บทที่ 58 หยิบผ้าเช็ดตัวสักผืน

ซ่งหนานซิงไม่มีทักษะเรื่องการทำอาหารเลยสักนิด

เมื่อก่อนอย่างมากที่สุดก็แค่สั่งเดลิเวอรีหรือไม่ก็ออกไปกินข้างนอก

จึงอดทึ่งไม่ได้

คนฉลาดนี่ช่างเรียนรู้อะไรได้ง่ายดายเหลือเกิน แค่ทำตามสูตรก็ออกมาสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้

แต่ว่า…

เขาหยิบชามมาแค่ใบเดียว

ซ่งหนานซิงช้อนสายตาขึ้นช้าไปครึ่งจังหวะ “ลีดเดอร์ นายไม่กินเหรอ”

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงแฝงความเกียจคร้าน “ต้มโจ๊กให้ก็นับว่าดีแค่ไหนแล้ว ยังจะให้ฉันมานั่งกินโจ๊กเป็นเพื่อนคนป่วยอย่างนายอีกเหรอ คิดอะไรอยู่เนี่ย”

แววตาของซ่งหนานซิงไหวระริกเล็กน้อย

เอาเถอะ

สรุปคือโจ๊กหม้อนี้เขาตั้งใจต้มให้เธอคนเดียวสินะ

พอพูดจบ สวี่จิงอี้ก็ก้าวขายาวๆ เดินเอื่อยเฉื่อยไปยังห้องนั่งเล่น

เขาทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน เปิดโทรทัศน์ แล้วหยิบมันฝรั่งทอดขึ้นมาแกะซองกินหน้าตาเฉย

สบายอกสบายใจราวกับอยู่บ้านตัวเอง

ซ่งหนานซิง “…”

เธอค่อยๆ ตักโจ๊กขึ้นมาชิมคำหนึ่ง รสชาติดีกว่าที่คิดไว้มาก

พอกินโจ๊กหมดไปชามหนึ่ง ก็รู้สึกสบายตัวขึ้นมาจริงๆ

ไม่ใช่แค่กระเพาะอาหาร แต่ตรงท้องน้อยก็แทบไม่รู้สึกปวดแล้ว ความรู้สึกไม่สบายตัวที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อยก็อยู่ในระดับที่ทนไหว

หลังมื้อค่ำ ซ่งหนานซิงเก็บชามกับช้อนเข้าอ่างล้างจานด้วยตัวเอง แม้จะทำอาหารไม่เป็นแต่งานบ้านง่ายๆ แบบนี้เธอยังทำได้

หลังจากทำความสะอาดห้องครัวเรียบร้อย เธอก็เดินตรงกลับเข้าห้องนอน

บนเตียงมีผ้าห่มบางอยู่แค่ผืนเดียว

เธอเปิดค้นตู้ทุกใบจนทั่วก็ยังหาผ้าห่มสำรองไม่เจอ

ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อคืนนี้ท็อปสตาร์บางคนทนผ่านมาได้ยังไง

พอก้าวออกมาจากห้องอีกครั้ง ร่างสูงที่เคยนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาก็หายไปแล้ว

จากในห้องน้ำมีเสียงสายน้ำไหลแว่วมาเบาๆ

คงเป็นท็อปสตาร์บางคนกำลังอาบน้ำอยู่

ซ่งหนานซิงถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง

ดูเหมือนสวี่จิงอี้จะมาตัวเปล่า ไม่ได้พกเสื้อผ้ามาเปลี่ยนเลยสักชุด

เพิ่งจะคิดถึงตรงนี้

เสียงน้ำไหลในห้องน้ำก็พลันหยุดลง เสียงทุ้มเปี่ยมเสน่ห์ของชายหนุ่มดังลอดผ่านประตูกระจก

“รูมเมต ขอผ้าขนหนูผืนหนึ่ง”

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย

ขอ…ผ้าขนหนู?

ถ้าว่ากันตามตรง ระหว่างผู้ชายด้วยกัน การหยิบผ้าขนหนูส่งให้ก็ดูเหมือนไม่มีอะไร

แต่ทว่า…

แม้ก่อนหน้านี้เธอจะเริ่มชินกับการอยู่ห้องเดียวกันมาบ้างแล้ว

ทว่าความจริงนอกจากคราวนั้น เขาก็สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยดีมาโดยตลอด

ตอนนี้เขากำลังอาบน้ำ ย่อมไม่ได้ใส่อะไรเลยแน่นอน

การที่เธอจะเดินไปส่งผ้าขนหนูให้คงไม่ค่อยเหมาะเท่าไร

แต่ที่นี่ก็ไม่มีคนอื่นนอกจากเธอแล้ว

“รูมเมต อย่ามาแกล้งสัญญาณขาดหายนะ ถ้านายไม่ว่าอะไร ฉันจะเดินออกไปแบบนี้เลยก็ได้” เขาเอ่ยลากเสียงยาว แฝงความยียวนกวนประสาทอย่างหยอกล้อ

ซ่งหนานซิง “…”

พันผ้าขนหนูไว้ก่อนน่าจะดีกว่า

ใบหน้าด้านข้างของซ่งหนานซิงยังคงเยือกเย็น เธอถอนหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนสะอาดออกจากตู้แล้วก้าวตรงไปยังหน้าประตูห้องน้ำ

เธอเอี้ยวตัวเคาะประตูเบาๆ “ลีดเดอร์ ผ้าขนหนูครับ”

บานประตูเปิดออก ไอละอองน้ำลอยเล็ดลอดออกมาตามช่อง สีหน้าของเธอยังคงนิ่งสนิท สายตาไม่ได้เหลือบมองเข้าไปข้างในเลยแม้แต่น้อย

มือพลันเบาโหวง อีกฝ่ายคงรับผ้าขนหนูไปแล้ว

ภารกิจเสร็จสิ้น ซ่งหนานซิงลอบผ่อนลมหายใจเบาๆ ค่อยๆ ชักมือกลับอย่างใจเย็น และกำลังจะหันหลังเดินจากไป

เสียงทุ้มเอื่อยเฉื่อยของชายหนุ่มก็ดังขึ้นข้างๆ ติดแววขบขันพร้อมลากเสียง “รูมเมต เล่นบทอะไรอยู่ สุภาพบุรุษไม่มองเรื่องอนาจารเหรอ”

ฝีเท้าของซ่งหนานซิงชะงักกึก

ดูเหมือนระหว่างผู้ชายด้วยกันจะไม่ค่อยถือสากับเรื่องพวกนี้จริงๆ กระทั่งกล้ามเนื้อยังเอามาเบ่งเทียบกันได้ นับประสาอะไรกับเรื่องแค่นี้

การจงใจไม่มองเขากลับยิ่งดูผิดปกติเข้าไปใหญ่

เพื่อให้ตัวเองดูเป็นปกติขึ้น

ร่างของซ่งหนานซิงชะงักไปครึ่งวินาที ก่อนจะหันเสี้ยวหน้ากลับมาอย่างสงบนิ่ง

สายตาราบเรียบทอดมองไป ก็เห็นชายหนุ่มเปลือยท่อนบน นำผ้าขนหนูผืนนั้นพันไว้รอบเอวเรียบร้อยแล้วพอดี

แม้จะเตรียมใจล่วงหน้าเอาไว้บ้างแล้ว

แต่ภาพตรงหน้าก็ยังทำให้เธอแทบตั้งรับไม่ทันอยู่ดี

เรือนร่างของชายหนุ่มได้สัดส่วนและสมส่วนอย่างยิ่ง เส้นผมยังคงเปียกชื้น ปลายผมมีหยดน้ำร่วงเผาะ กลิ้งผ่านไหปลาร้าลงไป แผงอกเห็นลอนกล้ามเนื้อชัดเจน มัดกล้ามท้องบางๆ ตรงช่วงเอวชวนมอง และยังมีแนวเส้นวีเชพที่ทอดยาวหายเข้าไปใต้ผ้าขนหนู เป็นเส้นสายที่คมชัดสะดุดตา

มิน่าล่ะแฟนคลับถึงได้พากันหลงใหลในรูปร่างของเขานัก

ยังดีที่เป็นแค่ท่อนบน

ซ่งหนานซิงไม่ได้ปล่อยให้สายตากวาดมองสะเปะสะปะ น้ำเสียงราบเรียบ “ลีดเดอร์ รู้แล้วว่าหุ่นดี นายรีบเช็ดตัวให้แห้งก่อนเถอะ”

เขายกมือข้างหนึ่งเท้าขอบประตูห้องน้ำ ยืนพิงอยู่อย่างนั้นด้วยท่าทางผ่อนคลาย ดวงตาดอกท้อคู่หวานแฝงแววเย้าแหย่ “ทำไม พอเห็นว่าฉันหุ่นดีเกินไป นายเลยรู้สึกด้อยเหรอ”

“…”

สายตาของสวี่จิงอี้กวาดมองเรือนร่างผอมบางของอีกฝ่าย ก่อนจะหยุดลงที่ท่อนแขนเรียวเล็กของเธอ

เส้นสายท่อนแขนของคนทั้งสองแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัดจริงๆ

ซ่งหนานซิงอยากจะถอนหายใจอีกรอบ “ลีดเดอร์ ช่วยใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุยได้ไหม”

สวี่จิงอี้เอียงศีรษะเล็กน้อย แววตาเจ้าเสน่ห์เต็มไปด้วยความนึกสนุก มองดูเธออย่างไม่ทุกข์ร้อน “ไม่ได้เอาเสื้อผ้ามา ต้องรอให้พวกนี้แห้งก่อนถึงจะใส่ได้”

“…” แววตาของซ่งหนานซิงไหววูบไปเล็กน้อย เกือบจะควบคุมสีหน้าไม่อยู่

ต้องตากไปถึงเมื่อไรกัน

แบบนี้เวลาเขานอนก็ไม่ใช่ว่าจะ…

พวกผู้ชายนอนกันตามสบายขนาดนี้เลยเหรอ

เรื่องแบบนี้เธอเองก็ไม่สะดวกจะซักไซ้ต่อ ทำได้เพียงทิ้งท้ายอย่างเรียบเฉย “อ้อ งั้นนายก็ระวังเป็นหวัดแล้วกัน”

จากนั้นก็ก้าวเดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ที่จริงหากสังเกตให้ดีสักนิด ก็จะมองเห็นรอยแดงระเรื่อตรงปลายใบหูขาวผุดผ่องของเธอ

โชคดีที่ท็อปสตาร์บางคนไม่ได้สังเกตเห็น ไม่อย่างนั้นคงจับพิรุธอะไรได้แน่

ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่อาจทำใจให้เป็นปกติได้อยู่ดี

โดยเฉพาะยามที่ท็อปสตาร์บางคนพันเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวเดินไปเดินมาทั่วห้อง

ซ่งหนานซิงไม่รู้เลยจริงๆ ว่าควรจะวางสายตาไว้ตรงไหนดี