บทที่ 54 อย่างน้อยก็แอบรักมาสามปี

แววตาของซ่งหนานซิงไหวน้อยๆ

นี่มันเรื่องของเธอไม่ใช่หรือไง

ท็อปสตาร์บางคนทำหน้าที่ลีดเดอร์ได้สมบูรณ์แบบเกินไปหรือเปล่า แม้แต่เรื่องส่วนตัวของเพื่อนร่วมทีมก็ยังมาใส่ใจขนาดนี้

เธอยืนขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ “ผมไปคนเดียวได้ ลีดเดอร์ นายค่อนข้างสะดุดตาเกินไป”

รูปร่างของเขาโดดเด่นเกินไปจริงๆ ด้วยความสูง 187 เซนติเมตร ต่อให้พรางตัวมิดชิดแค่ไหน เดินบนถนนก็ยังทำให้คนเหลียวมองอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยระดับความนิยมของเขา ถ้าแฟนคลับจำได้ขึ้นมา เผลอๆ การจราจรอาจจะเป็นอัมพาตได้เลย

ผลลัพธ์แบบนั้นเธอรับผิดชอบไม่ไหวหรอก

สวี่จิงอี้เอียงคอ ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “รูมเมต พูดเหมือนนายไม่สะดุดตาอย่างนั้นแหละ”

รูมเมตตัวน้อยของเขาคนนี้ ดูเหมือนจะยังไม่ประเมินตัวเองตามความจริง

ออร่าเย็นชาของเขา มองไปทั่ววงการบันเทิงในประเทศก็หาใครเทียบไม่ได้

อีกฝ่ายไม่รู้เลยหรือไงว่าตัวเองเป็นที่ถูกใจของพวกเด็กผู้หญิงขนาดไหน

ซ่งหนานซิงไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้จริงๆ

ทั้งสองคนจึงยืนคุมเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง

สวี่จิงอี้ยกยิ้มมุมปาก เอี้ยวตัวเล็กน้อย “งั้นก็ไปด้วยกัน ไม่อย่างนั้นรูมเมตตัวน้อยเดี๋ยวจะไปเป็นลมพับอยู่ข้างทาง”

ซ่งหนานซิงช้อนตาขึ้นมอง ยืนยันว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น

ออกไปสองคน มันจะไม่ยิ่งสะดุดตากว่าเดิมหรือไง

แต่ช่างเถอะ

พอซื้อของเสร็จ จะได้ให้เขากลับบ้านไปก่อน

อย่างน้อยซ่งหนานซิงก็ตั้งใจไว้แบบนั้น

มีเรื่องหนึ่งที่เธอคิดไม่ผิด

เดินออกไปสองคน มันสะดุดตากว่าคนเดียวมากจริงๆ

ก็ออร่าโดดเด่นเกินไปนี่นา

รูปร่างยังสูงโปร่งจนเด่นกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด

คนหนึ่งท่วงท่าขี้เกียจไม่แยแสใคร แม้จะใส่หน้ากากอนามัยก็ยังปิดบังความหล่อร้ายไว้ไม่มิด ส่วนอีกคนสงบนิ่งเย็นชา ทุกท่วงท่าแฝงไปด้วยกลิ่นอายสะอาดสะอ้าน ให้ความรู้สึกเหมือนหนุ่มน้อยภูเขาน้ำแข็งอันเย็นเยียบ

พอนักเรียนทั้งสองคนเดินออกจากอพาร์ตเมนต์มาบนถนน ก็ดึงดูดสายตาของพวกเด็กสาวที่เดินผ่านไปมาจนต้องเหลียวมองซ้ำๆ

ถึงขั้นอดไม่ได้ที่จะกรี๊ดออกมา “สองคนนั้นหล่อเกินไปแล้วมั้ง!”

“ดูเข้ากันมากเลยอะ เป็นแฟนกันหรือเปล่าเนี่ย”

พวกเธอไม่ได้คิดจะหลบเลี่ยงเลย เสียงซุบซิบจึงลอยมาให้ได้ยินแต่ไกล

พอได้ยินประโยคนี้ ซ่งหนานซิงก็หันไปมองแวบหนึ่ง

ในใจคิดแค่ว่า เด็กสาวสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมด

ดูไม่ออกหรือไงว่าเป็นผู้ชายทั้งคู่

สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ เด็กสาวสมัยนี้ชอบอะไรแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ

ผู้ชายสองคน ยิ่งจิ้นฟินกระจาย!

แม้สภาพแวดล้อมแถวนี้จะไม่ค่อยดีเท่าไร แต่อย่างน้อยการเดินทางก็สะดวก

มีทั้งซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่และตลาดสด

ยิ่งไปกว่านั้น แถวนี้ยังมีวิทยาลัยอาชีวะอยู่ด้วย ช่วงเวลานี้ยังมีนักเรียนเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกกันเยอะแยะ พอนักเรียนหญิงเห็นเงาร่างทั้งสอง สายตาก็เริ่มอยู่ไม่สุข

“หล่อมาก หล่อสุดๆ…”

“สูงจัง นักเรียนโรงเรียนเราเหรอ ไม่น่าใช่นะ”

“เพ้อเจ้อ โรงเรียนเราจะมีผู้ชายเกรดพรีเมียมแบบนี้ได้ไง”

“ฉันชอบคนตัวสูง รู้สึกคุ้นๆ เหมือนคล้าย…”

“เหมือนสวี่จิงอี้เลย ช่วงนี้ฉันตามดู Perfect Idol อยู่ หล่อจะตายอยู่แล้ว!”

“แต่เป็นไปไม่ได้หรอก เขาจะมาโผล่แถวนี้ได้ยังไง!”

“ฉันชอบคนข้างๆ มากกว่า… หนุ่มน้อยภูเขาน้ำแข็งมีเสน่ห์จังเลย~”

“ไปขอวีแชตกันเถอะ แกกล้าไหม”

“ฉันไม่กล้า สองคนนั้นดูเข้าถึงยากจะตาย…”

ก็จริงอย่างว่า สองคนที่เดินอยู่ตรงนั้นแผ่รังสีห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้ออกมารอบตัว

ไม่มีใครกล้าเข้าไปทักจริงๆ

กระทั่งเงาร่างสูงโปร่งทั้งสองเลี้ยวเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ข้างๆ บรรดาสาวน้อยริมทางถึงยอมละสายตากลับมาอย่างแสนเสียดาย

“น่าเสียดายจัง ถ้าอยู่โรงเรียนฉันนะ ต่อให้ต้องแอบรักสามปีก็ยอม!”

ก่อนจะเดินเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต สวี่จิงอี้ก็เข็นรถเข็นด้วยมือเดียวแล้ว

เขาใส่หน้ากากอนามัยสีดำ นัยน์ตาดอกท้อที่เปิดเผยให้เห็นแฝงแววเกียจคร้านอยู่หลายส่วน สองขายาวก้าวเดินไม่รีบร้อน นิ้วมือที่จับราวจับข้อกระดูกชัดเจนเป็นระเบียบ

นึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าคนแบบนี้จะมาเดินซูเปอร์มาร์เก็ต

ซ่งหนานซิงเหลือบตา อดไม่ได้ที่จะมองเขาแวบหนึ่ง

เธอไม่คิดว่าจะมีของให้ซื้อเยอะขนาดนั้น ต้องถึงกับเข็นรถเลยเหรอ มันไม่เว่อร์ไปหน่อยหรือไง

“มองอะไร รูมเมต” สวี่จิงอี้ก้าวขายาวไปข้างหน้าอย่างเฉื่อยชา น้ำเสียงแฝงการเย้าแหย่

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำลอยออกมา “นึกไม่ถึงจริงๆ คนเย็นชาอย่างนาย จะเป็นที่ถูกใจของสาวๆ ขนาดนี้”

ซ่งหนานซิงดึงสายตากลับมา พูดความจริงด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “พวกเขามองลีดเดอร์ต่างหาก”

“มองฉันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ” ท็อปสตาร์บางคนเดินไปข้างหน้าอย่างเอื่อยเฉื่อย ใบหน้าหล่อร้ายพูดจาเรียกร้องความหมั่นไส้ได้อย่างน่าตี “ก็หน้าตาฉันมันหล่อเหลาหายากบนโลกใบนี้ คนที่มีเซนส์ด้านความงามสักหน่อยก็ต้องคิดตรงกันทั้งนั้น”

“…” ซ่งหนานซิงสีหน้าราบเรียบ ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจสักนิด

อืม ยังคงเป็นเจ้าพ่อขี้เก๊กเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

“ลีดเดอร์ นายพูดแบบนี้ผมไปต่อไม่ถูกเลย”

“ไม่ต้องไปต่อหรอก” สวี่จิงอี้ชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมา นัยน์ตาดอกท้อเจือรอยยิ้มผ่อนคลาย เขายกมือขึ้นกดหัวเธอทีหนึ่ง “นายแค่พยักหน้าเห็นด้วยก็พอ”

ซ่งหนานซิงใส่หน้ากากอนามัย ผมซอยสั้นสีดำตกลงมาตามธรรมชาติ ดูเรียบแปล้จนทำให้รู้สึกว่าว่าง่าย

สายตาของสวี่จิงอี้หยุดนิ่งอยู่ครู่สั้นๆ ก่อนจะหันหลังกลับไป น้ำเสียงสบายๆ เป็นธรรมชาติ “กินมันฝรั่งทอดไหม”

“…อะไรก็ได้”

ซ่งหนานซิงไม่รู้ว่าเป้าหมายของเขาคือตรงไหน ทำเพียงเดินตามหลังไปอย่างเฉื่อยชา

เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าดังขึ้น

ซ่งหนานซิงหยิบออกมาดูแวบหนึ่ง

มีสายที่ไม่ได้รับอยู่หลายสาย จุดสีแดงตรงมุมขวาบนของไอคอนวีแชตแสดงตัวเลข 99+ ไปแล้ว

ปกติคนที่ติดต่อหาเธอนั้นมีน้อยยิ่งกว่าน้อย

คนที่ส่งข้อความหาเธอจึงมีเพียงแค่หยิบมือเดียว

เธอแตะเปิดวีแชตขึ้นมาดู

ส่วนใหญ่เป็นเย่หลิงที่ส่งมา

เมื่อวานส่งมาเพียบ และเพิ่งจะส่งข้อความล่าสุดมาอีกระลอก

ข้อความล่าสุดส่งมาว่า: 【เพื่อน แย่แล้ว ฉันหาลูกพี่ไม่เจอ แถมเขายังบล็อกฉันอีกแล้วด้วย!】

ซ่งหนานซิง: “…”

เธอนึกภาพออกเลย ด้วยการกระหน่ำส่งข้อความรัวขนาดนี้ ท็อปสตาร์บางคนคงรำคาญจนกดบล็อกไปจริงๆ

ปลายนิ้วของเธอเลื่อนขึ้นไปดูข้อความที่ยังไม่ได้อ่านก่อนหน้านี้

แทบจะทุกช่วงเวลาสั้นๆ เขาจะต้องส่งข้อความมารายงานสถานการณ์สักครั้ง

【เพื่อน เป็นไงบ้าง ถึงโรงพยาบาลหรือยัง】

【ในเมื่อนายไม่อยู่ ฉันจะรายงานสถานการณ์สดๆ ตรงนี้ให้นายฟังเอง】

【พวกเรากำลังเลือกเซ็นเตอร์กันอยู่ ลูกพี่ได้รับเลือกด้วยคะแนนเสียงท่วมท้น!】

【เพื่อน ถ้านายไม่ได้ไปโรงพยาบาล ฉันต้องโหวตให้นายแน่นอน!】

【ตอนนี้พวกเรากำลังซ้อมใหญ่กันอยู่ เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!】

【รูปภาพ.jpg】

【ให้ดูรูปลูกพี่แวบหนึ่ง พอนายไปแล้วเขาก็ทำหน้าไร้อารมณ์ตลอดเวลา ชิๆ… โหดมาก ฉันไม่กล้าคุยด้วยเลย!】

【ถ่ายรายการติดต่อกันตั้งสิบกว่าชั่วโมง ฉันง่วงจนลืมตาไม่ขึ้นแล้วเนี่ย (ง่วง) (ง่วง)】

【เพื่อน นายเป็นยังไงบ้าง ถ่ายรายการเสร็จขอฉันนอนพักสักคืน พรุ่งนี้ค่อยไปเยี่ยมนายดีไหม???】

【เพื่อน? ไม่ตอบเลยอะ? อย่าบอกนะว่ากำลังผ่าตัดอยู่???】

【เพื่อน นายไม่เป็นไรใช่ไหม?? นายอย่าเพิ่งตายเด็ดขาดนะ!!】

【เชี่ย เพื่อน นายทายซิว่าเกิดอะไรขึ้น?? พอถ่ายเวทีซ้อมใหญ่เพลงธีมเสร็จ ลูกพี่ก็หายตัวไปเลย?】

【หรือว่าจะกลับไปนอนที่หอแล้ว?】

【ฉันแวะไปดูที่หอพักมาแล้ว ลูกพี่ไม่อยู่ ให้ตายสิ ลูกพี่หายสาบสูญไปแล้ว!】

【…】

มิน่าล่ะถึงมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านเยอะขนาดนี้

เจ้าซามอยด์เล่นพิมพ์รายงานสดทุกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้เธออ่านทั้งหมดเลย

แต่ว่า…

ท็อปสตาร์บางคนมาหาเธอโดยไม่ได้บอกเพื่อนร่วมทีมสักคำเลยเหรอ

ซ่งหนานซิงเงยหน้าขึ้น มองแผ่นหลังสูงโปร่งสง่างามที่อยู่ตรงหน้าไม่ไกล

ปลายนิ้วของเธอขยับ พิมพ์ตอบกลับไปข้อความหนึ่ง

【ผมไม่เป็นไร ลีดเดอร์อยู่กับผม】

พอกดส่งข้อความไปแล้ว เธอก็เก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า

แล้วสาวเท้าเดินตามร่างสูงโปร่งข้างหน้าไปอย่างไม่รีบร้อน

ตอนนี้ทั้งคู่เดินมาถึงโซนขนมขบเคี้ยว

รถเข็นที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่า ตอนนี้มีของอยู่เกือบครึ่งคันแล้ว

มีทั้งขนม เครื่องดื่ม และเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สารพัดชนิด

ซ่งหนานซิงมองดูเขาเลือกซื้อของด้วยสายตานิ่งสงบ

ปกติเธอไม่ค่อยกินขนมพวกนี้เท่าไร แต่ดูเหมือนท็อปสตาร์บางคนจะไม่คิดอะไรให้มากความ แค่ยื่นแขนออกไป ขนมอีกกองโตก็ตกลงไปอยู่ในรถเข็นแล้ว

เพราะกลัวว่าจะกินไม่หมดจนเหลือทิ้ง เธอจึงเอ่ยเตือนไปประโยคหนึ่ง “ลีดเดอร์ วันหยุดมีแค่วันเดียวนะครับ”

ท่าทางของเขาเหมือนมาเหมาของไปกักตุน

คนไม่รู้คงนึกว่าวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง

สวี่จิงอี้เหลือบสายตาลง มองไปยังรถเข็น สีหน้าดูเกียจคร้านและเฉื่อยชาอย่างยิ่ง “งั้นเหรอ ถ้างั้นไปโซนถัดไป”

“…”

ซ่งหนานซิงที่ยังคงสวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้า เดินตามหลังเขาไปเงียบๆ

จากนั้นก็เห็นท็อปสตาร์บางคนเข็นรถตรงไปยังโซนของใช้ในบ้าน

เขาหยิบผ้าขนหนู แปรงสีฟัน แก้วน้ำ มีดโกนหนวด รองเท้าแตะ… ใส่ลงในรถเข็นอย่างไม่รีบร้อน

ซ่งหนานซิงยังไม่ทันเฉลียวใจถึงความผิดปกติ

ที่ห้องของเธอจำเป็นต้องใช้ของพวกนี้ด้วยเหรอ