื่อง พี่ระวังตัวด้วยนะ อย่าให้ตัวเองเจ็บล่ะ”

เด็กชายผอมแห้งกับพวกโดนเมินอย่างสิ้นเชิงก็เดือดดาลขึ้นมา ปกติพวกเขาทำเรื่องแบบนี้จนเคยชิน มีครั้งไหนบ้างที่อีกฝ่ายไม่ยอมส่งของให้แต่โดยดี ดันมาเจอพวกไม่กลัวตายเอาคราวนี้เข้าให้แล้ว

“ถ้าไม่สั่งสอนพวกแกให้รู้สำนึก คงไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ลุยเลย ให้พวกมันเห็นดีกันว่าพวกเราแน่แค่ไหน!”

หลินตงพอได้รับอนุญาตจากน้องเล็กก็ไม่กลัวอะไรอีก แถมยังหันมาบอกให้น้องเล็กหลับตาไว้ จะได้ไม่ตกใจกลัว

ซ่งฉี่กับซ่งจื้อตื่นเต้นจนตาเป็นประกาย พลางถูกไม้ถูมือ เลือดลมพลุ่งพล่าน “อย่ามัวแต่เห่า แน่จริงก็เข้ามา…”

“ลุยเลย…” เด็กชายผอมแห้งกัดฟันกรอดด้วยความโมโห ทีแรกนึกว่าแค่ขู่ก็จบ ไม่คิดว่าจะต้องลงไม้ลงมือจริงๆ แต่เขาก็ไม่กลัวอยู่แล้ว ฝั่งตรงข้ามอายุน้อยกว่าเขาทุกคน ไม่มีทางสู้เขาได้หรอก!