บทที่ 61 เจอผ้าอนามัย

ตอนที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา สวี่จิงอี้ยังไม่ทันตระหนักถึงความผิดปกติ

ทว่าซ่งหนานซิงดูเหมือนจะเข้าใจอะไรผิดไป

บรรยากาศตรงนี้ไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย คนบนรถแน่นขนัด กลิ่นสารพัดปนเปจนคิ้วของท็อปสตาร์บางคนขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างเห็นได้ชัด

ตามนิสัยของเขาแล้ว อีกเดี๋ยวคงได้หงุดหงิดขึ้นมาแน่

สายตาของซ่งหนานซิงนิ่งสงบ จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิท “ลีดเดอร์ ก้มหัวลงมาหน่อย”

สวี่จิงอี้หลุบตาลง เลิกคิ้วขึ้นเบาๆ

บนโลกนี้ ยังไม่มีใครกล้าออกคำสั่งกับเขาแบบนี้มาก่อน

แต่ก็นะ ใครใช้ให้เป็นรูมเมตตัวน้อยล่ะ

ชายหนุ่มยอมโน้มศีรษะลงมาเล็กน้อย

“อะไร”

ซ่งหนานซิงหยิบลูกอมแก้เจ็บคอออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แกะเปลือกออกแล้วเกี่ยวแมสก์ของเขาลงเบาๆ ก่อนจะยื่นไปจ่อชิดริมฝีปาก “อ้าปาก”

สวี่จิงอี้จ้องมองคิ้วและตาของเธอในระยะประชิด ไม่รู้เหมือนกันว่ารูมเมตตัวน้อยของเขาไปติดนิสัยชอบยัดลูกอมให้เขาตลอดเวลามาจากไหน

ดวงตาดอกท้อคู่นั้นเจือรอยยิ้มจางๆ

แต่ช่างเถอะ

ยังไงก็เป็นของที่รูมเมตตัวน้อยยื่นให้ เขาจึงอ้าปากอย่างไม่เคอะเขิน งับลูกอมเม็ดนั้นเข้าไป

รูปลักษณ์ของคนทั้งสองยังคงสะดุดตาเกินไป แม้จะสวมทั้งแมสก์และหมวกมิดชิด ทว่าส่วนสูงกลับไม่อาจบดบัง

ตอนคุยกันเพราะเสียงรอบข้างดังเกินไป จึงต้องโน้มเข้าใกล้ใบหูของอีกฝ่าย ดูเหมือนกำลังกระซิบกระซาบกันยิ่งกว่าเดิม

เด็กสาวหลายคนเริ่มซุบซิบกันอีกครั้ง ทั้งยังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป

แววตาของซ่งหนานซิงไหววูบ เธอคว้าข้อมือของอีกฝ่ายแล้วดึงเข้ามาตรงหน้าตัวเอง

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองพลันแนบชิด กระทั่งชายเสื้อยังเสียดสีกัน

สวี่จิงอี้เลิกเปลือกตาขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววอันตราย “ทำอะไร”

ซ่งหนานซิงเบือนหน้าไปครึ่งหนึ่ง “มีคนกำลังแอบถ่าย ลีดเดอร์ก้มหน้าลงหน่อย”

สวี่จิงอี้เหลือบตาขึ้น รอบด้านมีเด็กสาวไม่น้อยยกมือถือเล็งมาทางนี้จริงๆ เขาจึงโน้มศีรษะลงเล็กน้อย วางหน้าผากแนบลงบนไหล่ของอีกฝ่าย

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถ่ายติดใบหน้าตรงๆ

ทว่าพอเห็นภาพนี้เข้า เด็กสาวเหล่านั้นกลับยิ่งตื่นเต้นทวีคูณ

“ฉันบอกแล้วไง สองคนนั้นต้องเป็นแฟนกันแน่ๆ!”

“เมื่อกี้พี่คนสวยเย็นชายังป้อนลูกอมให้แฟนตัวเองอยู่เลย!”

“ฟินมาก เสียดายมองไม่เห็นหน้า แต่สัญชาตญาณบอกฉันว่าสองคนนี้ต้องหล่อมากแน่ๆ!”

“จากสายตาสาววายตัวแม่อย่างฉันนะ พี่คนสวยเย็นชาต้องเป็นรุกชัวร์!”

“…”

คำพูดพวกนี้ลอยเข้าหูมาตามคาด

หน้าผากของสวี่จิงอี้แนบอยู่ตรงซอกคอของเขา นัยน์ตาดอกท้อเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย

พูดให้ชัดซิ ใครเป็นรุก

ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มตรงฟันกราม กำลังจะเงยหน้าขึ้น

พี่คนสวยเย็นชาคนนั้นพลันยกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะลงที่ท้ายทอยของเขา น้ำเสียงยังคงราบเรียบ “รออีกนิด ป้ายหน้าเข้าตัวเมืองแล้ว พอคนน้อยลงน่าจะดีขึ้น”

ได้ยินเช่นนี้ สวี่จิงอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมล้มเลิกความคิดไปในที่สุด

ถึงจะถูกเข้าใจผิด แต่กลิ่นบนตัวรูมเมตตัวน้อยคนนี้ก็หอมดีจริงๆ พิงไว้แบบนี้ก็ไม่เลว

ซ่งหนานซิงเดาไม่ผิด

ป้ายถัดไปอยู่ใกล้ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง คนลงจากรถเยอะมาก ภายในตัวรถพลันโล่งไปเกินครึ่งทันตา

เด็กสาวบางคนยังไม่เห็นหน้าตรงของพวกเขา จึงไม่อยากลงจากรถเท่าไร แต่ในเมื่อถึงป้ายแล้ว สุดท้ายก็จำต้องลงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

ศูนย์ถ่ายทำตั้งอยู่แถบชานเมือง ทำเลค่อนข้างห่างไกล

ยิ่งรถเมล์แล่นออกไปไกลเท่าไร คนบนรถก็ยิ่งบางตาลงเรื่อยๆ

พอแถวหลังมีที่ว่างในที่สุด ซ่งหนานซิงจึงคว้าข้อมือเขาอีกครั้งแล้วพาเดินไปทางที่นั่งด้านหลัง

“ลีดเดอร์ นั่งตรงนี้ครับ”

ทั้งสองนั่งลงข้างกันตรงแถวหลัง

ระยะทางค่อนข้างไกล คนขับรถเมล์ก็ขับกระชากไม่น้อย

สวี่จิงอี้สวมแมสก์อยู่ มองเห็นสีหน้าไม่ชัดเจน เห็นเพียงหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น

ซ่งหนานซิงคอยสังเกตปฏิกิริยาของเขาตลอดเวลา “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“เวียนหัว ขอนอนแป๊บหนึ่ง”

สวี่จิงอี้เอนหลังพิงพนัก ดึงปีกหมวกลงเล็กน้อยแล้วหลับตาพักผ่อน

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ชินกับการนั่งรถเมล์เอาเสียเลย

กระทั่งตอนหลับตา หัวคิ้วก็ยังขมวดอยู่นิดๆ

คราวหน้าออกมาข้างนอก คงปล่อยให้ท็อปสตาร์คนนี้มาทนลำบากแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว

ซ่งหนานซิงมองดูยอดเงินคงเหลือในมือถือ พลางลอบถอนหายใจแผ่วเบา

เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมถึงมีคนจนได้ขนาดนี้

ก่อนหน้านี้อยู่ในค่ายฝึกไม่มีจุดที่ต้องใช้เงิน เธอจึงยังไม่รู้สึกว่าเจ้าของร่างเดิมจะอัตคัดถึงเพียงนี้

เมื่อก่อนยอดเงินในบัตรธนาคารของเธอไม่เคยต่ำกว่าแปดหลัก

ทว่าตอนนี้บัตรธนาคารใบเดิมยังใช้ไม่ได้ชั่วคราว จะหวังพึ่งพาบริษัทหน้าเลือดนั่นก็คงไม่มีหวัง

คงต้องหาวิธีอื่น…

ตอนกลับมาถึงค่ายฝึก เวลายังเช้าอยู่ เย่หลิงกับโจวอวี่หยางยังไม่กลับมา

ทันทีที่สวี่จิงอี้กลับมาถึงค่ายฝึกก็ถูกทีมงานรายการเรียกตัวไป

ในฐานะลีดเดอร์ มีเรื่องมากมายที่เขาต้องประสานงาน

อีกทั้งหลังจากนี้ยังต้องอัดรายการวาไรตี้ อาจจำเป็นต้องกำชับรายละเอียดบางอย่าง

ตอนนี้ในห้องพักจึงเหลือเธอเพียงคนเดียว

พอดีให้เธอได้จัดการธุระส่วนตัว

ซ่งหนานซิงเปิดคอมพิวเตอร์ ล็อกอินเข้าบัญชีของ Polaris ในแพลตฟอร์มซื้อขายเพลง

ที่นี่คือตลาดซื้อขายผลงานเพลง

หลังจากลงทะเบียนเป็นนักดนตรีแล้ว จะสามารถอัปโหลดเดโมเพลงของตัวเองได้ หากมีนักร้องถูกใจ ก็จะจ่ายเงินซื้อลิขสิทธิ์ไป

ทว่าด้วยสถานะในวงการดนตรีของ Polaris แล้ว เธอไม่จำเป็นต้องผ่านขั้นตอนนั้น

ซ่งหนานซิงติดต่อไปหาคนคนหนึ่งที่ชื่อพี่ฮวน

【ฉันมีเพลงใหม่เพลงหนึ่ง สนใจไหม】

อีกฝ่ายแทบจะตอบกลับมาในทันที

【แน่นอนอยู่แล้ว!!】

Polaris ไม่ได้ปล่อยเพลงใหม่มานานมากแล้ว ครั้งล่าสุดที่เคลื่อนไหวก็คือหลายเดือนก่อน

นึกไม่ถึงว่าจะติดต่อมากะทันหันขนาดนี้

ฝั่งตรงข้ามตื่นเต้นอย่างยิ่ง: 【ในที่สุดเธอก็ออนไลน์สักที! อยากติดต่อขอเพลงจากเธอมาตลอด แต่หาตัวไม่เจอเลย!】

【พอดีอาอวี้กำลังจะปล่อยอัลบั้ม ยังขาดเพลงไตเติลอยู่พอดี!】

เซิ่งอวี้คือนักร้องที่กำลังมาแรงที่สุด ฮอตฮิตติดลมบนอย่างแท้จริง

พี่ฮวนคือผู้จัดการของเขา

【จะส่งมาให้ฟังได้ตอนไหน?!】

ในวงการนี้มีเพลงหมุนเวียนอยู่ไม่น้อย ปกติแล้วเพลงดีๆ จะส่งเดโมไปให้นักร้องระดับท็อปเลือกก่อน หากไม่ถูกเลือก ถึงจะตกไปถึงมือนักร้องแถวสอง

แต่เพลงของ Polaris ไม่เคยตกไปถึงมือนักร้องแถวสอง

เพราะมีคนจองล่วงหน้าไว้หมดแล้ว

ความจริงก่อนหน้านี้ทีมงานของเซิ่งอวี้เคยมาทาบทามขอเพลงจากเธอแล้ว แต่ตอนนั้นเธอต้องผ่าตัด ไม่มีเวลา จึงปฏิเสธไปอย่างสุภาพ

แววตาของซ่งหนานซิงไหวระริกเล็กน้อย: 【ยังแต่งไม่เสร็จ คืนนี้จะส่งให้นะครับ】

อีกฝ่ายตื่นเต้นมาก: 【รอฟังข่าวดีนะ!】

นี่เป็นระเบิดลูกใหญ่ระดับบิ๊กบึ้มอย่างแท้จริง

Polaris กำลังจะปล่อยเพลงใหม่แล้ว!

การันตีเพลงฮิตถล่มทลายเพลงต่อไปล่วงหน้าได้เลย

อีกฝ่ายไม่เคยสงสัยในฝีมือของเธอแม้แต่น้อย

เพราะเพลงที่ดังเปรี้ยงปร้างที่สุดของ Polaris นั้น ใช้เวลาแต่งแค่ 10 นาทีเท่านั้น

เพอร์เฟกต์พิตช์ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ตอนนั้นเธอเคยแชร์ขั้นตอนการแต่งเพลงลงบนโซเชียลมีเดีย

แม้กระทั่งเสียงรบกวนจากห้องชั้นบนชั้นล่าง เธอยังสามารถหยิบมาใช้แต่งเป็นเพลงใหม่ได้ แถมยังติดหูและเพราะมากอีกต่างหาก

ถือเป็นระดับอัจฉริยะอย่างแท้จริง

ส่งข้อความเสร็จ ซ่งหนานซิงก็ปิดหน้าต่างแชต

ปลายนิ้วเลื่อนไปคลิกเปิดโปรแกรมทำเพลง

พอมีแรงบันดาลใจ การแต่งเพลงก็ลื่นไหลขึ้นมาก จากเดิมที่เป็นแค่ทำนองง่ายๆ ค่อยๆ พัฒนาจนกลายเป็นเพลงที่สมบูรณ์

เพลงเสร็จไปสองในสามแล้ว ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดเข้ามาจากข้างนอก

ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว

แววตาของซ่งหนานซิงไหววูบ เลื่อนเมาส์ย่อหน้าต่างลงทันที

สถานการณ์แบบนี้ค่อนข้างอันตราย เผลอนิดเดียวอาจเปิดเผยตัวตนได้

ก่อนที่คนนอกประตูจะเดินเข้ามา เธอก็พับหน้าจอโน้ตบุ๊กลงเรียบร้อยแล้ว

“เพื่อน!! ไม่เจอกันตั้งหลายวัน คิดถึงฉันไหมเนี่ย?!!”

เสียงตื่นเต้นกระตือรือร้นของเย่หลิงดังมาจากด้านหลัง

ข้างหลังยังมีสวี่จิงอี้เดินตามมา

เจ้าซามอยด์ยังคงร่าเริงเหมือนเคย พอพุ่งเข้ามาก็กอดซ่งหนานซิงไว้ จากนั้นถึงปล่อยมือ แล้วกวาดตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

“เพื่อน นายหายดีแล้วจริงดิ ทำไมยังดูอ่อนแออยู่เลย!”

“จะว่าไป ของที่ลูกพี่ทำมันกินได้จริงเหรอ นายไม่ได้อาการหนักกว่าเดิมใช่ไหมเนี่ย”

ส่วนสวี่จิงอี้ล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง สีหน้าขี้เกียจเฉื่อยชา ยืนพิงอยู่ตรงนั้นอย่างสบายอารมณ์ ได้ยินคำพูดนั้นก็ไม่ได้โกรธ

ซ่งหนานซิงช้อนตาขึ้นเล็กน้อย ตอบตามความจริง “โจ๊กที่ลีดเดอร์ทำอร่อยมาก”

เย่หลิงเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ “อย่ามาหลอกกันเลย! ฉันไม่เชื่อหรอก!”

แผนการในใจของเขาเปิดเผยชัดเจน “นอกจากลูกพี่จะต้มให้ฉันกิน ฉันถึงจะเชื่อ!”

สวี่จิงอี้กระตุกมุมปาก ยิ้มอย่างสบายๆ ติดจะขี้เกียจ พิงกำแพงด้วยท่าทางผ่อนคลาย “ไม่มีใครขอให้นายเชื่อสักหน่อย”

เย่หลิงทำหน้าไม่ยอมแพ้ “ลูกพี่ ทำไมทำให้แฟนบอยตัวน้อย แต่ไม่ทำให้ฉันล่ะ หรือว่าฉันไม่คู่ควรได้รับความเอาใจใส่จากลีดเดอร์”

“ทำไมฉันต้องเอาใจใส่นายด้วย” สวี่จิงอี้ส่งเสียงเหอะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงขี้เกียจแฝงแววเยาะ “นายคิดว่านายดูน่ารักกว่าเขารึไง”

เย่หลิง “…”

น่ารัก?

ใบหน้าเย็นชาของเพื่อนเขานี่นะ ใช้คำว่าน่ารักมาบรรยายได้ด้วยเหรอ

ส่งเดช แถชัดๆ!

แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อสู้ก็สู้ไม่ไหว

ปกติมีแต่เขาที่จะโดนกดลงไปบดขยี้กับพื้น

เย่หลิงรู้จังหวะเสมอ เมื่อสู้ไม่ได้ก็ขอเข้าร่วมด้วย พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ “จริงสิลูกพี่ เมื่อกี้ทีมงานรายการเรียกนายไปทำไมเหรอ”

“คราวก่อนไม่ใช่บอกว่าที่หนึ่งของกลุ่มจะได้รางวัลเหรอ รางวัลคืออะไรอะ”

สวี่จิงอี้มีสีหน้าเหนื่อยล้าแกมเกียจคร้าน “รางวัลก็คือพรุ่งนี้ต้องไปอัดรายการวาไรตี้ กลุ่มพวกเราต้องไปทุกคน”

“…แค่นี้เนี่ยนะ” เย่หลิงรู้สึกกร่อยขึ้นมาทันที

“ไม่อย่างนั้น นายคิดว่าจะเป็นอะไรได้อีก”

รางวัลนี้สำหรับเด็กฝึกคนอื่นคงถือเป็นรางวัลใหญ่

แต่สำหรับพวกเขากลับไม่มีอะไรพิเศษเลยสักนิด

เย่หลิงถามอย่างหมดอารมณ์ “แต่ก็ช่างเถอะ ออกไปอัดวาไรตี้ข้างนอกเหรอ”

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มมุมปาก “เปล่าหรอก แค่วาไรตี้วงน่ะ”

เย่หลิงหมดความสนใจไปโดยสิ้นเชิงทันที

รางวัลพรรค์นี้ สู้ไม่มีซะยังดีกว่า!

วาไรตี้ที่ว่า แท้จริงแล้วก็แค่สิ่งที่ทีมงานสร้างขึ้นมาเพื่อเพิ่มกระแสให้รายการเท่านั้นเอง

“ทีมงานคิดคำนวณเสียงดังลั่นขนาดนี้ ฉันอยู่ซานตงยังได้ยินเลย ก็แค่เอาผู้ชายไม่กี่คนมาเล่นเกมล่อแหลมพวกนั้นเพื่อเรียกกระแสไม่ใช่รึไง!”

“เชี่ย นี่นับเป็นรางวัลได้ด้วยเรอะ”

จุดประสงค์จริงๆ ที่เย่หลิงมาถามไถ่ก็แค่อยากหาอะไรกิน หลังจากด่าทีมงานเสร็จ เขาก็ลูบท้องตัวเอง “หิวชะมัด มีอะไรกินไหมเนี่ย ยังไม่ได้กินข้าวก็รีบแจ้นกลับมาแล้วเนี่ย”

ซ่งหนานซิงเหลือบตาขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่ง “คุกกี้วอลนัต เอาไหม”

“เอาดิ มีก็ยังดีกว่าไม่มี”

ซ่งหนานซิงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณบอกทิศทาง “อยู่บนตู้”

เย่หลิงรอไม่ไหว พอเห็นกระเป๋าเป้สีดำบนโต๊ะก็เดินตรงเข้าไปเปิดทันที

“ใบนี้เหรอ”

เขาคุ้ยหาไปมาอยู่ข้างใน แล้วก็ส่งเสียง ‘เอ๊ะ’ ขึ้นมาอย่างแปลกใจ

“นี่มันอะไรน่ะ”

ซ่งหนานซิงเอียงหน้า มองตามเสียงไป

จากนั้นทั้งร่างก็ชะงักค้างไปทันที

ในมือของเย่หลิงกำลังถือผ้าอนามัยห่อหนึ่ง ทั้งยังพลิกไปพลิกมาสำรวจดู “ไอ้นี่มัน…”