บทที่ 55 อย่ามาทำเป็นน่ารัก

เดินวนในซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่รอบใหญ่ ในที่สุดก็มาถึงโซนของสดและผลไม้

สวี่จิงอี้หยิบโยเกิร์ตใส่รถเข็น พลันเบือนหน้าไปก็พบว่ารูมเมตตัวน้อยของเขากำลังหันข้าง สายตามองตรงไปยังโซนผลไม้

เขายกมุมปากขึ้น น้ำเสียงแฝงความไม่ใส่ใจ “อยากกินผลไม้อะไร”

ซ่งหนานซิงดึงสายตากลับมาอย่างเรียบเฉย โครงหน้าด้านข้างดูคมชัดหมดจด “…แตงโม”

เธอชะงักไปนิด “ลิ้นจี่ก็ไม่เลว”

สวี่จิงอี้เลิกคิ้ว น้ำเสียงเกียจคร้านทีเล่นทีจริง “มีแต่ของที่พวกผู้หญิงชอบกินทั้งนั้น”

รูมเมตตัวน้อยนี่แปลกคนจริงๆ ดูเหมือนเขาจะไม่เคยเห็นเด็กผู้ชายคนไหนชอบกินลิ้นจี่มาก่อนเลย

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย

สีหน้าของเธอยังคงนิ่งสนิท เธอค่อยๆ ช้อนตาขึ้น มองตรงไปทางเขา “ใครกำหนดไว้ล่ะว่าเด็กผู้ชายกินลิ้นจี่ไม่ได้”

เธอสวมเสื้อฮู้ดสีดำ เสื้อผ้าจัดวางเรียบร้อยอยู่เสมอ ตอนนี้ดึงหมวกขึ้นมาคลุมศีรษะ ยิ่งขับให้ผิวรอบดวงตาดูขาวผ่องเป็นพิเศษ

เพราะกำลังป่วย น้ำเสียงอันเย็นชาจึงมีเสียงอู้อี้ขึ้นจมูกปนอยู่หน่อยๆ เส้นผมซอยสั้นสีดำทิ้งตัวนุ่มนิ่มลงมาปรกหน้าผาก ชวนให้รู้สึกว่าดูว่านอนสอนง่ายอย่างบอกไม่ถูก

ยามที่ช้อนสายตามองมา ดวงตาสีอ่อนคู่นั้นราวกับเคลือบไปด้วยละอองน้ำจางๆ

สวี่จิงอี้ยกมุมปากขึ้น จ้องมองคิ้วและดวงตาของซ่งหนานซิงอยู่สองสามวินาที จากนั้นก็ยกมือขึ้น นิ้วเรียวยาวได้รูปแตะเบาๆ ที่แก้มของเธอ แล้วดันไปด้านข้างเพื่อไม่ให้สายตาของเธอจ้องตรงมาขนาดนั้น

น้ำเสียงของเขาสบายๆ และเกียจคร้าน “จะซื้อก็ซื้อ อย่ามาทำเป็นน่ารัก”

ซ่งหนานซิง “…”

ท็อปสตาร์คนนี้เข้าใจอะไรผิดไปอีกหรือเปล่า เธอไปทำตัวน่ารักตั้งแต่เมื่อไร

สวี่จิงอี้เลียริมฝีปาก เลื่อนสายตาออกไปอย่างไม่ใส่ใจ พลางเข็นรถเดินไปทางโซนผลไม้ “ไปเถอะ รูมเมตตัวน้อย ฉันซื้อลิ้นจี่ให้นายเอง”

หมอนี่คงไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองน่ารักขนาดไหน เกือบจะอดใจไม่ไหวอยากขยี้หัวเข้าให้แล้ว

ซ่งหนานซิงเอี้ยวตัว เดินตามไปแบบงงๆ

เมื่อเดินออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต สวี่จิงอี้ก็ถือถุงพลาสติกใบใหญ่ไว้ในมือ

ซ่งหนานซิงปรายตามองถุงพลาสติกในมือเขา แล้วยื่นมือออกไปหา “ลีดเดอร์ เอาของมาให้ผมเถอะครับ”

สวี่จิงอี้ลากเสียงยาว นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นมองมาอย่างเกียจคร้าน “ในสายตานายฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไง ให้คนป่วยถือของหนักเนี่ยนะ”

ซ่งหนานซิงอยากจะบอกเหลือเกินว่า ความจริงแล้วเธอไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น

ทว่า ท็อปสตาร์คนดังคงแค่กำลังทำหน้าที่ลีดเดอร์ของเขาอยู่กระมัง

เธอยกมือขึ้นดูเวลา “นี่ก็สายแล้ว ผมเรียกคนมารับนายดีกว่า”

ด้านนอกซูเปอร์มาร์เก็ตมีร่มบังแดดคันใหญ่กางอยู่หลายคัน ด้านใต้ล้อมรอบด้วยโต๊ะเก้าอี้

ตอนนี้แดดเริ่มออกแล้ว ค่อนข้างร้อนทีเดียว

สวี่จิงอี้วางถุงพลาสติกลงบนโต๊ะข้างๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ หยิบนมเปรี้ยวออกมาเจาะหลอดให้เรียบร้อยแล้วจึงยื่นส่งมา “ฉันเคยบอกเหรอว่าจะกลับ”

ไม่กลับเหรอ

คงไม่ใช่ว่าจะอยู่ดูแลเธอต่อหรอกนะ

ซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย ปรายตามองนมเปรี้ยวที่ท็อปสตาร์ยื่นมาให้ แต่ก็รับไว้ ก่อนจะเอ่ยเตือนเสียงเรียบ “…บ้านผมเล็กมากนะ”

“ช่วยไม่ได้นี่” สวี่จิงอี้ยืนพิงอย่างผ่อนคลาย ท่าทางเกียจคร้าน “ไม่มีที่จะไป ก็คงต้องทนเบียดอยู่ที่บ้านนายไปก่อน”

“…”

ไม่มีที่จะไปงั้นเหรอ

เท่าที่เธอรู้ เย่หลิงน่าจะออกปากชวนเขาไปสนุกด้วยอย่างกระตือรือร้นสุดขีดเสียด้วยซ้ำ เป็นเจ้าตัวไม่อยากไปเองมากกว่า

ซ่งหนานซิงดึงหน้ากากลง จรดหลอดเข้ากับริมฝีปากที่ยังคงซีดขาว

ถึงตอนนี้เธอเพิ่งนึกออกว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงซื้อพวกแปรงสีฟันยาสีฟันพวกนั้น

ที่แท้ก็วางแผนจะมาค้างบ้านเธอตั้งแต่แรกแล้ว

แม้ลีดเดอร์จะดีกับเธอมาก และการคอยแต่จะไล่เขาก็ดูไม่เข้าที

แต่พอนึกถึงสภาพตอนตื่นนอนเมื่อเช้าที่ใกล้ชิดกันจนแทบจะรดลมหายใจใส่กัน…

เรื่องแบบนี้ เลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยงไว้ก่อนดีที่สุด

“ลีดเดอร์ ที่บ้านไม่มีห้องว่างเหลือแล้วนะ”

สวี่จิงอี้หันหน้ามา สายตาจับจ้องที่ไฝใต้ตาของเธอ น้ำเสียงแฝงแววหยอกเย้าติดเฉื่อยชา “กลัวอะไร ไม่ใช่ว่าไม่เคยนอนด้วยกันสักหน่อย”

ถึงก่อนหน้านี้เขาจะไม่เคยมีประสบการณ์นอนเตียงเดียวกับคนอื่นมาก่อนก็เถอะ

แต่หลังจากผ่านพ้นเมื่อคืนมา เขากลับพบว่าการมีรูมเมตตัวน้อยอยู่ข้างๆ ช่วยให้นอนหลับสบายไม่เลว

บนตัวอีกฝ่ายมีกลิ่นหอมหวานสดชื่นคล้ายดอกไม้ผสมผลไม้ กลิ่นหอมฟุ้ง

นอนเตียงเดียวกันก็ดูไม่ได้แย่ตรงไหน

เขาพูดออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน ราวกับยอมรับเรื่องนี้ได้ตั้งนานแล้ว

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนพูดเองแท้ๆ ว่าตัวเองเป็นโรคกลัวการสัมผัสทางกาย

ซ่งหนานซิง “…”

ช่างเถอะ

ขืนพูดต่อไป อีกฝ่ายก็คงหาเรื่องแซวเธออีกตามเคย

ถ้าเป็นแบบเมื่อคืนก็ถือว่าต่างคนต่างอยู่ด้วยดี คงไม่ได้ผิดสังเกตอะไรหรอก

เธอจึงเงียบลง ตั้งท่าจะคาบหลอดไว้ในปาก

ใบหน้านั้นเรียบเฉยไร้อารมณ์ หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากซีดจาง ดูไปแล้วกลับมีความว่าง่ายอย่างบอกไม่ถูก

สวี่จิงอี้จ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงดึงแก้วนมเปรี้ยวกลับไปจากมือเธอ “เกือบลืมไปเลย อันนี้มันเย็น นายอย่าเพิ่งกินดีกว่า”

ซ่งหนานซิง “…”

จากนั้นเธอก็ได้แต่มองตาปริบๆ ดูอีกฝ่ายเอาหลอดที่เธอเพิ่งกัดไปเมื่อครู่แตะเข้ากับริมฝีปากบางของตัวเอง

เธอไม่ทันได้เอ่ยทักด้วยซ้ำ

หลอดนั่นเธอเพิ่งกัดไปนะ

สวี่จิงอี้ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวสักนิด เขาดื่มนมเปรี้ยวไปอึกหนึ่ง แล้วยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ ราวกับกำลังปลอบเด็ก น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความอ่อนโยนจางๆ “นั่งรออยู่นี่นะ เดี๋ยวฉันไปซื้อของแป๊บหนึ่ง”

ขนตาของซ่งหนานซิงไหวน้อยๆ เธอช้อนสายตาขึ้น

รู้สึกประหลาดพิลึก

ทำไมรู้สึกว่า… ท่าทีที่ท็อปสตาร์คนนี้มีต่อเธอจะยิ่งพิลึกขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเห็นเธอเป็นเด็กยังไงยังงั้น

เธอแค่ป่วยเฉยๆ ไม่ได้กลายเป็นคนโง่เสียหน่อย

ปกติเขาดีกับเพื่อนร่วมทีมขนาดนี้เลยเหรอ

เมื่อเห็นแผ่นหลังสูงโปร่งของอีกฝ่ายเดินหายเข้าไปในร้านขนมหวานด้านข้าง ซ่งหนานซิงจึงดึงสายตากลับมา แล้วดึงหน้ากากอนามัยขึ้นปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

เธอยืนรออยู่อย่างเบื่อหน่ายสักพัก

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเย่หลิงยังไม่ตอบข้อความกลับมา

อาจจะยังไม่ตื่นก็ได้

อุตส่าห์ได้หยุดพักผ่อนทั้งที อีกฝ่ายก็คงนอนตื่นสายโด่งเป็นธรรมดา

“สะ…สวัสดีค่ะ” จู่ๆ ก็มีเสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านข้าง

ซ่งหนานซิงหันไปมอง

เด็กสาวคนหนึ่งหน้าแดงระเรื่อ ในมือยังถือโทรศัพท์ไว้ เธอดึงความกล้าออกมาอย่างมากถึงเดินเข้ามาหา แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ขอแอดวีแชตหน่อยได้ไหมคะ”

ด้านข้างยังมีเด็กสาวอีกหลายคนกำลังยืนรออย่างลุ้นระทึก เธอคงถูกดันให้เป็นตัวแทนเดินเข้ามาแน่ๆ

ถ้าปฏิเสธไม่ให้แอด อีกฝ่ายก็คงจะเสียหน้าแย่

ซ่งหนานซิงเป็นพวกปฏิเสธคำขอของผู้หญิงไม่ค่อยลงอยู่แล้ว

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

เธอก็ยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ค่อยๆ กดเปิดคิวอาร์โค้ดขึ้นมาอย่างใจเย็น

เด็กสาวสะกดกลั้นความตื่นเต้นเอาไว้แล้วสแกนคิวอาร์โค้ดของเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจ “ขอบคุณนะคะ รู้สึกว่าคุณดูคุ้นหน้ามากเลย คุณเป็นดาราหรือเปล่าคะ”

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงชะงักไปนิด ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ไม่ใช่ครับ”

เด็กสาวดูผิดหวังเล็กน้อย รู้สึกติดใจอยู่ครามครันว่าเหมือนเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน

แต่แค่ได้แอดวีแชตก็ดีใจมากแล้ว!

พอหันหลังกลับไป เธอก็อดไม่ได้ที่จะรีบวิ่งเหยาะๆ ข้ามไปฝั่งตรงข้ามเพื่อแชร์ความดีใจกับกลุ่มเพื่อนทันที

ซ่งหนานซิงดึงสายตากลับมาอย่างเรียบเฉย พอเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับท็อปสตาร์หนุ่มที่ยืนพิงอยู่ไม่ไกลพอดี