บทที่ 52 ร่วมเตียง

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายสังเกตเห็นอะไรหรือยัง

ขนตาของซ่งหนานซิงสั่นไหวเบาๆ โดยไม่รู้ตัว

สวี่จิงอี้เหลือบตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาของเธอพอดี “ตื่นแล้วเหรอ กำลังจะวัดไข้ให้ นายจะทำเองไหม”

สีหน้าของเขาดูไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

คงยังไม่ทันสังเกตเห็นสินะ

ซ่งหนานซิงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก นิ้วที่จับข้อมือเขาไว้ค่อยๆ คลายออก แล้วรับปรอทวัดไข้จากมือเขามา

เธอคาบปรอทวัดไข้ไว้ในปาก เสี้ยวหน้ายังคงเย็นชาพลางติดกระดุมคอเสื้อนอนกลับคืนอย่างไร้พิรุธ

สวี่จิงอี้ยืดตัวขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ร่างสูงโปร่งยืนอยู่ข้างเตียง เสี้ยวหน้าคมคายหล่อเหลาแฝงความร้ายกาจ

ไออุ่นตรงข้อมือยังไม่จางหายไป

เขากำลังนึกถึงภาพที่เห็นเมื่อครู่

ใต้เสื้อนอนนั่น…เหมือนจะมีสีขาว เสื้อกล้ามหรืออะไรกันแน่

รูมเมตตัวน้อยของเขาแปลกคนจริงๆ

ทุกครั้งที่เฉียดโดนคอเสื้อ หมอนั่นจะระวังตัวแจตลอด

ชวนให้คนอดสงสัยไม่ได้

สวี่จิงอี้เอียงตัวพิงตู้หนังสือ สายตาพินิจพิเคราะห์ทอดมองไปอีกครั้ง

เจ้าเด็กหนุ่มนี่หน้าตาสะสวยเกินไป แต่เด็กวัยนี้บางทีก็แยกแยะยากจริงๆ

อีกอย่าง ผู้ชายจะใส่เสื้อกล้ามไว้ข้างในชุดนอน มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เวลาผ่านไปพอสมควร ซ่งหนานซิงหยิบปรอทวัดไข้ออกมาดู

“น่าจะไม่เป็นไข้แล้ว”

สวี่จิงอี้เลิกคิ้ว ก่อนจะก้าวขายาวๆ เดินเอื่อยเฉื่อยเข้ามา นั่งลงที่ริมเตียง แล้วรับปรอทวัดไข้ไปดู

เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไร้ความอบอุ่น “ไม่เป็นไข้ พูดจริงดิ”

เขาชักจะโมโหจนขำกับรูมเมตตัวน้อยคนนี้แล้วจริงๆ “39.1 องศา”

ซ่งหนานซิงช้อนตาขึ้นมองเล็กน้อย สีหน้ายังคงราบเรียบ

แค่รู้สึกว่า มิน่าล่ะถึงปวดหัว ร่างกายเหมือนหมดเรี่ยวแรง ขาสองข้างก็หนักอึ้งราวกับถ่วงตะกั่ว

ที่แท้นี่คืออาการของคนเป็นไข้

ยังไม่นับอาการปวดประจำเดือนตอนนี้ สารพัดอาการประดังประเดเข้ามาพร้อมกัน ราวกับโดนเครื่องทรมานทุกชนิดรุมซัดสลับกันไปมา

“รออยู่นี่” สวี่จิงอี้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันหลังไป เขาทิ้งคำพูดสั้นๆ สองคำไว้อย่างไม่ใส่ใจ

ซ่งหนานซิงนอนอยู่บนเตียง สายตามองตามไปพอดีเห็นแผ่นหลังของเขา

และไม่ได้คิดว่าที่เขาบอกให้รอนั้นหมายถึงอะไร

เธอนอนตะแคงขดตัวเป็นก้อนกลมอยู่บนเตียง เอาหมอนกดท้องน้อยไว้

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ

ฝ่ามือข้างหนึ่งแตะแก้มเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ “ลุกขึ้นมากินอะไรหน่อย”

ซ่งหนานซิงหลุบตาลง ไฝใต้ตาคู่นั้นยังคงแฝงความเย็นชา น้ำเสียงแผ่วเบา “ไม่อยากกิน”

เขายืนค้ำอยู่ตรงนั้น แววตาเข้มขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงไร้ความอบอุ่น “คุณรูมเมตตัวน้อย คิดว่าฉันกำลังปรึกษานายอยู่เหรอ”

แววตาของซ่งหนานซิงไหวระริก

เธอสูดหายใจเข้าลึก กอดผ้าห่มพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างยากลำบาก

ไม่อยากกินจริงๆ นั่นแหละ ถึงแม้จะหิวมาทั้งวัน แต่ตอนนี้แค่จะกลืนอะไรลงไปก็รู้สึกยากเย็นเหลือเกิน

ซ่งหนานซิงถือช้อน ตักโจ๊กกินอย่างเชื่องช้า อีกฝ่ายก็นั่งอยู่ริมเตียงมองดูเธอด้วยท่าทีสบายอารมณ์

กินไปได้ไม่กี่คำเธอก็กินต่อไม่ไหวแล้ว

สวี่จิงอี้เลิกคิ้ว “กินแค่นี้เองเหรอ”

ซ่งหนานซิงเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีอ่อนยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ “อิ่มแล้ว”

“…”

สวี่จิงอี้ไม่ได้บังคับเธออีก เขาหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงส่งให้ แกะเม็ดยาแล้วยื่นไปจ่อถึงริมฝีปากเธอ “อ้าปาก”

ซ่งหนานซิงขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่ก็ยอมอ้าปาก อมเม็ดยานั้นไว้

จากนั้นก็เงยหน้าดื่มน้ำตามหนึ่งอึกเพื่อกลืนยาลงไป

เธอสะลึมสะลือ สมองพร่าเลือนจนเหมือนกลายเป็นโคลน ไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเรื่องอื่นอีกแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่อาจสนใจได้เลยว่าเมื่อท็อปสตาร์คนนี้มาแล้วจะนอนตรงไหน

คอนโดแห่งนี้เดิมทีก็ไม่ได้กว้างขวาง เป็นแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น แม้แต่โซฟาก็เป็นแค่ขนาดสองที่นั่ง คนลงไปนอนไม่ได้เลย

ท็อปสตาร์คนนี้รูปร่างสูงขายาว พอนอนลงไป ขอยาวๆ จึงไม่มีที่ให้วาง

เตียงขนาดเมตรห้าสิบ พอจะนอนสองคนได้อย่างเฉียดฉิว

สวี่จิงอี้ไม่ได้รู้สึกลำบากใจอะไร

หลังจากดูแลคนป่วยเสร็จ เขาก็นอนลงบนเตียงอีกฝั่งทันที

แม้จะรู้สึกว่าพฤติกรรมสารพัดอย่างของอีกฝ่ายค่อนข้างชวนให้สงสัย แต่เขาก็ไม่ได้คิดเชื่อมโยงไปในทางนั้น

เพราะอย่างไรเสีย นิสัยการใช้ชีวิตของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน

เขาใช้มือข้างหนึ่งหนุนใต้ศีรษะ ตอนนี้เองถึงพอมีเวลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

โทรศัพท์ถูกข้อความสารพัดถล่มจนแทบระเบิดไปนานแล้ว

โดยเฉพาะเย่หลิง

ส่งรวดเดียวหลายสิบข้อความ

【ลูกพี่ อยู่ไหนเนี่ย??? ทำไมเพิ่งอัดรายการเสร็จก็หายตัวไปเลยล่ะ?】

【ไหนบอกว่าจะไปเที่ยวด้วยกันไง นายแอบชิ่งไปก่อนได้ยังไงกัน??】

【ดึกดื่นป่านนี้แล้ว นายจะรีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ? แอบไปหานางจิ้งจอกตัวไหนมาใช่ไหมเนี่ย??!】

【ไม่รู้ป่านนี้เพื่อนฉันจะเป็นยังไงบ้าง ลูกพี่ติดต่อเขาหรือยัง?】

【ลูกพี่ ในฐานะลีดเดอร์นายต้องมีความรับผิดชอบหน่อยนะ เพื่อนฉันป่วยขนาดนั้นยังไม่อยากเป็นตัวถ่วงเลย นายอย่างน้อยก็ควรแสดงความเป็นห่วงหน่อยไหม?】

【เพิ่งจะหยุดพักนายก็เผ่นหนี ไม่สนใจความเป็นความตายของพวกเราแล้วเหรอ??】

【พรุ่งนี้ไปผับไหม ไปหรือเปล่า??】

【ตอบฉันสิลูกพี่ ตอบหน่อย!!】

【ลูกพี่ทำไมนายเหมือนเพื่อนฉันเลยเนี่ย? วันนี้ฉันส่งข้อความไปทั้งวันเขาก็ไม่ตอบฉันสักข้อความ ตอนนี้นายก็ไม่ตอบอีกคนแล้วเหรอ?】

【พวกนายต้องใจร้ายกับฉันขนาดนี้เลยเหรอ? (ร้องไห้โฮ)】

หนวกหูชะมัด

เรื่องแสดงความเป็นห่วงเพื่อนร่วมทีมนี่จำเป็นต้องให้หมอนั่นมาคอยเตือนด้วยเหรอ

สีหน้าของสวี่จิงอี้ดูเกียจคร้านและอ่อนล้า ปลายนิ้วเลื่อนไปมา แล้วก็เชิญอีกฝ่ายเข้าไปอยู่ในบัญชีดำอีกรอบ

เขาวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว หน้าจอยังคงส่องแสงสลัวราง

ภายในห้องเงียบสงบลง ในบรรยากาศมืดสลัว ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของอีกฝ่าย

เมื่อเบือนหน้าไป สายตาก็มองเห็นเสี้ยวหน้าที่มีโครงหน้าชัดเจนของอีกฝ่าย

โครงหน้าของซ่งหนานซิงไม่ได้คมเข้มแบบเด็กหนุ่มทั่วไป มีความนุ่มนวลอยู่หลายส่วน ส่วนบรรยากาศรอบตัวก็เยือกเย็นจนคนเข้าถึงได้ยาก

ไม่ว่าจะเป็นเครื่องหน้าหรือรูปหน้า ล้วนประณีตเกินไปทั้งสิ้น

เหมือน…นางจิ้งจอกตัวน้อยจริงๆ นั่นแหละ

ในหัวพลันผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ถ้าหากรูมเมตตัวน้อยเป็นผู้หญิง ก็น่าจะสวยมากทีเดียว

สวี่จิงอี้ใช้มือข้างหนึ่งยันเสี้ยวหน้าไว้ น้ำเสียงแฝงความหยอกเย้าและเรื่อยเปื่อย อีกทั้งยังมีแววเยาะเย้ยตัวเองอยู่บ้าง “…บ้าไปแล้วจริงๆ”

ทุกลมหายใจเข้าออกล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นผลไม้หอมหวานละมุนจากร่างของอีกฝ่าย

ช่วยให้นอนหลับง่ายดีเหมือนกัน

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหลังจากอัดรายการติดต่อกันกว่าสิบชั่วโมง เขาก็ง่วงจนทนแทบไม่ไหวตั้งนานแล้ว

พอมาถึงที่นี่ ยังต้องมารับบทเป็นพี่เลี้ยงจำเป็นฟรีๆ คอยดูแลรูมเมตตัวน้อยของเขาอีก

ทั้งสองคนต่างนอนยึดเตียงคนละฝั่ง

ตรงกลางยังเหลือที่ว่างขนาดใหญ่ จนแทบจะวางหมอนลงไปได้อีกใบ

ก่อนหน้านี้สวี่จิงอี้ไม่เคยนอนร่วมเตียงเดียวกับใครมาก่อน รูมเมตตัวน้อยนับเป็นคนแรก

อาจเป็นเพราะกลิ่นอายบนตัวของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรังเกียจ ซ้ำยังรู้สึกว่าหอมดีด้วยซ้ำ

อีกทั้งบรรยากาศรอบตัวของอีกฝ่ายยังบริสุทธิ์หมดจด แตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง

การนอนเตียงเดียวกันนับว่าเป็นระยะห่างที่ใกล้ที่สุดระหว่างคนทั้งสองในตอนนี้แล้ว และพวกเขาก็ไม่ได้สนิทกันถึงขั้นอยากจะไปแตะต้องตัวอีกฝ่าย

แม้ต่างฝ่ายต่างจะไม่ไปแตะต้องกัน

ทว่าตอนตื่นนอน ภาพที่เห็นกลับแตกต่างจากก่อนเข้านอนเมื่อคืนโดยสิ้นเชิง

ทั้งสองคนต่างขยับเข้ามาใกล้ตรงกลาง แต่ละคนนอนตะแคงหน้า หันเข้าหาด้านใน

นั่นหมายความว่า ลมหายใจของทั้งคู่รดรินเข้าหากัน โดยมีระยะห่างตรงกลางไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร

ซ่งหนานซิงกินยาลดไข้เข้าไป จึงหลับค่อนข้างลึก

ประกอบกับเมื่อคืนก็กระสับกระส่ายไปค่อนคืน การนอนหลับครั้งนี้จึงค่อนข้างยาวนาน ตอนที่ตื่นขึ้นมาก็ใกล้จะเที่ยงวันแล้ว

ชั่วพริบตาที่ลืมตาขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของท็อปสตาร์คนนี้ที่อยู่ใกล้เสียยิ่งกว่าครั้งก่อน ก็ปะทะเข้าใส่สายตาอย่างจัง

ม่านตาของเธอหดเกร็งลงโดยไม่รู้ตัว