บทที่ 59 ชิ… ดูเหมือนจะหนาวนิดหน่อยนะ

ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายบนตัวเขา ฮอร์โมนพลุ่งพล่านจนสัมผัสได้ถึงตัวตนอันเด่นชัดเกินไป

ยังดีที่เมื่อคืนเคยนอนเตียงเดียวกันมาแล้ว จึงเริ่มคุ้นชินอยู่บ้าง

อีกทั้งอีกฝ่ายก็นอนค่อนข้างเรียบร้อย ไม่มีพฤติกรรมล้ำเส้นอะไร

ตอนตื่นนอนเมื่อเช้า แม้ระยะห่างจะใกล้ไปสักนิด แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้ข้ามเขต

ซ่งหนานซิงจึงยังพอตั้งรับได้อย่างสุขุม

หลังจากล้มตัวลงนอน เธอก็พยายามขยับไปชิดริมขอบเตียงเพื่อเว้นระยะห่างออกมาหน่อย

ทว่าระยะห่างนั้นกลับรักษาไว้ได้ไม่นาน

เพราะท็อปสตาร์คนข้างๆ เลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเฉื่อยชา “นายจะถอยไปไกลขนาดนั้นทำไม”

“เข้ามานี่ มาลองฟังเพลงนี้ดู”

เขากึ่งนั่งกึ่งนอนพิงหัวเตียงโดยไม่สวมเสื้อท่อนบน ทั้งเนื้อทั้งตัวพันไว้เพียงผ้าขนหนูผืนเดียว มีผ้านวมบางคลุมทับไว้ นิ้วมือเรียวยาวได้รูปถือหูฟังข้างหนึ่งยื่นส่งมาให้

ร่างของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้ามาตรงกลางนิดหน่อย ไม่ได้ชิดจนเกินไป แต่รักษาระยะห่างไว้อย่างพอดี

นิ้วเรียวบางรับหูฟังมาเสียบเข้าที่หูข้างขวา

จังหวะดนตรีเพราะมาก ท่วงทำนองติดหูอย่างยิ่ง

ซ่งหนานซิงเงียบฟังจนจบเพลง

สวี่จิงอี้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านแกมเรื่อยเปื่อย “เพลงนี้เป็นไงบ้าง”

ซ่งหนานซิงพยักหน้า น้ำเสียงราบเรียบ วิจารณ์อย่างตรงไปตรงมา “เพราะมาก ท่อนกลางเมโลดี้ดี จำง่าย เนื้อเพลงก็เขียนดีมาก ถ้าท่อนฮุกใส่เบสต่ำเพิ่มเข้าไป น่าจะช่วยให้มิติเสียงกว้างขึ้น”

“เบสต่ำเหรอ” สวี่จิงอี้ชะงักไปเล็กน้อย แววตาเริ่มทอประกายลึกซึ้งยากจะคาดเดา

“อืม”

พอพูดถึงเรื่องดนตรี ซ่งหนานซิงก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

เธอเอื้อมไปหยิบโน้ตบุ๊กมาเปิด แล้วคลิกเข้าโปรแกรมทำเพลง

นี่คือโปรแกรมทำเพลงระดับมืออาชีพ แม้อุปกรณ์จะไม่ครบครันเหมือนตอนอยู่ที่บ้าน แต่ก็พอถูไถใช้งานได้

ปลายนิ้วของเธอเคาะลงบนแป้นพิมพ์เบาๆ พลางนึกย้อนถึงท่วงทำนองเมื่อครู่

เพียงไม่กี่นาที เพลงเมื่อสักครู่ก็ถูกจำลองขึ้นมาใหม่อย่างสมบูรณ์แบบ

เธอไม่ได้สังเกตเลยว่า สายตาที่สวี่จิงอี้ใช้จ้องมองเสี้ยวหน้าของเธอนั้นเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

เพิ่งฟังไปแค่รอบเดียว รูมเมตตัวน้อยกลับจำเมโลดี้ได้ทั้งหมด ซ้ำยังแกะโน้ตสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้อย่างแม่นยำไม่ผิดเพี้ยน

ซ่งหนานซิงตีหน้าเรียบนิ่ง แววตาจริงจังและมีสมาธิ เธอเลื่อนเมาส์แล้วแทรกไลน์เสียงเบสต่ำเข้าไปในท่อนฮุก

จังหวะดนตรีเด่นชัดขึ้นมาทันตา

พอเพิ่มเบสต่ำเข้าไปก็ทำให้เพลงดูเต็มอิ่มขึ้นจริงๆ

คนทั่วไปอาจฟังไม่ออกถึงความแตกต่างชัดเจนนัก แค่รู้สึกว่าฟังดูเหมือนจะเพราะขึ้นมาอีกนิด

หรือก็คือติดหูขึ้นนั่นเอง

เธอเปิดเล่นเพลงซ้ำอีกรอบ

ซ่งหนานซิงหันหน้ามา สายตามองตรงไปทางเขา พลางเอ่ยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นอย่างจริงจัง “นายว่าไง”

สายตาที่สวี่จิงอี้มองเธอยิ่งทวีความลุ่มลึกขึ้น

เธอเพิ่งฟังไปแค่รอบเดียว ก็จับจุดบกพร่องตรงนี้ได้แล้ว

รูมเมตตัวน้อยคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

นี่คือเดโมเพลงที่สตูดิโอของเขาทำขึ้น แก้ไขมาหลายเวอร์ชันแล้วแต่ก็ยังรู้สึกว่ามีจุดที่ไม่เข้าที่เข้าทาง จึงคิดว่าจะลองใส่เบสดู

ทว่าอีกฝ่ายฟังแค่รอบเดียวกลับชี้จุดที่เป็นปัญหาออกมาได้ทันที

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มมุมปาก “ก็ดีนะ”

หัวคิ้วของซ่งหนานซิงคลายลง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา

ปกติแล้วเธอแทบจะไม่ยิ้ม

แต่ความจริงเวลาเธอยิ้มกลับดูสบายตาน่ามองอย่างยิ่ง ราวกับหิมะน้ำแข็งละลาย นำพาไออุ่นสายหนึ่งเข้ามาในฤดูหนาว

เวลาแบบนี้แหละที่เธอจะผ่อนคลายการระวังตัวลงมากที่สุด

เพราะดนตรีคือสิ่งปลอบประโลมใจของเธอ

มีเพียงตอนทำเพลงเท่านั้นที่จิตใจจะบริสุทธิ์ที่สุด ไม่ต้องคิดถึงเรื่องอื่นใดเลย

สวี่จิงอี้จ้องมองเสี้ยวหน้าของเธออยู่นานสองนาน

กระทั่งเพลงจบลง อีกฝ่ายก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ

รอยยิ้มตรงมุมปากของซ่งหนานซิงหุบลงอย่างรวดเร็ว เธอเอียงหน้ามองไปอย่างไม่เข้าใจ “เพลงต่อไป”

สวี่จิงอี้เบนสายตาออกไปอย่างเรียบเฉย ปลายนิ้วแตะหน้าจอเบาๆ เพื่อเปลี่ยนเป็นเพลงถัดไป

หลังจากปิดไฟ มีเพียงโคมไฟดวงเล็กตรงหัวเตียงที่ยังส่องแสงสลัวราง ในความมืดมิดทุกสิ่งเลือนรางลง เธอจึงคลายความระมัดระวังลงจนหมดสิ้น

เพราะกำลังจมดิ่งอยู่ในโลกของดนตรี ซ่งหนานซิงจึงไม่ได้สังเกตว่าระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเริ่มขยับเข้าใกล้กันเรื่อยๆ จนกระทั่งหัวไหล่ชนกัน

อุณหภูมิเครื่องปรับอากาศตั้งไว้ค่อนข้างต่ำ

ซ่งหนานซิงรู้สึกว่าแขนของเขาดูจะเย็นๆ จึงยกมือดึงผ้านวมบางขึ้นมาคลุมร่างของทั้งสองคนเอาไว้

“ลีดเดอร์ ระวังเป็นหวัด”

แววตาของสวี่จิงอี้เข้มลึกขึ้น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบาๆ เขาเอื้อมมือไปจับผ้านวมผืนนั้น แล้วตลบคลุมร่างของคนทั้งสองมิดชิดในทันใด

ผ้านวมบางตัดขาดแสงสว่างโดยสิ้นเชิง เบื้องหน้าพลันตกอยู่ในความมืดสลัว

ร่างของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย “เป็นอะไรไป”

ในบรรยากาศมืดสลัวและปิดทึบ เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหู ราวกับกำลังกระซิบกระซาบอยู่แนบชิด

“นายไม่คิดเหรอว่า ฟังเพลงในที่มืดๆ มันได้อารมณ์กว่า”

ซ่งหนานซิงกะพริบตาแผ่วเบา ไม่ได้คัดค้านคำพูดนี้

เธอชอบฟังเพลงในบรรยากาศเงียบสงบจริงๆ

เพียงแต่พอแสงสว่างถูกตัดขาดไปหมด ประสาทสัมผัสส่วนอื่นก็พลอยเปิดรับรู้ได้ชัดเจนขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

การมีตัวตนของคนที่อยู่ข้างๆ ยิ่งเด่นชัดขึ้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… ลมหายใจของเขาที่ปัดผ่านข้างหูแผ่วเบาเหมือนมีเหมือนไม่มี ราวกับขนนกที่สะกิดไล้เบาๆ ชวนให้รู้สึกคันยุบยิบ

ซ่งหนานซิงรู้สึกแปลกพิลึกอย่างบอกไม่ถูก

พอคิดจะขยับตัวเว้นระยะห่างออกมา

“ชิ เหมือนจะหนาวนิดหน่อย” เสียงของเขาแหบทุ้มต่ำ ราวกับเสียงเบสที่ดังก้องกังวานอยู่ข้างหู

การเคลื่อนไหวของซ่งหนานซิงชะงักค้างไปทันที

“งั้น ผมปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้นไหม”

“ไม่ต้อง คลุมโปงแบบนี้ก็พอได้อยู่”

สวี่จิงอี้เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วดึงบทสนทนากลับเข้าเรื่องดนตรีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ความคิดของซ่งหนานซิงถูกรบกวนจนปั่นป่วนไปหมด

เธอจึงได้แต่เอ่ยปากแลกเปลี่ยนเรื่องดนตรีกับเขาไปเรื่อยเปื่อย

มุมมองเรื่องดนตรีของทั้งสองคนกลับตรงกันอย่างน่าประหลาด

แนวเพลงที่ชอบฟังก็คล้ายคลึงกันมาก

ในเพลย์ลิสต์เพลงของทั้งคู่ มีเพลงที่ซ้ำกันถึง 80%

ฟังเพลงไปพลาง คุยกันไปพลาง จนกระทั่งล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัด

จนกระทั่งคนข้างกายเงียบเสียงลงสนิท

สวี่จิงอี้เอียงหน้าไปมอง รูมเมตตัวน้อยที่นอนอยู่ข้างๆ มีท่านอนที่เรียบร้อยมาก เสี้ยวหน้าประณีตได้รูป ลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาสม่ำเสมอ

รูมเมตตัวน้อยคนนี้ของเขา มีเพียงเวลาพูดถึงเรื่องดนตรีเท่านั้นถึงจะยอมพูดเยอะขึ้นมาบ้าง

กระทั่งตอนนอนยังเงียบเชียบขนาดนี้ ไร้ซึ่งความรู้สึกของการมีตัวตน

สวี่จิงอี้ยกยิ้มมุมปาก ยกมือขึ้นดึงหูฟังออกให้อย่างเบามือ ตอนชักมือกลับ ปลายนิ้วเผลอไปแตะโดนพวงแก้มของอีกฝ่ายเข้าพอดี

นุ่มนิ่ม สัมผัสดีจนน่าประหลาด

นิ้วมือของเขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วจิ้มลงบนใบหน้านั้นอีกสองที

ทำไมถึงได้นุ่มขนาดนี้นะ

เขาเริ่มสงสัยขึ้นมาแล้วว่า ทั่วทั้งตัวของอีกฝ่ายจะนุ่มนิ่มไปหมดเลยหรือเปล่า

สายตาของสวี่จิงอี้เลื่อนต่ำลง กวาดมองร่างที่ดูบอบบางของอีกฝ่ายรอบหนึ่ง สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่คอเสื้อที่เปิดอ้าออกเล็กน้อย

รูมเมตตัวน้อยคนนี้ของเขา ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนเด็กผู้หญิงเข้าไปทุกที

สวี่จิงอี้ใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะไว้ นัยน์ตาดอกท้อทอแววครุ่นคิด

เขายกมือขึ้น ฝ่ามือค่อยๆ เลื่อนไปอยู่เหนือร่างของหนุ่มน้อยอย่างช้าๆ