บทที่ 56 จะจับมือฉันไปถึงเมื่อไหร่

ร่างสูงโปร่งยืนพิงอยู่ตรงนั้นอย่างเกียจคร้าน ดวงตาดอกท้อหรี่ลงเล็กน้อย ทอดมองมาทางนี้อย่างสบายอารมณ์ นิ้วมือเรียวยาวได้รูปถือกล่องขนมหวานอยู่หนึ่งกล่อง

อีกมือถือชานมมาด้วยแก้วหนึ่ง

ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือสีหน้าดูเหมือนจะ…ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร

ซ่งหนานซิงยังไม่ทันรู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติ

เธอเห็นอีกฝ่ายก้าวขายาวตรงเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะยัดชานมแก้วนั้นใส่มือเธอ

ซ่งหนานซิงเงยหน้าขึ้นมอง “ชานมเหรอ”

สัมผัสที่ส่งผ่านมาถึงมือนั้นอุ่นกำลังดี

เมื่อกี้ท็อปสตาร์คนนี้ไม่ยอมให้เธอกินของเย็น คงนึกขึ้นได้ว่าเธอเพิ่งจะหายป่วย เลยจงใจซื้อชานมอุ่นมาให้

“รูมเมตตัวน้อยบางคนชอบกินของที่พวกผู้หญิงชอบไม่ใช่หรือไง” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำเฉื่อยชา ทว่ากลับเจือแววประชดประชันบางเบาอย่างบอกไม่ถูก

พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น สวี่จิงอี้ก็ละสายตากลับอย่างไม่ใส่ใจ หยิบถุงพลาสติกขึ้นมาแล้วหันหลังเดินนำไปข้างหน้าทันที พลางเอ่ยเสียงเบา “ไปได้แล้ว”

ซ่งหนานซิงรู้สึกตะขิดตะขวงใจขึ้นมาจางๆ ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็บอกไม่ถูกว่าคืออะไร

เธอมีเพื่อนไม่มาก ความสามารถในการรับรู้อารมณ์ของคนอื่นจึงไม่ค่อยไวมาแต่ไหนแต่ไร

ซ่งหนานซิงลุกขึ้นยืน ถือชานมไว้ในมือ แล้วก้าวตามร่างสูงโปร่งนั้นไปเงียบๆ

รู้สึกเพียงว่าอีกฝ่ายอารมณ์แปรปรวนคุ้มดีคุ้มร้ายจริงๆ แค่ช่วงเวลาที่ไปซื้อของหวาน ทำไมถึงได้โกรธขึ้นมาได้

เมื่อเดินมาถึงสี่แยกไฟแดง

จังหวะนั้นต้องหยุดรอสัญญาณไฟพอดี

ทั้งคู่สะดุดตาเกินไป เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ดึงดูดสายตาผู้คนเป็นพิเศษแล้ว

รอบข้างมีคำว่า “หล่อมาก หล่อสุดๆ” แว่วมาเป็นระยะ

“ต้องเป็นแฟนกันแน่เลย บรรยากาศโคตรได้!”

“ตามใจกันจัง ให้แฟนนั่งดื่มชานม ตัวเองถือของคนเดียวหมดเลย!”

“ดูเขาสิ ขนาดผู้ชายด้วยกันยังตามใจขนาดนี้ พากันมาเดินซูเปอร์มาร์เก็ตด้วย!”

ซ่งหนานซิงยังคงมีสีหน้าเย็นชา ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

แววตาของสวี่จิงอี้ทอประกายเข้มขึ้น เขายืนทิ้งตัวตามสบายอยู่ตรงนั้น สายตาทอดมองเสี้ยวหน้าเย็นชาของเธอ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดขัดใจ

รูมเมตตัวน้อยคนนี้ยังคงเย็นชาเสมอต้นเสมอปลาย มีท่าทีสงบนิ่งปล่อยวางกับทุกสิ่งทุกอย่าง

แม้กระทั่งตอนที่ริมฝีปากแตะโดนกันโดยบังเอิญก่อนหน้านี้ เขาก็ยังนิ่งสงบได้ขนาดนั้น

หน้าตาแบบนี้ ดันชอบสาวอกโตเนี่ยนะ

ปกติไม่เห็นจะยอมยิ้มสักนิด พออยู่ต่อหน้าผู้หญิงกลับยิ้มให้จนหน้าบาน

พอเขาขอวีแชตก็ให้ทันที

ใจง่ายจริงเชียว

ซ่งหนานซิงชินชากับความคิดของผู้หญิงที่ชอบจับคู่ผู้ชายด้วยกันแล้ว

เมื่อสัมผัสได้ว่าสายตาของท็อปสตาร์หนุ่มปรายมองมาแวบหนึ่ง

เธอจึงนึกว่าอีกฝ่ายคงได้ยินคำพูดของคนผ่านทางเข้าแล้วรู้สึกตะขิดตะขวงใจ

“ลีดเดอร์ นายไม่ต้องคิดมากหรอก ตอนนี้พวกผู้หญิงดูเหมือนจะชอบคิดกันไปเองแบบนี้ทั้งนั้น”

“งั้นเหรอ”

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มมุมปาก ทว่าดวงตาหงส์คู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น “เกือบลืมไปเลย รูมเมตบางคนคงไม่ใส่ใจอยู่แล้ว เพราะเขาชอบแต่สาวอกโตนี่นา ทำไมล่ะ สาวที่มาขอวีแชตคนนั้น หุ่นดีมากเลยสินะ”

ซ่งหนานซิง “…”

เธอไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าหุ่นของอีกฝ่ายดีหรือไม่ดี

แล้วเรื่องก็ผ่านไปตั้งนานแล้ว ทำไมเขาถึงยังจำฝังใจอยู่อีก

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำเจือเสน่ห์ “ไม่รู้ว่าใครบางคนยังจำคำพูดที่ตัวเองเคยพูดไว้ได้หรือเปล่า”

ซ่งหนานซิงนึกออกแทบจะในทันที

เธอเคยพูดไว้ว่าจะไม่สร้างความสัมพันธ์ชู้สาวมั่วซั่ว

แต่เรื่องพรรค์นี้จะให้อธิบายกับเขายังไงดีเล่า

ความกังวลของเขามันไร้สาระสิ้นดี ถึงเธออยากจะจีบสาวจริง เธอก็ไม่มีความสามารถแบบนั้นเสียหน่อย

ยังไม่ทันคิดหาทางรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้า

จู่ๆ ริมถนนก็มีเสียงกรี๊ดเบาๆ อย่างสะกดกลั้นของพวกผู้หญิงดังขึ้น

มีคนกำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปทางนี้

“คนนั้นใช่สวี่จิงอี้หรือเปล่า”

“ทำไมรู้สึกว่าคล้ายจัง”

“มุมข้างเหมือนเกินไปแล้ว คุณพระช่วย”

“ชุดนั้นของดิออร์ใช่ไหม เหมือนเคยเห็นสวี่จิงอี้ใส่ที่สนามบินเลย”

“หมวกนั่นก็ด้วย สวี่จิงอี้มีใบหนึ่งที่เหมือนกันเป๊ะ แล้วความสูงนั่นก็เด่นเกินใครเลย”

“เดินไปดูก็รู้แล้ว เข้าไปถามกันเถอะ”

ซ่งหนานซิงเพิ่งตระหนักได้ว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี

เธอประเมินอิทธิพลของท็อปสตาร์หนุ่มต่ำเกินไป

อีกฝ่ายใส่แบรนด์เนมทั้งตัว รูปร่างก็ดีเลิศราวกับไม้แขวนเสื้อเคลื่อนที่

แค่เดินอยู่บนถนนแบบนี้ก็ไม่อาจบดบังรัศมีเจิดจรัสในตัวได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนดื่มโยเกิร์ตเมื่อครู่เขาถอดหน้ากากอนามัยออกแล้วลืมดึงขึ้นมาปิด โครงหน้าด้านข้างจึงเผยให้เห็นชัดเจน ใบหน้านั้นหล่อเหลาโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

เมื่อเห็นผู้คนเริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปทางนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

หากมีคนจำได้ขึ้นมาจริงๆ ด้วยความนิยมของท็อปสตาร์คนนี้ เกรงว่าจะโดนฝูงชนล้อมจนขยับไปไหนไม่ได้แน่

ซ่งหนานซิงเอียงหน้าเล็กน้อย ยื่นมือออกไปแทบจะเป็นสัญชาตญาณ ปลายนิ้วเย็นเฉียบคว้าจับฝ่ามือของอีกฝ่ายไว้

“ตรงนี้คนเยอะ ไปทางโน้น”

แววตาของสวี่จิงอี้วาววับลึกซึ้งขึ้น

ในจังหวะที่อีกฝ่ายกุมมือเขา ร่างสูงถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

สายตาของเขาเลื่อนต่ำลง มองไปยังมือของทั้งคู่ที่กุมประสานกันอยู่

การเดินจับมือกับผู้ชาย ย่อมไม่อยู่ในขอบเขตความคิดของเขาเลยแม้แต่น้อย

แต่เมื่อคำนึงถึงสถานการณ์กะทันหันตรงหน้า จึงนับว่าหาได้ยากที่เขาไม่ได้สะบัดมืออีกฝ่ายออก

ในตอนที่ฝูงชนเพิ่งได้สติ ซ่งหนานซิงก็ดึงสวี่จิงอี้หันหลังเดินเลี้ยวเข้าไปในห้างสรรพสินค้าข้างๆ เรียบร้อยแล้ว

พอพวกสาวๆ รู้สึกตัว ก็ยิ่งมั่นใจว่าการคาดเดาของตนถูกต้อง ไม่เช่นนั้นอีกฝ่ายคงไม่รีบร้อนหลบเร็วขนาดนี้ จึงรีบวิ่งตามเข้าไปทันที

ทว่าพอตามเข้ามาในห้าง อีกฝ่ายก็แทบจะอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

“เดินไปทางไหนแล้วเนี่ย เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลยนะ”

“ตกลงใช่สวี่จิงอี้หรือเปล่า”

“น่าจะใช่นะ ฉันถ่ายรูปไว้ด้วย! คนทั่วไปที่ไหนจะมีออร่าขนาดนี้”

“ติดตรงที่ระยะไกลไปหน่อย รู้สึกว่ามุมข้างคล้ายมาก แต่เขาใส่หมวกแก๊ปเลยมองไม่ค่อยชัดน่ะสิ”

“อ๊า เสียดายจัง แป๊บเดียวก็หายไปแล้ว”

ทว่าสิ่งที่พวกเธอไม่รู้ก็คือ สองคนที่กำลังพูดถึงอยู่นั้น บัดนี้กลับซ่อนตัวอยู่ในห้องลองเสื้อของแผนกเสื้อผ้าสตรีในห้างแห่งนี้

มีเพียงม่านผืนเดียวคั่นไว้

เสียงพูดคุยและเสียงฝีเท้าวิ่งผ่านด้านนอกล้วนดังเข้าหูอย่างชัดเจน

ภายในห้องลองเสื้อคับแคบเป็นอย่างยิ่ง

เดิมทีก็มีไว้รองรับแค่คนเดียวอยู่แล้ว พอต้องเบียดกันเข้าไปถึงสองคน จึงยิ่งขยับตัวหมุนไปมาแทบไม่ได้

ด้วยความต่างของส่วนสูงที่เห็นได้ชัด

ซ่งหนานซิงจึงสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของอีกฝ่ายที่รินรดลงบนหน้าผาก

ไอร้อนนั้นชัดเจนจนไม่อาจมองข้าม

ด้วยความเร่งด่วนของสถานการณ์เมื่อครู่ เธอจึงลืมปล่อยมือ มือของทั้งสองคนจึงยังคงกุมกันอยู่จนถึงตอนนี้

สวี่จิงอี้เลิกคิ้ว ใบหน้ายังคงหล่อเหลายียวนเหมือนเดิม น้ำเสียงแฝงความขี้เกียจอยู่หลายส่วน “ฉันว่านะคุณรูมเมต นายจะจับมือฉันไปถึงเมื่อไหร่”

ขนตาของซ่งหนานซิงไหวน้อยๆ ก่อนจะปล่อยมือออกอย่างสุขุมไม่สะทกสะท้าน พลางเอ่ยเรียบๆ “ขอโทษ”

ในอากาศอบอวลไปด้วยบรรยากาศบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

เพื่อทำลายความกระอักกระอ่วนนี้

เธอยกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วขาวผ่องราวก้อนหยกแง้มม่านออกเล็กน้อยแล้วมองออกไป “ลีดเดอร์ ข้างนอกมีแต่แฟนคลับของนาย”

“ไม่แน่หรอก” ท็อปสตาร์หนุ่มยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงขี้เกียจเหมือนเคย แถมยังแฝงการประชดประชันบางเบา “ไม่แน่อาจจะมีแฟนเกิร์ลของนายรวมอยู่ด้วยก็ได้ คนที่หุ่นดีมากๆ น่ะ”

ซ่งหนานซิง “…”

ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกว่าน้ำเสียงขี้เกียจของอีกฝ่าย แอบแฝงความแดกดันอยู่เต็มเปา