บทที่ 80 ไม่รักก็อย่าทำร้ายกันเลย

พอคำพูดนี้หลุดออกมา สายตาทุกคู่ก็หันขวับมามองทันที

โดยเฉพาะสายตาของสือโถวที่เต็มไปด้วยประกายความหวัง

หลินซีซีรู้ดีว่าเรื่องนี้จัดการยาก แต่จากคำบอกเล่าของสือโถวกับพวกหลิวช่าง พ่อกับย่าของสือโถวก็ไม่ได้ถึงขั้นไม่สนใจความเป็นความตายของเขา เพียงแต่แม่เลี้ยงของสือโถวเล่นละครตบตาเก่ง ต่อหน้าพ่อกับย่าก็ทำดีกับสือโถวสารพัด แต่พอลับหลังถึงได้กลั่นแกล้งทารุณ

การที่แม่เลี้ยงแอบรังแกเขาลับหลัง ไม่กล้าทำอย่างโจ่งแจ้ง จริงๆ แล้วแบบนี้จัดการง่ายกว่า เพราะแสดงให้เห็นว่าหล่อนรู้ดี หากทำเปิดเผย คนในบ้านไม่เอาไว้แน่

หากพ่อกับย่าของสือโถวไม่ชอบเขาจริงๆ ไม่สนใจไยดีเลย แบบนั้นต่างหากที่จัดการยากที่สุด

ขั้นต่อไปคือทำให้สือโถวกระชากหน้ากากจอมปลอมของแม่เลี้ยงออกมา แม้จะยาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทางเอาเสียเลย

เรื่องนี้ใจร้อนไม่ได้ ต้องค่อยๆ วางแผน เพราะสือโถวยังเด็ก กว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่ยังต้องใช้เวลาอีกหลายปี หลังจากนี้ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกับแม่เลี้ยง ต่อให้พ่อของสือโถวเห็นธาตุแท้ของหล่อน อย่างหนักที่สุดก็คงแค่ซ้อมสักยก หรือเบาหน่อยก็คงแค่ด่าสั่งสอน โอกาสที่จะหย่ากันเพราะเรื่องของสือโถวนั้นมีน้อยมาก

ได้ยินสือโถวเล่าว่า เมื่อก่อนเขาเคยบอกพ่อกับย่าว่าแม่เลี้ยงทำไม่ดีกับเขา แต่ทั้งคู่ไม่เชื่อ ซ้ำยังบอกให้เขานับถือแม่เลี้ยงเหมือนแม่แท้ๆ และต้องกตัญญูกับหล่อนด้วยซ้ำ

พ่อกับย่าของเขาเชื่อว่าแม่เลี้ยงอาจไม่ได้รักใคร่ผูกพันอะไรขนาดนั้น เพราะไม่ใช่ลูกในไส้ แต่ถ้าจะบอกว่าแม่เลี้ยงทารุณเด็ก พวกเขาย่อมไม่เชื่อ คิดแต่ว่าของแบบนี้ต้องใช้เวลาอยู่ร่วมกันไปเรื่อยๆ ถึงจะสนิทใจกันได้

แม่เลี้ยงของเขาเสแสร้งเก่งมาก ทำอะไรก็ทำลับหลัง อีกทั้งยังไม่ทิ้งร่องรอยไว้บนตัวให้สือโถวเอาไปฟ้องใครได้ พ่อกับย่าเลยคิดว่าสือโถวโกหกสร้างเรื่อง เพราะบนตัวไม่มีแม้แต่รอยแผล รอยช้ำส่วนใหญ่เป็นบาดแผลในใจ ซึ่งไม่มีหลักฐานอะไรสักนิด

หลินซีซีบอกความคิดของเธอออกมาพร้อมช่วยวิเคราะห์ สือโถวพยักหน้าหงึกๆ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เธอพูดถูกเผง มีหลายเรื่องที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“แล้วจะทำยังไงต่อล่ะ เรื่องพวกนี้เรารู้กันหมดแล้ว ที่สำคัญคือต่อไปต้องทำยังไงนังผู้หญิงใจร้ายคนนั้นถึงจะไม่รังแกสือโถวอีกล่ะ” หลิวช่างเป็นคนใจร้อนและรักพวกพ้อง อยากช่วยน้องเล็กของกลุ่มเต็มแก่ แต่คิดวิธีไม่ออก ทำได้แค่แอบขโมยหมั่นโถวข้าวโพดจากที่บ้านมาให้สือโถวกินเป็นครั้งคราวเท่านั้น

หลินหนานถลึงตาใส่ “ค่อยๆ ฟังน้องสาวฉันพูดสิ จะเสียงดังทำไม เดี๋ยวก็ทำน้องฉันตกใจหรอก”

หลิวช่างได้ยินดังนั้นก็รีบขอโทษ บอกว่าไม่ได้ตั้งใจ แค่ร้อนใจไปหน่อยเสียงเลยดัง

หลินซีซีจึงเล่าความคิดของเธอต่อ จากนี้คือต้องให้สือโถวค่อยๆ เผยธาตุแท้ของแม่เลี้ยง ทำให้ย่ากับพ่อเริ่มสงสัยในตัวแม่เลี้ยงขึ้นมาเสียก่อน

สือโถวไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

หลินซีซีจึงยกตัวอย่างให้ฟัง เช่น ถ้าแม่เลี้ยงทำเรื่องไม่ดีใส่ ก็แกล้งพูดหลุดปากออกไปโดยไม่ตั้งใจ หากพูดตรงๆ จะดูจงใจเกินไปและไม่ได้ผลตามที่ต้องการ

สามารถแกล้งทำเป็นเด็กซื่อๆ แล้วเผลอหลุดปากฟ้องเพื่อนบ้าน ญาติผู้ใหญ่ หรือคนในหมู่บ้าน เพื่อชิงความได้เปรียบทางกระแสสังคมไว้ก่อน

หรือถ้าโดนรังแกจนทนไม่ไหวจริงๆ ก็ไปร้องไห้ระบายความอัดอั้นหน้าหลุมศพแม่แท้ๆ ยุคนี้หมู่บ้านไหนก็ไม่ขาดแคลนคนปากโป้ง เดี๋ยวก็มีคนเห็นแล้วเอาไปพูดกันปากต่อปากเอง คราวนี้แม่เลี้ยงของสือโถวแก้ตัวไม่ออกแน่ เรื่องสนุกแบบนี้มีคนรอซ้ำเติมตั้งเยอะแยะ

เริ่มบ่อนทำลายจากภายนอกเข้าสู่ภายใน จากนั้นค่อยจัดการพ่อกับย่าของสือโถว เพราะยังไงสือโถวก็เป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน ตราบใดที่แม่เลี้ยงยังไม่คลอดลูกชาย สือโถวก็ยังเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อกับย่าอยู่

หลานชายคนเดียวโดนแม่เลี้ยงรังแก ต่อให้พ่อกับย่าจะพอใจสะใภ้คนนี้แค่ไหน ก็ไม่มีทางทนดูอยู่เฉยๆ แน่ ยังไงนี่ก็เป็นสายเลือดของบ้านเขา แถมยังเป็นผู้ชายอีก

พอพ่อกับย่าเริ่มระแวงแม่เลี้ยง ต่อให้ไม่ถึงขั้นหย่าขาด แต่อย่างน้อยสือโถวก็ไม่ต้องทนตกอยู่ในสภาพแบบนี้

ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือทำให้แม่เลี้ยงไม่กล้าแอบทรมานเขาลับหลัง ส่วนจะหวังให้มารักใคร่เอ็นดูนั้น คิดดูก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ สรุปง่ายๆ สั้นๆ คือ ไม่รักไม่เป็นไร แต่อย่ามาทำร้ายกัน ต่างคนต่างอยู่ได้นั่นแหละดีที่สุด

สือโถวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก้มหน้าอยู่นาน ในที่สุดก็เข้าใจกระจ่างแล้วว่าต่อไปควรทำอย่างไร

พอคิดตก สือโถวก็ไม่สนใจว่าเด็กหญิงตรงหน้าจะอายุน้อยกว่าเขา ทรุดเข่าลงคุกเข่ากับพื้นดังตุบ

ซีซีสะดุ้งตกใจ รีบถอยหลังไปสองก้าวทันที

หลินตงกับหลินหนานก็เช่นกัน

ซ่งฉี่กับซ่งจื้อที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

“ทำอะไรเนี่ย รีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า” ซีซีบอก

หลินตงกับหลินหนานช่วยกันคว้าแขนสือโถวคนละข้างแล้วดึงขึ้น ตัวสือโถวเบาหวิว ทั้งสองคนแรงเยอะอยู่แล้วจึงดึงเขาขึ้นมาได้โดยแทบไม่ต้องออกแรง

สือโถวพูดอย่างจริงจัง “ขอบคุณที่ชี้ทางสว่างให้ฉันนะ”

“ไม่เป็นไรหรอก เธอเป็นคนฉลาด รู้อยู่แล้วว่าต่อไปต้องทำยังไง ฉันไม่ได้ช่วยอะไรสักหน่อย เรื่องนี้จะสำเร็จไหม ต่อไปจะเป็นยังไงก็ไม่มีใครรับประกันได้ หนทางข้างหน้ายังต้องพึ่งตัวเธอเองอยู่ดี ถ้าจะขอบคุณก็ขอบคุณตัวเองเถอะ” ซีซีพูด

เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ช่วยอะไรมากมายจริงๆ รับการคุกเข่านี้ไม่ไหวหรอก สือโถวก็แค่ตอนนี้ยังเด็ก เลยไม่รู้ว่าจะสู้กลับยังไงก็เท่านั้น

มัวแต่คุยกันจนกระทั่งถึงช่วงเที่ยงวัน

ซีซีบอกสือโถวว่าพอกลับไปถึง ให้ยอมรับผิดและขอโทษตามสมควร แสดงท่าทีให้จริงใจ เพื่อให้แม่เลี้ยงคลายความระแวงลงก่อน อย่าเพิ่งไปแข็งข้อใส่ ตอนนี้เขายังเด็ก แข็งไปมีแต่จะเสียเปรียบ

พวกหลิวช่างพากันเดินกลับหมู่บ้านข้างๆ พร้อมนัดแนะกันไว้เรียบร้อยว่าคราวหน้าถ้าจะมาหาพี่ใหญ่ต้องไปหาที่ไหน

คอมมูนข้างเคียงอยู่ห่างออกไปราว 10 ลี้ ยุคนี้การเดินทางต้องพึ่งพาสองขาเป็นหลัก เดินบ่อยๆ เข้า ระยะทาง 10 ลี้จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ยิ่งถ้าใช้ทางลัดก็ยังไม่ไกลเท่าเดินไปคอมมูนด้วยซ้ำ

บางครั้งพอได้ยินว่าที่ไหนมีฉายหนังกลางแปลง ต่อให้ไกลสิบยี่สิบลี้ก็ยังวิ่งไปดูกันได้

หลังจากพวกนั้นเดินจากไป หลินตง หลินหนาน ซีซี และสองพี่น้องซ่งฉี่ซ่งจื้อก็รีบวิ่งกลับบ้าน

ตอนที่พวกเขาออกมา คนที่บ้านก็กำลังวุ่นวายอยู่ในครัวแล้ว ป่านนี้กับข้าวน่าจะเสร็จเรียบร้อย ถ้ายังไม่ถึงบ้าน มีหวังโดนเอ็ดชุดใหญ่

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ พอวิ่งมาได้ครึ่งทาง ก็เจอหลินโซวเดินออกมาตาม

หลินโซวเป็นพี่ชายจากบ้านรอง

พวกเด็กๆ ร้องเรียกพี่อย่างว่าง่าย

หลินโซวพูดเพียงประโยคเดียว “รีบกลับบ้านเร็วเข้า คนที่บ้านรอจะกินข้าวกันอยู่”

ทุกคนรออยู่จริงๆ ด้วย

ถ้าเป็นวันธรรมดาทั่วไป อย่างมากก็แค่แบ่งกับข้าวใส่ชามเก็บไว้ให้ ไม่มีทางมานั่งรอให้พร้อมหน้าเพื่อกินด้วยกันหรอก

พูดก็พูดเถอะ นี่เป็นเพราะบารมีของซ่งฉี่กับซ่งจื้อแท้ๆ

พ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินให้ความสำคัญกับลูกเขยที่กินข้าวหลวงของคอมมูนคนนี้มาก ส่งผลให้หลานชายสองคนนี้มีหน้ามีตาในสายตาของสองเฒ่าไปด้วย

เรื่องนี้สามพี่น้องหลินตง หลินหนาน และซีซีต่างเข้าใจดี

ป้าสะใภ้รองแม้ในใจจะไม่พอใจ แต่ก็รู้ว่าวันนี้ไม่ใช่เวลามาบ่นกระปอดกระแปด เธอยังหวังจะให้น้องสาวสามีกับน้องเขยช่วยหาลูกเขยในคอมมูนให้ลูกสาวของเธอบ้าง จึงไม่กล้าทำตัวให้ผิดใจ

โชคดีที่ในห้องอบอุ่น กับข้าวยังร้อนอยู่ โดยแบ่งกินกันสองโต๊ะ

พวกผู้ชายนั่งรวมกันโต๊ะหนึ่งเพราะต้องดื่มเหล้า

พวกผู้หญิงพาเด็กๆ นั่งกินด้วยกันอีกโต๊ะ

อาหารวันนี้อุดมสมบูรณ์เป็นพิเศษ แสดงให้เห็นว่าให้ความสำคัญกับครอบครัวป้าใหญ่มากแค่ไหน

พวกซีซีออกไปวิ่งเล่นข้างนอกกันมาหนึ่งรอบ อย่าดูถูกว่าเป็นแค่ช่วงเช้าเชียว ได้เจอเรื่องราวตั้งมากมาย ทั้งโดน ‘ปล้น’ ทั้งรับลูกน้อง แถมยังช่วยชี้แนะชีวิตอันน่าเวทนาของสือโถวอีก ตอนนี้เลยหิวจนตาลายกันหมดแล้ว

เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ซ่งฉี่กับซ่งจื้อถึงได้เลื่อมใสในตัวพี่ชายอย่างหลินตงขึ้นมา รู้สึกว่าเขาต่อยตีเก่งกว่าพวกตนมาก แค่เตะส่งๆ ไม่กี่ทีก็ล้มคนฝั่งโน้นจนกลิ้งได้แล้ว

หากเป็นพวกเขาสองพี่น้อง คงไม่พ้นต้องกอดคอกลิ้งเกลือกสู้กันบนพื้น นายต่อยทีฉันตบที ถึงจะชนะมาได้ แต่ก็คงต้องเจ็บตัว มีแผลฟกช้ำดำเขียวกันบ้าง

ไม่เหมือนพี่หลินตงที่จัดการได้เฉียบขาดว่องไว ไม่เจ็บตัวเลยสักนิดเดียว

ตอนแรกพวกเขายังเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องได้แผลกลับไปโดนพ่อแม่ดุ แต่ใครจะรู้ว่ายังไม่ต้องลงมือเอง เรื่องก็คลี่คลายเรียบร้อยแล้ว