บทที่ 79 เตะโดนแผ่นเหล็ก

นี่เป็นครั้งแรกที่ซีซีได้เห็นพี่ใหญ่ชกต่อย สมกับที่เป็นขาใหญ่ในโลกมืดเมื่อชาติก่อนจริงๆ แม้ตอนนี้จะยังเด็ก แต่ก็เริ่มฉายแววฝีไม้ลายมือออกมาให้เห็นแล้ว ท่าทางไม่ได้มีชั้นเชิงอะไร อาศัยความดิบล้วนๆ จากการฟาดฟันมานับครั้งไม่ถ้วน รู้จุดอ่อนของร่างกายและรู้ว่าควรจู่โจมตรงไหน มีแค่ความเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด เห็นเพียงพี่ใหญ่เตะสกัดอย่างต่อเนื่อง พริบตาเดียวก็เตะพรรคพวกของเด็กชายร่างผอมแห้งล้มคว่ำคะมำหงายไปกองกับพื้นทั้งหมด

“บ้าเอ๊ย!” เด็กชายร่างผอมตาโต เพิ่งรู้ตัวว่าไปเตะเข้ากับตอเหล็กเสียแล้ว

เด็กชายร่างผอมไม่นึกเลยว่าไอ้เด็กคนนี้จะขยับตัวได้เร็วขนาดนี้ ทางฝั่งเขายังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ พวกพ้องคนดีก็นอนโอดโอยหน้าเบี้ยวอยู่บนพื้นกันหมดแล้ว

หลินตงผิดหวังเล็กน้อย ช่างไม่ทนมือทนตีนเอาเสียเลย

เขายังไม่ทันได้ออกแรงเท่าไรด้วยซ้ำ

จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปหยุดที่เด็กชายร่างผอม เด็กคนนี้โตที่สุด น่าจะพอรับมือได้สักกระบวนท่ากระมัง “มา แก เข้ามา”

เด็กชายร่างผอมมองดูเพื่อนๆ ที่นอนเจ็บอยู่บนพื้นจนไม่อยากลุก แล้วคิดอย่างจริงจังว่าตัวเองจะทนรับลูกเตะชุดนั้นไหวไหม

คำตอบคือ ไม่ไหว

ยอดคนย่อมรู้รักษาตัวรอด

รู้อยู่เต็มอกว่าสู้ไม่ได้แล้วยังจะสู้อีกก็มีแต่พวกหาเรื่องตาย เขาไม่ได้โง่สักหน่อย

เด็กชายร่างผอมยอมรับความจริง ยกสองมือขึ้นเหนือหัวแล้วพูดอย่างขลาดกลัว “พวกเรามีตาหามีแววเอง พวกเราผิดไปแล้ว ได้โปรดเถอะจอมยุทธ์ ไว้ชีวิตด้วย!”

หลินตง: “…”

ยอมแพ้แค่นี้เนี่ยนะ น่าเบื่อชะมัด

“แค่นี้เหรอ เมื่อกี้ยังทำเก่งอยู่เลย ไหงยอมแพ้ง่ายๆ ซะงั้น ไม่มีศักดิ์ศรีเอาซะเลย” สองพี่น้องซ่งฉี่กับซ่งจื้อยังไม่ได้ลงมือสักแอะ ไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องจะจบลงดื้อๆ แบบนี้ บ้าเอ๊ย อุตส่าห์ตั้งท่าเตรียมลุยเรียบร้อย แต่อีกฝ่ายดันยอมแพ้ไม่เล่นด้วยแล้ว ขัดใจชะมัด

ทั้งสองคนเป็นฝาแฝด ไปไหนมาไหนตัวติดกันแต่เด็ก เวลาชกต่อยก็ลุยด้วยกันตลอด วิ่งเล่นแถวตรอกซอยไม่เคยเสียเปรียบคนรุ่นเดียวกันเลยสักครั้ง

เด็กชายร่างผอมไม่ได้สนใจ แถมยังสวนกลับอย่างมีเหตุผล “ฉันกำลังจะโดนซ้อมอยู่รอมร่อ จะเอาศักดิ์ศรีไปทำซากอะไร ศักดิ์ศรีน่ะเป็นของไร้ประโยชน์ที่สุด ฝีมือสู้ไม่ได้ ฉันก็ขอยอมแพ้สิ”

“ใช่ พวกเรายอมแพ้แล้ว” เพื่อนของเด็กชายร่างผอมรีบเสริม ก้นกระแทกพื้นเจ็บจะตาย จุดที่โดนเตะก็ปวดระบมไปหมด

หลินหนานรู้ว่าตอนนี้ปลอดภัยแล้ว น้องสาวคงไม่โดนลูกหลง จึงจูงมือน้องเล็กเดินเข้ามา

หลินตงรู้สึกหมดสนุก ยอมแพ้แล้วยังไปซ้อมต่อก็ดูจะไม่ค่อยมีน้ำใจนักกีฬาเท่าไหร่

แต่ดูจากน้ำเสียงและท่าทางที่คล่องแคล่วตั้งแต่แรก ไม่เหมือนพวกมือใหม่ น่าจะเป็นพวกทำจนเคยตัว

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาต่อยตีเป็น วันนี้ลูกอมของน้องชายกับน้องสาวคงโดนพวกนี้แย่งไปหมดแล้วแน่ๆ

หลินตงเอ่ยเตือน “ถ้าต่อไปพวกแกยังกล้าให้ฉันจับได้ว่าไปแย่งของคนอื่น ระวังฉันเจอหน้าครั้งไหนจะซ้อมครั้งนั้น คราวหน้าไม่ปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้แน่”

“เลือกเล่นงานแต่คนที่อ่อนแอกว่า พวกนายนี่หน้าหนาจริงๆ ถ้ายังรักศักดิ์ศรีอยู่ ต่อไปก็อย่าทำเรื่องแบบนี้อีก” ซ่งฉี่พูด

“ใช่ๆ” ซ่งจื้อพยักหน้าหงึกๆ

เด็กชายร่างผอมเป็นคนหัวไว เขาก้มหน้าปรึกษากับเพื่อนร่วมก๊วนอยู่ครู่หนึ่ง พอคุยเสร็จก็เป็นตัวแทนเอ่ยขึ้นว่า “ต่อไปพวกเราไม่ทำเรื่องแบบนี้ก็ได้ ถ้างั้นพวกเราขอติดตามพี่ใหญ่ได้ไหมล่ะ ต่อไปพวกเราจะฟังพี่ใหญ่คนเดียวเลย”

หลินตงโบกมือปฏิเสธ ลุยเดี่ยวเขายังพอว่า แต่การรับลูกน้องอะไรเทือกนั้นมันน่ารำคาญจะตายไป

“ไม่ได้หรอก พี่ใหญ่ของหนูเป็นเด็กเรียนดี พวกเธอจะทำให้พี่ใหญ่ของหนูเสียการเรียน” หลินซีซีเห็นพี่ใหญ่ไม่อยากข้องแวะกับคนพวกนี้ก็แอบโล่งอก

นึกไม่ถึงเลยว่าพี่ยังมีออร่าดึงดูดคนพาลติดตัวอยู่ แค่ออกมาข้างนอกเฉยๆ ก็เจออันธพาลเข้าจนได้ ตอนนี้เด็กพวกนี้อายุยังน้อย ยังนับเป็นอันธพาลเต็มตัวไม่ได้ แต่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่นักเรียนที่ตั้งใจเรียนหนังสือแน่ๆ เรื่องโดดเรียน ชกต่อย ไถเงิน คงทำเป็นประจำไม่ขาดสักอย่าง

เธอไม่อยากให้พี่ใหญ่ไปคลุกคลีกับคนพวกนี้เลย กลัวจะพลอยเสียคนไปด้วย

ในนิยายจุดจบของพี่ใหญ่น่าเวทนามาก พี่ใหญ่อุตส่าห์ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้อง แยกตัวออกมาจากเนื้อเรื่องเดิมได้แล้ว ผลสอบปลายภาคเรียนที่แล้วก็ออกมาดีมากแท้ๆ เจ้าพวกนี้ดูยังไงก็ไม่ใช่เด็กที่ตั้งใจเรียน หากมาฉุดผลการเรียนของพี่ใหญ่ให้ตกต่ำลงคงได้ไม่คุ้มเสีย

“พวกเราสัญญาว่าจะไม่สร้างเรื่องให้พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ยอมรับเป็นหัวหน้าพวกเราสิ พวกเราถึงจะยอมฟัง ถ้าไม่เป็นหัวหน้า แล้วพวกเราจะฟังคำสั่งไปทำไมล่ะ” เด็กชายร่างเก้งก้างยังคงพูดโน้มน้าวต่อ

“หึ คิดจะเป็นลูกน้องฉัน ข้อแรกพวกแกทนมือทนเท้าหรือเปล่าล่ะ” หลินตงแยกเขี้ยวขู่

“ทนได้!” หลิวช่างยอมทุ่มสุดตัวเพื่อจะได้หลินตงเป็นหัวหน้า

คนพวกนี้ทำท่าทางเหมือนต่อให้พูดอะไรก็จะเกาะติดหลินตงให้ยอมเป็นหัวหน้าให้จงได้

หลินตงลูบหัวน้องสาวเพื่อปลอบใจ เขารู้เรื่องความฝันที่พ่อแม่และน้องสาวฝันถึงเขาดี เขารู้จักความพอดี มั่นใจว่าตัวเองจะไม่ลงเอยด้วยสภาพน่าเวทนาเหมือนในฝันแน่นอน

“ถ้าพวกแกสัญญากับฉันว่าต่อไปนี้จะไม่ทำเรื่องชั่วๆ อีก ฉันจะยอมรับพวกแกก็ได้”

“พี่ใหญ่!” เด็กชายร่างเก้งก้างนำทีมประสานเสียงร้องลั่น เพราะกลัวหลินตงจะกลับคำ

หลินตง “…”

จากนั้นเด็กชายร่างเก้งก้างกับพรรคพวกก็เริ่มแนะนำตัว

เด็กชายร่างเก้งก้างชื่อหลิวช่าง คนต่อๆ ไปก็แนะนำตัวกันจนครบ

และได้รู้จากปากของหลิวช่างว่าพวกเขามาจากคอมมูนข้างเคียง สาเหตุที่มาที่นี่เป็นเพราะเพื่อนคนหนึ่งชื่อสือโถว แม่เลี้ยงของหมอนั่นเป็นคนหมู่บ้านแถวนี้ สือโถวจึงตามแม่เลี้ยงมาเยี่ยมญาติ

พวกเขารู้ดีว่าแม่เลี้ยงคนนี้ปากหวานก้นเปรี้ยว เห็นสือโถวเป็นเสี้ยนหนามในดวงตามาตลอด ครั้งนี้กลับยอมพาสือโถวมาเยี่ยมญาติด้วย ช่างเป็นเรื่องแปลกประหลาดจริงๆ

พวกหลิวช่างรู้สึกว่ามีเรื่องทะแม่งๆ จึงพากันวิ่งตามมาดูสือโถว

พวกเขาไม่รู้ตำแหน่งแน่ชัด ได้แต่ถามทางมาตลอด ระหว่างนั้นเดินหลงไป ทว่ากลับกลายเป็นทางลัด จึงบังเอิญเห็นแม่เลี้ยงของสือโถวจูงหมาไล่ต้อนเขามาทางนี้พอดี

สือโถววิ่งหนีสุดชีวิตจนสะดุดล้ม แม่เลี้ยงจูงหมาเดินวนรอบตัวเขา สือโถวร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาด้วยความหวาดกลัว แต่แม่เลี้ยงกลับยิ่งหัวเราะเยาะอย่างสะใจ

พวกหลิวช่างทนดูไม่ได้ จึงช่วยกันหยิบก้อนดินก้อนโคลนปาใส่แม่เลี้ยงของสือโถว

แม่เลี้ยงโดนโคลนปาเปรอะไปทั้งตัว พออีกฝ่ายกำลังโมโหจนเต้นผาง พวกเขาก็รีบพาสือโถวโกยแน่บออกมาทันที

วิ่งเตลิดมาจนถึงหมู่บ้านตระกูลหลิน

พวกหลิวช่างมาแอบปรึกษากันอยู่ตรงนี้ว่า พอกลับไปแล้วสือโถวจะทำอย่างไรดี แม่เลี้ยงของเขาเล่นละครเก่งเป็นบ้า ทั้งพ่อทั้งย่าต่างก็เชื่อหล่อนสนิทใจ พอกลับไปคราวนี้ หล่อนต้องใส่ร้ายป้ายสีสือโถวหนักกว่าเดิมแน่ แล้วพ่อกับย่าก็คงลงไม้ลงมือทุบตีเขาอีกยกใหญ่

ขณะที่ทั้งกลุ่มกำลังกลัดกลุ้ม สามพี่น้องหลินตงกับซ่งฉี่และซ่งจื้อก็โผล่มาพอดี พวกเขาวิ่งหนีมาจนทั้งเหนื่อยทั้งหิว พอเห็นกระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกงของอีกฝ่ายตุงไปด้วยลูกอม นั่นมันลูกอมเชียวนะ แถมยังมีตั้งเยอะแยะ จึงนึกว่าสวรรค์เวทนา ส่งลูกแกะตัวอ้วนพีมาให้แท้ๆ

แต่ความเป็นจริงสอนให้รู้ว่า นี่ไม่ใช่ลูกแกะเนื้อนุ่มเลยสักนิด ดุร้ายสุดๆ ต่างหาก

ในเมื่อสู้ไม่ได้ ก็เข้าร่วมเสียเลย

หลิวช่างคิดว่าอย่างไรก็ไม่เสียเปรียบ แถมยังมีลูกพี่ใหญ่ที่เก่งกาจขนาดนี้ มีแต่ได้กับได้ชัดๆ

พอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด หลินตง หลินหนาน ซีซี รวมถึงซ่งฉี่และซ่งจื้อก็มองไปที่สือโถว เห็นที่ข้อมือของเขามีแผลถลอกอยู่จริงๆ คงเป็นแผลตอนล้มเพราะโดนหมาไล่กวด

ในกลุ่มนี้ สือโถวดูผอมกะหร่องที่สุด ยุคนี้คนทั่วไปก็ผอมเพราะขาดสารอาหารกันทั้งนั้น แต่สือโถวผอมจนหนังหุ้มกระดูก แววตาก็ดูอมทุกข์น่าเวทนาเหลือเกิน

ซีซีล้วงลูกอมในกระเป๋าออกมาแบ่งให้พวกเขากินคนละเม็ด

พวกหลิวช่างรับลูกอมมาด้วยความดีใจพลางเอ่ยขอบคุณ นึกว่าจะอดกินแล้วเสียอีก โชคดีของพวกเขาแท้ๆ สุดท้ายก็ได้กินลูกอมจนได้

หลินตงเห็นว่าน้องเล็กแบ่งลูกอมจนหมดเกลี้ยง จึงเอาลูกอมของตัวเองยัดใส่มือน้องสาว

“แล้วพอกลับไปพวกนายจะทำยังไง” หลินตงถาม

“ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนไม่ต้องห่วงฉัน ฉันทนได้ อย่างมากก็แค่โดนตีสักยก ไม่ใช่ว่าไม่เคยโดนตีเสียหน่อย อีกสิบแปดปีฉันก็กลับมาเกิดเป็นลูกผู้ชายที่องอาจได้ใหม่” สือโถวเห็นทุกคนเป็นห่วงก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ โดนตีรอบนี้คงหนีไม่พ้น แต่เขาไม่กลัว

หลินตงพูด “ช่างรองเท้าสามคนรวมกันยังฉลาดเท่าขงเบ้ง พวกเรามีตั้งหลายคน ต้องเหนือกว่าขงเบ้งแน่ มาช่วยกันคิดดูว่าพอจะมีวิธีไหนบ้าง”

สิ้นเสียงของเขา ทุกคนก็ตกอยู่ในความเงียบ ต่างใช้ความคิดกันอย่างเคร่งเครียด

ซีซีจึงเอ่ยขึ้นเสียงเบา “หนูมีวิธีอยู่นะ”