บทที่ 224 ล่ามไว้บนเตียง

เย่หลิงนึกถึงเรื่องนี้ทีไรก็อดขำไม่ได้ทุกที “ฉันพอดูออกแล้ว เพื่อนฉันน่ะ นายต้องรุกใส่ตรงๆ เท่านั้น ไม่อย่างนั้นเขาไม่เข้าใจจริงๆ หรอก…”

สวี่จิงอี้ลุกขึ้นนั่งเงียบๆ ข้อศอกเท้าไว้กับหัวเข่า เขาก้มหน้าลงจนมองสีหน้าไม่ออก น้ำเสียงฟังดูยากจะคาดเดา “มีใครบ้าง”

“คนนั้นคนนี้…แล้วก็ใครอีกคนนะ”