บทที่ 53 แกล้งหลับ

ความทรงจำอันเลือนรางของเมื่อคืนเริ่มย้อนกลับมา

น่าจะเป็นช่วงกลางดึก

เขาบอกว่ากระบวนการอัดรายการทั้งหมดเสร็จสิ้นตอนตีหนึ่ง นั่นก็หมายความว่า พอถ่ายเสร็จปุ๊บเขาก็ตรงดิ่งมาที่นี่ทันที

แถมยังดูแลเธออยู่ทั้งคืน

ซ่งหนานซิงนอนตะแคงอยู่บนเตียงอย่างเงียบเชียบ จ้องมองคิ้วและตาของอีกฝ่ายในระยะประชิด

ใบหน้านั้นดูดีเกินไปจริงๆ แม้อยู่ใกล้กันแค่นี้ก็ยังมองไม่เห็นข้อบกพร่องแม้แต่น้อย

โครงหน้าคมชัดโดดเด่น แนวกรามคมสวยได้รูป นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นมักจะทอประกายลึกล้ำอยู่เสมอ ยามที่หลับตาลงกลับดูไม่เย็นชาเข้าถึงยากเหมือนเคย

ท็อปสตาร์คนนี้มักจะท้าทายขีดจำกัดของเธออยู่เรื่อย และไม่รู้ทำไม ขอบเขตของเธอก็คล้ายจะค่อยๆ ผ่อนคลายลงตามไปด้วย

แม้กระทั่งเรื่องนอนร่วมเตียงเดียวกัน เธอกลับรู้สึกว่าไม่ได้ยากเกินจะทนขนาดนั้น

อาจเป็นเพราะว่า อีกฝ่ายดีกับเธอมากเกินไป

ตั้งแต่เธอจำความได้ ดูเหมือนจะไม่เคยมีใครดีกับเธอขนาดนี้มาก่อน

ถึงแม้ว่าเขาอาจจะแค่ทำตามหน้าที่ของลีดเดอร์ก็ตาม

ภายในห้องเงียบสงัด ผ้าม่านถูกปิดไว้ แสงสว่างส่องลอดเข้ามาเพียงรำไร

ในเวลานี้กลับดูสงบเงียบอย่างประหลาด

ซ่งหนานซิงนอนตะแคงหนุนหมอน ใจลอยไปชั่วขณะ

สวี่จิงอี้ยังคงหลับตาอยู่ ขนตาของเขาขยับไหวเล็กน้อย คล้ายเป็นสัญญาณว่าจะตื่นขึ้นมา

ไม่รู้ว่าด้วยความคิดอะไร

ซ่งหนานซิงชะงักไปสองวินาที แล้วหลับตาลงตามสัญชาตญาณ

พอมารู้สึกตัวอีกที เธอถึงค่อยพบว่าการกระทำของตัวเองดูแปลกพิลึก ทำไมต้องแกล้งหลับด้วย

แต่ถ้าจะลืมตาขึ้นมาตอนนี้ ก็คงจะกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

เพราะเธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าอีกฝ่ายเหมือนจะชะงักไปเช่นกัน

เธอเป็นคนประเภทตามน้ำไปอยู่แล้ว

ดังนั้นจึงหลับตาอยู่อย่างนั้นต่อไป ปล่อยให้ความคิดลอยฟุ้งไปเรื่อยเปื่อย

ท่าทางของสวี่จิงอี้ชะงักไปชั่วครู่จริงๆ เพราะสถานการณ์ในตอนนี้อยู่นอกเหนือขอบเขตที่เขาจะคิดคำนวณได้

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้กันเกินไปแล้ว

ใกล้เสียจนแค่ก้มหน้าลงไปเพียงนิด ก็เหมือนจะสัมผัสโดนอีกฝ่ายได้

กระทั่งลมหายใจยังเป่ารดผสานกัน ในบรรยากาศที่เงียบสงบเช่นนี้ กลับเพิ่มกลิ่นอายความลึกซึ้งวาบหวามขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

สายตาของเขาเลื่อนผ่านคิ้วและตาของหนุ่มน้อย ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอันซีดเผือดของอีกฝ่าย

พลันนึกถึงเมื่อวานตอนที่ป้อนยา สัมผัสตอนที่ปลายนิ้วเฉียดผ่านริมฝีปากนั้น ทั้งนุ่มนิ่ม

สัมผัสของริมฝีปากคู่นั้น ความจริงเขาเคยรู้มาแล้ว ครั้งก่อนที่ชนกันตรงทางเดินโดยไม่ได้ตั้งใจ แม้จะเป็นเพียงแค่การสัมผัสแวบเดียวแล้วผละออก

กลับรู้สึกอย่างประหลาดว่า ริมฝีปากนั้นน่าจะค่อนข้าง…

จูบดี

ตอนที่คำคำนี้ผุดขึ้นมาในหัว

ความคิดของสวี่จิงอี้ก็เริ่มยุ่งเหยิงไปหมด เขายันแขนขึ้นเพื่อเว้นระยะห่างจากอีกฝ่ายเล็กน้อย

เขาคงจะเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ

ต้องเป็นเพราะยังไม่ตื่นดีถึงได้เกิดภาพลวงตาแบบนี้ขึ้นมา

หมอนี่ ไม่มีอะไรทำหรือไงถึงได้หน้าตาเหมือนผู้หญิงขนาดนี้

เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์สบถ ‘เชี่ย’ ออกมาเบาๆ อย่างลืมตัว

ซ่งหนานซิงไม่รู้เลยสักนิดว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

รู้สึกเพียงว่าคนข้างกายเงียบไปนานมาก กำลังคิดว่าจะลืมตาขึ้นดูดีหรือไม่

วินาทีถัดมา ฝ่ามืออุ่นๆ ของเขาก็ทาบลงบนหน้าผากของเธอ

ขนตาที่ปิดสนิทของเธอสั่นไหวเล็กน้อย

ค้างอยู่เพียงครู่เดียว สวี่จิงอี้ก็ค่อยๆ ชักมือกลับไป

จากนั้นซ่งหนานซิงก็ได้ยินเสียงอีกฝ่ายพลิกตัวลงจากเตียง

จนกระทั่งมีเสียงปิดประตูห้องเบาๆ ดังขึ้น เธอถึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

เขาบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของเธอตามอำเภอใจ แต่ดูเหมือนเธอจะเริ่มชินขึ้นเรื่อยๆ

นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย

ซ่งหนานซิงยกหลังมือขึ้นแตะหน้าผาก ใบหน้ายังคงเย็นชา เธอพักปรับอารมณ์ครู่หนึ่งแล้วกอดผ้าห่มลุกขึ้นนั่งบนเตียง

วันนี้รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว

แม้จะยังมีความไม่สบายตัวหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ก็อยู่ในระดับที่ทนไหว ไม่ได้ทรมานเหมือนเมื่อวาน

หลังจากลุกจากเตียง ก็ไปเข้าห้องน้ำก่อนเป็นอันดับแรก จัดการธุระส่วนตัว นำของที่ใช้แล้วใส่ถุงพลาสติกมัดปากแน่นหนา แล้วค่อยทิ้งลงถังขยะ

เพื่อป้องกันไม่ให้มีกลิ่นคาวเลือดติดตัว จึงอาบน้ำอีกรอบแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้าน

ซ่งหนานซิงใช้ผ้าขนหนูเช็ดผม ตอนที่เดินออกมาจากห้องน้ำก็ประจวบเหมาะกับที่สวี่จิงอี้เดินกลับเข้ามาจากข้างนอกพอดี

สายตาของเขาตกลงมา มองไปยังเส้นผมที่ยังเปียกชื้นของเธอ น้ำเสียงยังคงเอื่อยเฉื่อยเช่นเคย “นายมีสามัญสำนึกบ้างไหม เพิ่งจะสร่างไข้ก็อาบน้ำแล้วเหรอ”

ซ่งหนานซิงมีสีหน้าเรียบนิ่ง และตอบกลับอย่างสุขุม “เมื่อวานเหงื่อออกน่ะครับ ไม่ค่อยสบายตัว”

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก

รูมเมตคนนี้ของเขารักความสะอาดถึงขั้นนั้นจริงๆ

มิน่าล่ะถึงได้มีกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ติดตัวตลอดเวลา ขนาดป่วยยังสะอาดสะอ้านเป็นบ้า

“ฉันว่านะรูมเมต ห้องนายไม่มีอะไรเลยสักอย่าง มันอยู่ได้จริงๆ เหรอ” สวี่จิงอี้ล้วงมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกง ยืนพิงอยู่ตรงนั้นอย่างเกียจคร้าน รูปร่างดูผ่อนคลายแต่ก็สูงโปร่ง น้ำเสียงแฝงการเย้าแหย่ตามความเคยชิน “ซื้อของข้างล่างมานิดหน่อย กินอะไรรองท้องก่อนค่อยกินยา”

ห้องชุดค่อนข้างเงียบเหงาไปหน่อยจริงๆ ในตู้เย็นก็มีเพียงน้ำแร่ไม่กี่ขวด ไม่มีอาหารเลยสักนิด

ไม่แปลกใจที่เขาจะพูดแบบนั้น

ซ่งหนานซิงมีสีหน้านิ่งเฉย เดินตรงเข้าไป

ตารางเวลาชีวิตของคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่คงเป็นแบบนี้

เริ่มมื้อแรกของวันตอนเที่ยง

ของที่เขาซื้อมาเหมาะสำหรับคนป่วย รสชาติค่อนข้างจืด

โจ๊กหมูไม่ติดมัน ซาลาเปา และไข่ต้ม

ทั้งสองคนนั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะอาหาร รับประทานมื้อเที่ยงอย่างเงียบๆ

ซ่งหนานซิงหลุบตาลง เอ่ยขึ้นคล้ายไม่ได้ใส่ใจ “ลีดเดอร์ นายจะกลับเมื่อไหร่ เดี๋ยวผมเรียกรถมารับให้”

เขาเสียเวลาอยู่ที่นี่มานานพอแล้ว

ในฐานะลีดเดอร์ สิ่งที่เขาทำมันเกินขอบเขตไปตั้งนานแล้ว

เรื่องพวกนี้เป็นธุระของเธอเอง ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย

เนิ่นนาน ตรงข้ามก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ

จนกระทั่งมีเสียงหัวเราะเยาะในลำคอดังขึ้นแผ่วเบา

นิ้วมือของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย

สวี่จิงอี้กึ่งเปิดเปลือกตาขึ้น ส่งเสียงหึเบาๆ คล้ายกับขำจนโมโห “ดูแลนายมาทั้งคืน พอดีขึ้นหน่อยก็ไล่กันเลยเหรอ”

แววตาของซ่งหนานซิงไหวระริก น้ำเสียงยังคงนิ่งสนิท “ไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ”

ปลายนิ้วของเธอหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อ “แข่งมาตั้งนาน มีวันหยุดหายากขนาดนี้ นายไม่ต้องกลับบ้านเหรอ”

“รูมเมต นายสภาพนี้ คิดว่าฉันจะวางใจเหรอ” น้ำเสียงของเขาเฉื่อยชาและติดจะกวน ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ

ซ่งหนานซิงไม่พูดอะไรอีก

เมื่อวานสภาพของเธอแย่มากจริงๆ ไม่แปลกที่เขาจะพูดแบบนั้น

แต่ก็ไม่ควรพูดถึงอีก ไม่อย่างนั้นคงถูกอีกฝ่ายแขวะกลับมา

ทุกครั้งที่เขาอารมณ์ไม่ดี ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรก็ผิดไปหมด

เธอแค่ถามไปตามตรง ผลคืออีกฝ่ายกลับบิดเบือนความหมาย หาว่าเธอกำลังไล่เขา

ช่างเถอะ

ห้องชุดเล็กๆ ของเธอแห่งนี้ ด้วยนิสัยของเขาแล้ว ก็คงไม่ได้อยากอยู่นานนักหรอก

หลังจากกินยาแก้หวัดเสร็จ ซ่งหนานซิงก็หยิบหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวม เพื่อไม่ให้แพร่เชื้อใส่อีกคน

สวี่จิงอี้หยิบหมวกแก๊ปขึ้นมาสวมบนศีรษะ แล้วหยิบหน้ากากอนามัยสีดำขึ้นมาสวมอีกชิ้น เดินไปถึงหน้าประตูก็กึ่งเอี้ยวตัวกลับมา “ฉันจะออกไปข้างนอก ไปด้วยกันไหม”

ซ่งหนานซิงทอดสายตามองไป “ไปทำอะไรครับ”

น้ำเสียงของเขายังคงแฝงความเฉื่อยชาไม่ใส่ใจ “ซื้อของ ในบ้านนายไม่มีอะไรเลยสักอย่าง อีกสองวันที่เหลือ นายคิดจะใช้ชีวิตยังไง”