บทที่ 60 นอนกอดกัน

ปลายนิ้วเกือบจะแตะโดนอีกฝ่ายอยู่แล้ว สวี่จิงอี้ก็พลันได้สติขึ้นมาว่าการกระทำแบบนี้มันดูพิลึกไปหน่อยหรือเปล่า

ดึกดื่นค่อนคืน…จะมาจับหน้าอกเด็กผู้ชายเนี่ยนะ

นี่ไม่ใช่พฤติกรรมที่ชายแท้ควรทำสักนิด

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ไม่ได้แตะลงไป แต่เปลี่ยนทิศทางแทน อดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วบีบแขนของอีกฝ่ายเบาๆ สองทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น

นุ่มมาก บีบเพลินมือชะมัด

รูมเมตตัวน้อยคนนี้ ถ้าเอามากอดแทนหมอนข้างดูท่าจะไม่เลวเลยแฮะ

…

คงเพราะจูนเรื่องดนตรีกับอีกฝ่ายได้เข้าขากันเกินไป

ซ่งหนานซิงถึงขั้นลืมระแวดระวังตัว

จนกระทั่งลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอถึงกับนิ่งอึ้งไปทั้งตัว

เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม…

ทั้งที่เมื่อคืนตอนนอนก็นอนเรียบร้อยดีแท้ๆ พอมาเช้านี้ทำไมถึงได้เลื้อยเข้ามากอดกันแบบนี้ได้

อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเธอยังเป็นคนป่วยอยู่ เขาเลยยังมีความเกรงใจอยู่บ้าง

พอเช้านี้ถึงได้เหิมเกริมขึ้นเยอะ

ท่อนแขนของอีกฝ่ายพาดอยู่ตรงเอวเธอ ชัดเจนเลยว่ามองเธอเป็นหมอนข้างไปแล้ว

ที่สำคัญที่สุดคือท่อนบนของเขาไม่ได้ใส่เสื้อ ความร้อนแผ่ซ่านส่งผ่านมาอย่างต่อเนื่อง อบอวลไปด้วยกลิ่นมิ้นต์ปนไอดินต้นหญ้า ชวนให้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาอย่างเด่นชัด

สายตามองเห็นเพียงลูกกระเดือกที่นูนเด่น ลำคอและแนวไหล่ดูมีเสน่ห์ดึงดูด แก้มของเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่หลงเหลือจากแผงอกของเขา

ท่านี้มันแนบชิดเกินไป ชิดจนอันตราย

แต่ทว่าแขนของเขาแข็งแรงเกินไป ซ่งหนานซิงพยายามจะดันออกแต่ก็ทำไม่ได้

ตอนที่จ้องมองเพดานห้อง ในหัวเธอก็เกิดความสงสัยขึ้นมาแวบหนึ่ง เด็กผู้ชายเวลานอนเขานอนกอดกันแบบนี้ด้วยเหรอ

แต่พอนึกถึงตอนที่เย่หลิงกับโจวอวี่หยางอยู่ด้วยกัน ก็รู้สึกว่ามันคงไม่ได้เป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว

พยายามอยู่ตั้งนานก็ยังผลักเขาไม่ออก สุดท้ายจึงยอมแพ้

เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ

ทำได้เพียงขยับตัวเล็กน้อย แล้วหลับตาลงนอนต่อ

ส่วนตัวการผู้ก่อเรื่องนั้นกลับรู้สึกสบายอารมณ์สุดๆ

รูมเมตตัวน้อยช่วยให้นอนหลับสบายดีเหลือเกิน

กอดไว้ในอ้อมแขนไม่เพียงแต่จะให้สัมผัสที่ดีมาก ทว่าทั่วทั้งตัวยังหอมฟุ้งไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นครีมอาบน้ำหรือแชมพูกันแน่ สรุปคือหอมถูกใจมาก

ตอนตื่นขึ้นมาแล้วได้เห็นเสี้ยวหน้าอันเย็นชาหมดจดนั่น ก็ทำให้คนเราอารมณ์ดีขึ้นมาได้จริงๆ

อีกฝ่ายยังหลับตาอยู่ แพขนตายาวงอนทอดเงาจางๆ ลงบนใต้ตา จมูกโด่งรั้นดูประณีต ริมฝีปากบางราวกับกลีบดอกไม้ ใบหน้าเล็กยังไม่เท่าฝ่ามือเขาเลยด้วยซ้ำ ผิวพรรณเรียบเนียนดั่งหยกเนื้อดี

สวี่จิงอี้จ้องมองอยู่นานสองนาน อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นไปสะกิดแก้มเล่นอีกสองที

ว่านอนสอนง่ายดีจริง

ทุกลมหายใจมีแต่กลิ่นอายจากร่างของอีกฝ่าย เป็นกลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้เจือผลไม้

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกนิด จนเกือบจะชิดซอกคอของอีกฝ่าย แล้วสูดกลิ่นเบาๆ

ไว้รูมเมตตัวน้อยตื่นแล้ว ค่อยถามดูว่าใช้ครีมอาบน้ำยี่ห้ออะไร

ทำไมถึงได้หอมขนาดนี้

กิจวัตรในวันหยุดก็คือ ถ้าไม่ถึงเที่ยงย่อมไม่มีทางตื่น

แม้เวลานอนจะนานพอ แต่ซ่งหนานซิงกลับหลับไม่ค่อยสนิท ใบหน้ายังคงแฝงแววอ่อนเพลียระคนง่วงงุน

หลังจากลุกจากเตียง เธอตีหน้านิ่งเย็นชาที่ยังงัวเงีย เดินไปปลดเสื้อผ้าที่ยังไม่แห้งของท็อปสตาร์บางคนลงมา แล้วใช้ไดร์เป่าผมช่วยเป่าให้จนแห้ง

ผู้ชายรูปร่างดีคนหนึ่งมาเดินเปลือยท่อนบนโทงๆ อยู่ในห้องทั้งวัน ฟีโรโมนพลุ่งพล่านขนาดนั้น มันรบกวนการนอนของคนอื่นจริงๆ

ดังนั้นพอสวี่จิงอี้เดินเฉื่อยชาออกมาจากห้องในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ผมสีดำยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

ซ่งหนานซิงจึงยกมือขึ้น แล้วโยนเสื้อตัวบนที่เพิ่งเป่าแห้งหมาดๆ ข้ามไปทันที

“ลีดเดอร์ นายใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะ”

สวี่จิงอี้ใช้มือเดียวรับไว้ สีหน้าดูเกียจคร้าน น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงแววหยอกเย้า “ขยันจังนะ เพิ่งตื่นก็เป่าเสื้อผ้าให้ฉันแล้ว”

ซ่งหนานซิงทำหน้าตาย พลางลอบถอนหายใจยาวอยู่ในใจ

รู้อย่างนี้เมื่อคืนเธอน่าจะเป่าให้แห้งไปเสีย

ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องนอนหลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืนแบบนี้

สวี่จิงอี้สวมเสื้อตัวบน ท่วงท่าคล่องแคล่วและดูดีอย่างยิ่ง น้ำเสียงยังคงไม่แยแสสิ่งใดตามเคย “เที่ยงนี้พวกเรากินอะไรกันดี”

บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กลมกลืนอย่างน่าประหลาด การอยู่ร่วมกันเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง

ซ่งหนานซิงก้มมองเวลา น้ำเสียงราบเรียบ “ออกไปกินข้างนอก กินเสร็จจะได้กลับค่ายฝึกพอดี”

“ได้สิ”

พวกเธอเพิ่งได้รับแจ้งมาเมื่อครู่นี้เอง

เพิ่งจะได้หยุดพักแค่วันเดียว ทีมงานรายการก็เรียกตัวเด็กฝึกทุกคนกลับด่วน

เนื่องจากมีการเพิ่มคิวถ่ายทำรายการวาไรตี้ขึ้นมากะทันหัน เวลาจึงค่อนข้างกระชั้นชิด

หลังจากกินมื้อเที่ยงง่ายๆ ที่ร้านอาหารชั้นล่างเสร็จ ทั้งสองก็เตรียมตัวมุ่งหน้ากลับค่ายฝึก

ท็อปสตาร์บางคนมีชื่อเสียงโด่งดังเกินไปอย่างเหลือเชื่อ แถมรูปร่างยังสะดุดตาเกินไปอีกด้วย

เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยเมื่อวาน ซ่งหนานซิงจึงยอมทุ่มทุนเรียกรถแท็กซี่

ทำไมถึงเรียกว่ายอมทุ่มทุน…

ก็เพราะเจ้าของร่างเดิมจนกรอบจนแทบไม่น่าเชื่อ

ยอดเงินคงเหลือในบัตรธนาคารคือ 0.6 หยวน หลังจากกินข้าวไปมื้อหนึ่ง ยอดเงินในวีแชตก็เหลือแค่ 78 หยวน

แต่นั่งแท็กซี่ต้องจ่ายหนึ่งร้อย

ตอนนี้แม้แต่ค่ารถเธอยังไม่มีปัญญาจ่ายด้วยซ้ำ

ดังนั้นพอได้ยินคนขับแท็กซี่บอกว่าหนึ่งร้อยหยวน

หัวคิ้วของซ่งหนานซิงก็ขมวดมุ่นเล็กน้อย จากนั้นจึงยืดตัวตรง ปิดประตูรถกลับตามเดิม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ช่างเถอะครับ”

คนขับแท็กซี่มองทั้งสองคนด้วยความแปลกใจ ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัวแท้ๆ แต่กลับไม่มีปัญญาจ่ายค่ารถ

แล้วก็เหยียบคันเร่งขับออกไปทันที

สวี่จิงอี้ล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกง สวมหน้ากากอนามัยสีดำ รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผายยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ท่าทางเหมือนคุณชายตระกูลใหญ่ที่ไม่แยแสโลก มัวแต่มองรถแท็กซี่ที่จอดเทียบแล้วก็แล่นจากไปอย่างไม่เข้าใจ

“เขาไปทำไมกัน”

ซ่งหนานซิงเบือนหน้ามาเล็กน้อย พูดเสียงเรียบ “ลีดเดอร์ ลำบากนายหน่อยนะ”

ร่างของสวี่จิงอี้ชะงักไป ยังไม่ทันเข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย

ซ่งหนานซิงก็ถอดหมวกแก๊ปของตัวเองออก ยกมือขึ้นสวมทับลงบนศีรษะของเขาโดยตรง จากนั้นจึงคว้าข้อมือเขาเดินตรงไปยังป้ายรถเมล์

“…”

สวี่จิงอี้เลิกคิ้ว คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าในชีวิตนี้จะมีวันที่ตัวเองต้องมาขึ้นรถเมล์

แถมยังเป็นรถเมล์ที่คนแน่นขนัดอีกต่างหาก

ที่นั่งสักที่ก็ไม่มี

รูมเมตตัวน้อยกลับมีสีหน้าเรียบเฉย แม้อากาศจะร้อนจัดขนาดนี้ และกลิ่นในห้องโดยสารก็ไม่น่าอภิรมย์เท่าไร แต่อารมณ์ของเธอก็ยังคงนิ่งสงบอย่างยิ่ง

ปกติแล้วเขาเกลียดสภาพแวดล้อมที่แออัดแบบนี้ที่สุด แต่อารมณ์ในตอนนี้กลับไม่ได้แย่นัก

คงเป็นเพราะใบหน้าตรงหน้านั้นมองแล้วสบายตา อีกทั้งกลิ่นอายบนตัวเธอก็หอมสะอาดสดชื่น จนพลอยทำให้บรรยากาศในห้องโดยสารดูน่ามองขึ้นมาบ้าง

สวี่จิงอี้หลุบตาลง มองใบหน้าหมดจดที่อยู่ตรงหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ ไม่ใส่ใจ “เก่งจริงนะ ถึงกับให้ฉันมาขึ้นรถเมล์ได้”

ซ่งหนานซิงยังคงมีสีหน้าราบเรียบ “ถามแล้ว เงินไม่พอ”

สวี่จิงอี้เลิกคิ้ว ดวงตาดอกท้อเต็มไปด้วยประกายขบขัน “กระทั่งค่ารถยังไม่มีปัญญาจ่าย นายจนขนาดนี้เลยเหรอ”

“อืม จนมาก”

เสียงของหนุ่มน้อยราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ

จนได้อย่างผ่าเผยและมั่นใจเต็มเปี่ยม

สวี่จิงอี้พลันนึกถึงบทสัมภาษณ์เดี่ยวก่อนหน้านี้ขึ้นมา

ภูมิหลังชีวิตของรูมเมตตัวน้อยค่อนข้างน่าสงสารจริงๆ เป็นเด็กกำพร้า แถมยังโดนบริษัทต้นสังกัดหลอกลวงเอาเปรียบ

มิน่าล่ะถึงได้จนกรอบขนาดนี้

เอาเถอะ

ยังไงรูมเมตตัวน้อยก็เลี้ยงง่ายอยู่แล้ว เขาไม่ขัดข้องหรอกถ้าจะต้องเลี้ยงเพิ่มอีกสักคน