บทที่ 57 ลีดเดอร์กำลังทำอาหาร

สวี่จิงอี้อาศัยความได้เปรียบเรื่องส่วนสูง ก้มมองดวงตาและคิ้วของเธอ สายตาจับจ้องไปที่แพขนตางอนยาว

เขาจงใจมองข้ามความรู้สึกโหวงเหวงในฝ่ามือ

สัมผัสเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ตรงนั้น

นิ้วของอีกฝ่ายนุ่มมาก เหมือนหยกขาวเนื้อละเอียด สัมผัสดีจนน่าบีบเล่น

เขาค่อยๆ กำฝ่ามือเข้าหากัน แล้วแกล้งทำเป็นล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างไม่ใส่ใจ

ซ่งหนานซิงไม่เข้าใจว่าทำไมท็อปสตาร์คนนี้ถึงได้มีค่าความโกรธพุ่งสูงขนาดนั้น

เธอทำเพียงรออย่างเงียบๆ จนกระทั่งผู้คนสลายตัวไปหมดแล้ว ถึงได้เลิกม่านขึ้น

“พวกเขาไปกันหมดแล้ว”

นิ้วเรียวสวยของสวี่จิงอี้ยังคงเกี่ยวด้ามถุงขนมเอาไว้ เขาลดตัวลงเล็กน้อยแล้วเดินออกมาจากข้างในอย่างเชื่องช้า

ซ่งหนานซิงกังวลว่าหากออกทางประตูด้านหน้าจะไปชนกับแฟนคลับเข้าอีก จึงดึงหน้ากากอนามัยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ “ออกทางประตูด้านหลัง”

ตอนหมุนตัว เธอก็สังเกตเห็นหน้ากากอนามัยที่เกี่ยวคาอยู่ตรงคางของเขา

ใบหน้านั้นดึงดูดสายตาเกินไปจริงๆ

คิ้วและตาของเธอขยับไหวน้อยๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปช่วยดึงหน้ากากอนามัยขึ้น ปิดบังใบหน้าท่อนล่างที่หล่อเหลาเกินพอดีของเขาเอาไว้

สวี่จิงอี้ปรือเปลือกตาขึ้นครึ่งหนึ่ง นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นมองตรงมาทันที

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงยังค้างอยู่กลางอากาศ

เธอเองก็รู้สึกว่าการกระทำของตัวเองดูเป็นธรรมชาติเกินไปหน่อย

เธอค่อยๆ ชักนิ้วกลับมาอย่างใจเย็น “ลีดเดอร์ ระวังภาพลักษณ์หน่อย นายไม่รู้หรือไงว่าหน้าตาตัวเองสร้างเรื่องเก่งแค่ไหน”

เกือบจะโดนรุมล้อมอยู่แล้ว

ถ้าเมื่อกี้เดินช้ากว่านั้นอีกนิด คงได้ทำเอาการจราจรติดขัดแน่

สวี่จิงอี้ยักคิ้วขึ้นเบาๆ ลากเสียงยาวอย่างไม่ยี่หระ “เหรอ แล้วทำไมถึงมีคนไม่ยอมติดเบ็ดล่ะ”

“…”

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เขาก็หมุนตัวเดินไปอย่างไม่รีบร้อน

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า

ซ่งหนานซิงรู้สึกว่าระดับความหงุดหงิดของเขาดูจะไม่สูงเท่าเมื่อกี้แล้ว

แม้ในดวงตาเรียวยาวคู่นั้นจะยังคงไร้ความอบอุ่น แต่ความกดดันรอบตัวก็ไม่ได้แผ่รังสีอึมครึมเหมือนก่อนหน้านี้

อารมณ์แปรปรวนชะมัด

พอกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์

ซ่งหนานซิงวางชานมที่เหลืออยู่ครึ่งแก้วลงบนโต๊ะ

ก็เห็น…

ท็อปสตาร์คนหนึ่งใช้นิ้วเกี่ยวถุงช็อปปิ้ง ค่อยๆ นำผ้าขนหนู แปรงสีฟัน และของใช้ประจำวันที่เพิ่งซื้อกลับมา ทยอยจัดวางเข้าไปในห้องน้ำทีละชิ้น

เมื่อต้องมองดูอีกฝ่ายค่อยๆ ก้าวล้ำเข้ามาในชีวิต และเอาของใช้มาวางจนเต็มบ้านเธอแบบต่อหน้าต่อตา

ซ่งหนานซิงก็รู้สึกปวดหัวตึบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนเขาตั้งใจจะลงหลักปักฐานพักที่นี่จริงๆ

ดูท่าการที่ลีดเดอร์มีความรับผิดชอบสูงเกินไป ก็ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่

พอดีกับที่เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น

เป็นเย่หลิงที่ตอบข้อความกลับมา

เวลานี้ก็เกือบจะบ่ายแล้ว หมอนั่นเพิ่งจะตื่นนอน

001: 【??? ลูกพี่ไปเยี่ยมนายคนเดียวโดยไม่บอกพวกเราสักคำเนี่ยนะ?】

001: 【ไม่แฟร์เลยสักนิด! แบบนี้ไม่กลายเป็นว่าพวกเราไม่ห่วงเพื่อนร่วมทีมหรอกเหรอ?!】

ซ่งหนานซิงตอบกลับไปเรียบๆ 【ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน】

เย่หลิง: 【อยู่บ้านสิ เพิ่งตื่นเนี่ย】

ซ่งหนานซิงเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งที่ยืนทอดอารมณ์อยู่ไม่ไกล 【ผมไม่เป็นไรแล้ว แต่ตอนนี้ลีดเดอร์ยังไม่ยอมกลับบ้าน นายส่งข้อความไปหาเขา ให้เขาไปหานายที】

เย่หลิง: 【เพื่อน ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากส่งนะ แต่ฉันโดนลูกพี่บล็อกไปแล้วเนี่ยสิ!】

【ภาพหน้าจอ.jpg】

ในรูปเป็นภาพหลังจากที่เขาถูกบล็อกแล้วส่งข้อความไปนับไม่ถ้วน โดยมีเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงเล็กๆ ปรากฏอยู่ข้างๆ ทุกข้อความ

เย่หลิงเพิ่งจะได้สติกลับมา: 【เดี๋ยวนะ นายหมายความว่า ลูกพี่อยู่บ้านนายมาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้เลยเหรอ】

ซ่งหนานซิงตีหน้านิ่ง ตอบไปตามความจริง: 【ลีดเดอร์มีความรับผิดชอบมาก เมื่อคืนเขาเป็นคนดูแลผม】

เย่หลิง: 【…】

รู้จักกันมาตั้งหลายปี เขาไม่เคยได้ยินคำว่า ‘มีความรับผิดชอบ’ หลุดออกมาจากปากใครเวลาพูดถึงสวี่จิงอี้สักคน

อีกอย่าง นิสัยคุณชายเอาแต่ใจอย่างลูกพี่เนี่ยนะ จะดูแลคนเป็นด้วย

ช็อกไปทั้งบางแล้วจริงๆ

ทำไมตอนที่เขาป่วยถึงไม่ได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้บ้างนะ ทำไมลูกพี่ไม่มาดูแลเขาบ้างล่ะ

เย่หลิงอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุดว่าสองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วทำอะไรกันบ้าง: 【ตอนนี้ลูกพี่ทำอะไรอยู่】

ซ่งหนานซิงช้อนตาขึ้น ก็พบว่าอีกฝ่ายเดินเข้าครัวไปแล้ว

เขาไปหาผ้ากันเปื้อนมาจากไหนก็ไม่รู้เอามาผูกไว้ รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผายดูมีเสน่ห์เกียจคร้านเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน เขายืนพิงอยู่อย่างผ่อนคลาย มือหนึ่งถือตำราอาหาร อีกมือกำลังเด็ดผักไปด้วย

ม่านตาของซ่งหนานซิงหดเล็กลงเล็กน้อย เพราะอีกฝ่ายดูยังไงก็ไม่ใช่คนที่จะทำอาหารเป็นเลยสักนิด

เธอลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยสามคำ: 【ทำอาหาร】

เย่หลิง: 【…】

【เพื่อน นายไม่ได้ล้อฉันเล่นใช่ไหม เอาจริงดิ???】

อีกฝ่ายไม่ปล่อยให้เธอมีเวลาตอบด้วยซ้ำ ก็กดวิดีโอคอลโทรเข้ามาทันที

เมื่อสัญญาณเชื่อมต่อ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของเด็กหนุ่มก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ดูดีจนแทบละสายตาไม่ได้

แต่ตอนนี้เย่หลิงไม่มีเวลามาชื่นชมใบหน้าอันงดงามนี้

เขารีบละล่ำละลักพูดทันที “รีบให้ฉันดูหน่อยเร็ว! ลูกพี่ทำอาหารเป็นเนี่ยนะ นี่มันเรื่องมหัศจรรย์ระดับโลกแล้ว!”

แววตาของซ่งหนานซิงไหวนิ่ง เธอใช้นิ้วแตะสลับกล้องเบาๆ แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นครึ่งหนึ่ง เล็งไปทางห้องครัว

คนคนนั้นมีรูปร่างสูงโปร่ง ขายาวคู่นั้นแทบจะล้นออกจากหน้าจอ

มองแค่แผ่นหลังก็รู้ทันทีว่าเป็นสวี่จิงอี้

ชุดแบรนด์เนมสั่งตัดทั้งตัวนั้น แม้จะสวมผ้ากันเปื้อนทับอยู่ก็ไม่อาจบดบังความเปล่งประกายเจิดจ้าได้เลย

เย่หลิงอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้างจนหุบไม่ลง

ลูกพี่!

ทำอาหาร!

เป็นเนี่ยนะ!

เย่หลิงใช้เวลาอยู่นานกว่าจะยอมรับความจริงข้อนี้ได้ เขารัวแคปหน้าจอภาพแผ่นหลังนั้นไปหลายรูป “ไม่ไหวแล้ว ฉันต้องไปตั้งสติก่อน เพื่อน นายเอาตัวรอดเองแล้วกัน!”

พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เขาก็วางสายไปทันที

ซ่งหนานซิง “…”

เจตนาเดิมของเธอคืออยากให้อีกฝ่ายช่วยเกลี้ยกล่อมลีดเดอร์ให้ยอมกลับไป แต่ผลลัพธ์กลับไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด

หมอนี่พอเผือกเสร็จก็ตัดสายทิ้งหน้าตาเฉย

เจ้าซามอยด์นี่พึ่งพาไม่ได้จริงๆ

หลังจากล็อกหน้าจอโทรศัพท์ เธอก็ลุกขึ้นเดินตรงไปทางห้องครัว

สวี่จิงอี้ทำอาหารไม่เป็น แต่พอเปิดสูตรดูคร่าวๆ ก็เหมือนจะไม่ได้ยากขนาดนั้น

รูมเมตตัวน้อยกำลังป่วย อย่างมากก็คงกินได้แค่โจ๊กจืดๆ

เรื่องต้มโจ๊กนี่ ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย

เริ่มจากซาวข้าวให้สะอาด ใส่น้ำให้พอแล้วตั้งไฟจนเดือด

จากนั้นค่อยไปจัดการอย่างอื่น

ไข่เยี่ยวม้าปอกเปลือกแล้วล้างให้สะอาด หั่นเป็นแว่นแล้วค่อยซอยเป็นลูกเต๋า ส่วนเนื้อหมูไม่ติดมันก็หั่นเป็นเส้น

มือคู่นั้นข้อนิ้วเด่นชัด หลังมือมองเห็นเส้นเลือดลางๆ เขาหลุบตาลง ท่าทางตอนหั่นเนื้อหั่นผักดูสบายๆ ติดจะขี้เกียจ แต่กลับดูดีจนคนมองละสายตาไม่ได้

ซอยขิงกับกระเทียมจนละเอียด ใส่ลงไปในหม้อแล้วปรับเป็นไฟกลางเพื่อเคี่ยว

เขาทำตามสูตรทุกขั้นตอนอย่างเคร่งครัด จนออกมาดูเข้าท่าเข้าทางไม่เลวเลยทีเดียว

ถึงตอนนี้ก็เริ่มได้กลิ่นหอมกรุ่นโชยมาแล้ว

ตั้งหม้ออีกใบต้มน้ำเปล่า ใส่เนื้อหมูเส้นลงไปลวก สะเด็ดน้ำแล้วค่อยใส่ลงไปต้มในหม้อโจ๊ก

เคี่ยวด้วยไฟกลางเป็นเวลา 10 นาที ใส่ไข่เยี่ยวม้า เกลือ พริกไทยป่น เคี่ยวต่ออีกห้านาที ก่อนจะเหยาะน้ำมันงาแล้วยกลงจากเตา

สุดท้ายก็โรยต้นหอมซอยลงไปหนึ่งกำมือ

กลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้อง จนชวนให้น้ำลายสอ

กลิ่นหอมแตะจมูก หน้าตาก็ไม่ต่างอะไรกับที่ร้านทำขายข้างนอก

สวี่จิงอี้ใช้มือเดียวปลดผ้ากันเปื้อนออก หยิบชามสะอาดมาตักโจ๊กขึ้นมาก่อนหนึ่งชาม

ยามเขาหันกลับมา แม้แต่เงาด้านข้างก็คล้ายจะเปล่งประกายรางๆ

“มากินโจ๊กสิ”