บทที่ 100 จะเดินเอง หรือจะให้ฉันช่วย

【คงไม่ใช่ว่ารูมเมตตัวน้อยนั่งอยู่ข้างล่างหรอกนะ】

【!!!】

【เชี่ย เป็นไปได้มากกก!!!】

【เหมือนคนที่แสดงเสร็จแล้วจะมานั่งดูข้างล่างนะ! เมื่อกี้ตอนกล้องแพนผ่านแวบหนึ่ง ฉันเห็นเย่หลิงด้วย!】

【เชี่ย ฟินไม่ไหวแล้ว!】

จนกระทั่งเสียงดนตรีอินโทรดังขึ้น จึงดึงทุกคนให้ดำดิ่งเข้าสู่โลกใบนั้นอย่างสมบูรณ์แบบ

โลกที่เป็นของราชาแห่งเวทีเพียงผู้เดียว

ทั้งที่เป็นการแสดงกลุ่ม ทว่าบนเวทีท่ามกลางสายตานับหมื่นที่จับจ้องอยู่นั้น ราวกับทุกคนมองเห็นเพียงแค่เขาคนเดียว

ท่าเต้นที่ต้องใช้การจัดระเบียบร่างกายใหญ่ขนาดนั้น เขากลับทำออกมาได้อย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ทั้งเกียจคร้านและเย่อหยิ่งท้าทาย

แฟนคลับตื่นเต้นจนแทบจะร้องไห้ออกมา

【กรี๊ดดด เอวดีมาก สวี่จิงอี้นายจะเลื้อยเก่งเกินไปแล้วนะ (หื่น) (หื่น) (เลียจอ) (เลียจอ)】

【สไตลิ่งรอบนี้ถูกใจฉันมาก ติดแค่กระดุมสองเม็ดนั้นเกะกะไปหน่อย (เลียจอ) (เลียจอ)】

【สวี่จิงอี้เต้นเลื้อยได้ถึงใจจริงๆ อารมณ์มาเต็มมาก (ร้องไห้) (ร้องไห้)】

【บ้าเอ๊ย กรี๊ดดดดดด】

【ขอเตือนว่าอย่ามาโยกย้ายบนหัวใจฉัน…เดี๋ยวจะหักห้ามใจไม่ไหว เข้าใจไหม】

【จังหวะที่สวี่จิงอี้ยกยิ้มมุมปากแล้วเอียงคอ ฉันยอมคุกเข่าให้เลยจริงๆ】

【ทำไมถึงหล่อได้ขนาดนี้นะ…หัวใจฉัน กรี๊ดดดดดด…】

【ฮือๆ… สองก้าวนี้เดินตรงเข้ากลางใจฉันเลย!】

【ฉันก็ว่าทำไมตารางธาตุถึงไม่ครบ ที่แท้ธาตุสังกะสีของฉันก็อยู่นี่เอง! (ร้องไห้)】

【สเตจนี้คุ้มค่าแก่การวนดูซ้ำหลายๆ รอบมาก! หล่อโคตรๆ! ขาเรียวยาวเต็มจอไปหมด!】

【หวังว่าสวี่จิงอี้จะระวังหน่อย เต้นให้มันลงจังหวะเพลง ไม่ใช่มาเหยียบลงกลางใจฉัน (ร้องไห้) (ร้องไห้)】

【สามีที่ฟ้าลิขิตมาของฉัน… (จุ๊บ) (จุ๊บ)】

เย่หลิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปเวทีพลางพึมพำ “ให้ตายสิ เด็กฝึกคนอื่นน่าสงสารชะมัด โดนกลบจนกลายเป็นแดนเซอร์ไปเลย”

บางครั้งการที่ความสามารถโดดเด่นเกินไป ก็ส่งผลแบบนี้ได้ง่ายๆ จริงๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ใบหน้าที่หล่อร้ายเกินเบอร์นั่นก็ดึงดูดสายตาทั้งหมดไปแล้ว จนแทบไม่เหลือให้คนอื่นเลยแม้แต่น้อย

ซ่งหนานซิงสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวข้างๆ จึงปรายตามอง “นายทำอะไรน่ะ”

เย่หลิงยังคงชูโทรศัพท์ค้างไว้พลางตอบ “ปกติลูกพี่ไม่ค่อยอัปเดตอะไรเลย ฉันเลยถ่ายรูปไว้ กะว่าเดี๋ยวส่งให้เขาเอาไปโพสต์ลงเวยป๋อ”

ซ่งหนานซิงใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง มองดูคนที่อยู่บนเวทีนิ่งๆ ครู่หนึ่ง คิดไปคิดมา เธอก็ดึงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าเสื้อเช่นกัน

เธอเล็งกล้องไปทางเวที ซูมภาพเข้าไปอย่างไม่ค่อยคุ้นมือนัก จากนั้นจึงกดชัตเตอร์

พวกเขานั่งอยู่แถวแรก นับว่าเป็นทำเลชมการแสดงที่ยอดเยี่ยมทีเดียว

ภาพถ่ายแต่ละใบจึงคมชัดเป็นพิเศษ

ใบหน้าของท็อปสตาร์คนนั้นสู้กล้องจริงๆ ไม่ว่าจะถ่ายจากองศาไหน แค่กดถ่ายส่งๆ ก็ยังดูดีเหลือเกิน

คำว่ามุมอับไม่มีอยู่จริงสำหรับเขา

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ ในภาพถ่ายหลายๆ ใบ สายตาของสวี่จิงอี้ล้วนมองตรงมาทางนี้พอดี

เธอจึงได้ภาพหน้าตรงของเขามาหลายรูป

กว่าสเตจประลองจะจบลงก็เป็นเวลาสองทุ่มแล้ว

หลังจากเด็กฝึกทยอยออกจากสถานที่จัดการแสดง ก็พากันขึ้นรถบัสเพื่อเดินทางกลับค่ายฝึก

ซ่งหนานซิงเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว เธอขึ้นรถมาก่อนและเลือกที่นั่งแถวหลังริมหน้าต่าง

อาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้า เด็กฝึกคนอื่นต่างพากันหาที่นั่งของตัวเองและไม่ค่อยมีใครอยากคุยกัน เอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์

บนรถจึงค่อนข้างเงียบสงบ

ไม่รู้ว่าเย่หลิงไปเอาเรี่ยวแรงมากมายมาจากไหน

เขากอดคอคุยเล่นกับโจวอวี่หยางพลางก้าวขึ้นรถมา

พอเดินผ่านทางเดินแล้วเห็นว่าที่นั่งข้างซ่งหนานซิงยังว่างอยู่ เขาก็ปล่อยมือทันทีแล้วนั่งลงข้างเธอ

“ฉันขอนั่งกับเพื่อนฉันนะ เหล่าหยางนายไปนั่งข้างหน้าเถอะ”

ทอดทิ้งอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด

โจวอวี่หยางปรายตามองอย่างเย็นชา เขาชินชากับนิสัยทิ้งขว้างของหมอนี่แล้ว จึงเดินไปนั่งแถวหน้า

หลังจากนั่งลง เย่หลิงก็อดไม่ได้ที่จะชวนซ่งหนานซิงคุย “เพื่อน นายเจ๋งชะมัดเลย เมื่อกี้ทีมผู้กำกับยังคุยกันเรื่องนี้อยู่เลย รายการได้ไฮไลต์เด็ดอีกแล้ว ฉันรู้สึกว่านายต้องติดเทรนด์ฮิตอีกแน่ๆ”

จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามขึ้นอีก “นายรู้ไหมว่าลูกพี่ได้ไปกี่คะแนน”

ซ่งหนานซิงเอียงหน้าไปเล็กน้อย พลันนึกถึงภาพของชายหนุ่มคนนั้นบนเวที โดดเด่นท่ามกลางสายตาทุกคู่ และเปล่งประกายเจิดจ้า

ด้วยความสามารถของเขา คะแนนไม่มีทางต่ำแน่นอน

“เท่าไหร่”

“901”

ซ่งหนานซิง “…”

เธอรู้อยู่แล้วว่าคะแนนต้องสูงมาก แต่ไม่คิดว่าจะสูงขนาดนี้

สายตาของซ่งหนานซิงทอดมองไป น้ำเสียงเรียบนิ่ง “…แล้วคนอื่นยังเหลือคะแนนอีกเหรอ”

คนทั้งหมดมีแค่ 1,000 คน

ไม่ใช่ว่าเหลือให้คนอื่นแค่ 99 คะแนนหรอกหรือ

ทว่าเย่หลิงกลับทำหน้าราวกับเห็นจนชินแล้ว “เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เหลือ 100 คะแนนให้พวกเขาแบ่งกันก็นับว่าบุญแล้ว คนอื่นได้คะแนนกันแค่หลักหน่วยทั้งนั้นแหละ”

ซ่งหนานซิง “…”

โคตรโหด

เย่หลิงพูดด้วยความเคยชิน “เพราะงั้นถึงได้บอกไง ว่าถ้าต้องเป็นคู่แข่งกับลูกพี่ มันเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก”

แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา “พวกนายสองคนมันปีศาจอะไรกันเนี่ย ลูกพี่น่ะช่างเถอะ ความนิยมของเขาจัดว่าน่ากลัวมาตลอดอยู่แล้ว แต่นายนี่สิ แค่เวลาสั้นๆ สองเดือน อัตราการพุ่งขึ้นของความนิยมเนี่ย น่าขนลุกชะมัด”

พอพูดถึงตรงนี้ ก็สังเกตเห็นร่างสูงโปร่งที่โดดเด่นเป็นพิเศษเดินเข้ามาทางประตูรถแล้ว

เย่หลิงใช้หางตามองร่างสูงใหญ่ที่เดินเฉื่อยชาเข้ามา ในใจเริ่มรู้สึกหวั่นๆ ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาดันมาแย่งที่นั่งข้างซ่งหนานซิงไป ไม่รู้เหมือนกันว่าหมอนั่นจะทำหน้ายังไง

แต่ที่นั่งยังเหลืออีกตั้งเยอะ เขาคงไม่จำเป็นต้องมานั่งตรงนี้หรอกมั้ง

เพิ่งจะคิดแบบนั้น

เงาขนาดใหญ่ก็ทาบทับลงมาเหนือศีรษะ แรงกดดันมหาศาลแผ่เข้าปกคลุมอย่างท่วมท้น

สวี่จิงอี้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า วางแขนพาดบนพนักพิง น้ำเสียงทุ้มต่ำและเฉื่อยชา “นายจะลุกไปเอง หรือจะให้ฉันช่วย”

เย่หลิง “…”

แค่อยากนั่งคุยด้วยก็ไม่ได้ ขี้งกชะมัด

เย่หลิงเบะปาก สะบัดผมขาวฟูฟ่องแล้วยอมลุกขึ้นอย่างไม่ค่อยเต็มใจ เดินไปข้างหน้าเพื่อนั่งลงข้างโจวอวี่หยาง

ก็แค่นั่งหน้าหลังกัน ไม่ได้ขัดขวางการคุยกันสักหน่อย

เย่หลิงหันกลับมา เกาะพนักพิงแล้วชวนซ่งหนานซิงคุยต่ออีกสองสามประโยค พลางรู้สึกว่าท่านี้นั่งแล้วเมื่อย จึงยอมหันกลับไปนั่งดีๆ ตามเดิม

ผ่านไปไม่นาน เขาก็ส่งเสียง “เอ๊ะ?” ออกมา

“ลูกพี่ นายโพสต์เวยป๋อด้วยเหรอเนี่ย”

เย่หลิงที่ไม่มีอะไรทำไถหน้าจอเวยป๋อเล่นจนบังเอิญเห็นความเคลื่อนไหวของลูกพี่เข้า

เป็นรูปถ่ายรูปหนึ่ง…

หาดูยากชะมัด คนที่ร้อยวันพันปีแทบไม่เคยอัปเดตผลงาน วันนี้กลับยอมโพสต์เวยป๋อเองเนี่ยนะ

เย่หลิงเพ่งมองรูปนั้นชัดๆ ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น

ในรูปนั่นมัน…เพื่อนรักของเขาไม่ใช่เหรอ

“ลูกพี่ นายจะลงรูปเพื่อนฉันทำไมเนี่ย นี่มันเวยป๋อนายนะ นายต้องอัปเดตผลงานตัวเองสิ!” เย่หลิงหันขวับกลับมามองคนทั้งสองที่นั่งอยู่แถวหลัง อดไม่ได้ที่จะปวดหัวแทนลูกพี่ของตัวเอง “ถึงรูปนี้จะดูดีมากก็เถอะ”

เขายื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าซ่งหนานซิง แล้วอดฟ้องไม่ได้ “เพื่อน นายดูสิ จู่ๆ เวยป๋อลูกพี่ก็ลงรูปนายเฉยเลย!”