บทที่ 62 ขึ้นเตียงผิดหรือเปล่า

ในใจของซ่งหนานซิงปั่นป่วนราวกับคลื่นซัดสาด ทว่าบนใบหน้ายังคงนิ่งสนิทไร้อารมณ์ความรู้สึก

เวลานี้จะลนลานไม่ได้เด็ดขาด เพราะยิ่งวุ่นวายก็ยิ่งเผยพิรุธได้ง่าย

จะอธิบายอย่างไรดี เรื่องที่มีผ้าอนามัยอยู่ในกระเป๋าเป้ของเธอ…

ร่างที่ยืนพิงอยู่ตรงนั้นของสวี่จิงอี้ชะงักไปเล็กน้อยเช่นกัน เขาขมวดคิ้วแทบสังเกตไม่เห็น ของสิ่งนี้แม้จะไม่เคยใช้ แต่ก็พอจะรู้จักอยู่บ้าง

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่สิ่งนั้นสองวินาที เอียงหน้าเล็กน้อย แววตาที่มองไปยังซ่งหนานซิงเจือความเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมาหลายส่วน

เย่หลิงยังไม่ทันได้คิดอะไร จ้องมองตัวหนังสือบนนั้นแล้วเผลออ่านออกมา “สำหรับกลางวัน คอตตอนแท้…”

เสียงที่พูดค่อยๆ แผ่วลงเรื่อยๆ

จากนั้นเขาก็เหมือนจะเข้าใจแล้วว่าสิ่งนี้คืออะไร ราวกับถือเผือกร้อนจนเกือบจะโยนทิ้ง “เชี่ย นี่มัน…ของที่ผู้หญิงใช้ไม่ใช่เหรอวะ”

เย่หลิงช็อกไปแล้ว เงยหน้าขึ้นมองซ่งหนานซิง “เพื่อน นายอย่าบอกนะว่ามีรสนิยมอะไรแปลกๆ นายมีของแบบนี้ได้ยังไง…”

สวี่จิงอี้พิงอยู่ตรงนั้นอย่างเกียจคร้าน นัยน์ตาดอกท้อเรียวยาวมีแววล้ำลึก ทว่าไม่ได้เอ่ยปาก

ดูท่าก็อยากฟังคำอธิบายจากเธอเหมือนกัน

แพขนตาของซ่งหนานซิงหลุบต่ำลงเล็กน้อย สีหน้ายังคงนิ่งสงบ

“เคยได้ยินคนอื่นบอกว่า เอาสิ่งนี้มารองเป็นแผ่นเสริมรองเท้าก็ใช้ได้ดีเหมือนกัน ปกติต้องเต้นหนักมาก รองไว้ในรองเท้าเพื่อซับเหงื่อ”

“…”

เย่หลิงอึ้งไปครู่ใหญ่จนดึงสติแทบไม่ทัน

แต่พอฟังคำอธิบายนี้ ก็ดูสมเหตุสมผลอยู่

เพราะพอนักเต้นชายออกกำลังกายหนักๆ เท้าก็มีกลิ่นได้ง่าย เอาของพรรค์นี้มาซับเหงื่อก็นับว่าเป็นวิธีที่ไม่เลว

เย่หลิงถอนหายใจโล่งอกและยอมรับได้อย่างรวดเร็ว เขารีบโยนสิ่งนั้นกลับเข้าไปในกระเป๋า “เพื่อน ดูไม่ออกเลยนะว่านายจะตามเทรนด์ขนาดนี้”

อุตส่าห์มีเพื่อนที่คุยกันถูกคอได้ทั้งที เขาไม่อยากให้เพื่อนคนนี้เป็นพวกโรคจิตหรอกนะ

และไม่ได้คิดไปในแง่อื่นเลยแม้แต่น้อย

เพราะคนที่คุยเรื่องสาวอึ๋มกับเขาได้อย่างเข้าขา ใครจะไปคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงกันล่ะ

แม้ว่าตัวเขาเองจะลืมไปแล้วว่า นั่นเป็นเรื่องที่เขาพล่ามอยู่ฝ่ายเดียวก็ตาม

ซ่งหนานซิงลุกขึ้นยืน ควานหาคุกกี้วอลนัตอย่างแนบเนียน ใบหน้าด้านข้างตัดเป็นเส้นสายเย็นชา จากนั้นก็ยื่นส่งไปให้ “ให้”

เย่หลิง “เพื่อนรักจริงๆ เลย นายนี่พึ่งพาได้ที่สุด”

พวกผู้ชายอกสามศอก แทบจะไม่มีใครพกขนมติดตัวไว้เป็นนิสัย

ไม่เหมือนเพื่อนที่ดีของเขาคนนี้

ทุกครั้งที่เต้นจนเหนื่อยในห้องซ้อม มักจะไถพวกบิสกิตเล็กๆ น้อยๆ ออกมาจากตัวเธอได้เสมอ

ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน เย่หลิงก็ยังคงพูดมากเหมือนเดิม ชวนซ่งหนานซิงคุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย

เจ้าซามอยด์หลอกง่ายดี

ซ่งหนานซิงลอบมองไปทางสวี่จิงอี้อย่างไม่ให้มีพิรุธ

ไม่รู้ว่าเขาจะเชื่อข้ออ้างของเธอหรือเปล่า

เพียงแต่ตั้งแต่ต้นจนจบเขาก็ไม่ได้แสดงความเห็นอะไร

เวลานี้ดูเหมือนเขาไม่อยากร่วมวงสนทนาไร้สาระพวกนี้มากกว่า สวี่จิงอี้ขยับตัวอย่างเกียจคร้าน หยิบผ้าขนหนูผืนใหม่ออกมาจากตู้ แล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที

เย่หลิงยังคงจ้อเรื่อยเปื่อยอยู่ข้างหู

อันที่จริงซ่งหนานซิงแทบไม่ได้พูดอะไรเลย

แต่เธอมีมารยาทเสมอมา เวลาคนอื่นพูดจึงมักจะคอยตอบรับ

ทำให้เย่หลิงคิดมาตลอดว่าพวกตนคุยกันถูกคอเหลือเกิน

เพื่อนรักของเขานี่เป็นคู่สนทนาที่ดีจริงๆ

กระทั่งเสียงน้ำในห้องน้ำเงียบลง

“ลูกพี่จะออกมาแล้ว เดี๋ยวก็บ่นว่าฉันน่ารำคาญอีก ไม่คุยละ เดี๋ยวแวะมาใหม่นะ” พูดจบ เย่หลิงก็เผ่นแน่บ

เวลานี้ซ่งหนานซิงคงแต่งเพลงต่อไม่ได้แล้ว

เธอหยิบเสื้อผ้าสะอาด เตรียมตัวจะไปอาบน้ำให้สดชื่น

สวี่จิงอี้ใช้มือข้างเดียวจับผ้าขนหนูเช็ดผม ก้าวออกมาจากห้องน้ำ น้ำเสียงทุ้มต่ำ สีหน้าเรียบเฉย ดูไม่ใส่ใจเรื่องเมื่อครู่ “น่าเบื่อจัง ขอยืมคอมนายดูซีรีส์หน่อยสิ”

วันนี้เขายอมใส่เสื้อผ้าดีๆ แล้ว

ซ่งหนานซิงเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงราบเรียบ “อยู่บนโต๊ะ นายหยิบเองเถอะ”

พูดจบ เธอก็ก้าวเข้าไปในห้องน้ำทันที

สวี่จิงอี้เดินเอื่อยเฉื่อยไปหยิบคอมพิวเตอร์มาจากโต๊ะของรูมเมตตัวน้อย จากนั้นก็พิงหัวเตียงอย่างไม่ใส่ใจ ชันขายาวขึ้นแล้วเปิดเครื่อง

ปลายนิ้วขยับ คลิกเปิดโปรแกรมเล่นวิดีโอ

เขานึกว่าจะได้เห็นอะไรที่ติดเรตเสียอีก

เพราะรูมเมตตัวน้อยดูจากภายนอกไม่ได้เลยจริงๆ สเปกที่ชอบดันเป็นพวกสาวอกสะบึมทั้งนั้น

ไม่แน่ว่าในคอมพิวเตอร์อาจจะโหลดหนังเรตเอ็กซ์พรรค์นั้นไว้เพียบก็ได้

คิดไม่ถึงว่าจะสะอาดสะอ้านขนาดนี้

มนุษยภูมิศาสตร์ สารคดี โลกจุลทรรศน์ บทกวีพระราชวังอาฝาง…

ปกติรูมเมตตัวน้อยชอบดูของพวกนี้เหรอ

สวี่จิงอี้ยกมุมปาก ส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ

ขณะที่กำลังจะคลิกเปิดสารคดีเพื่อกล่อมให้นอนหลับ

เมาส์กลับเลื่อนไปโดน จนเผลอคลิกเปิดหน้าต่างโปรแกรมทำเพลงที่เธอเพิ่งค้างไว้เมื่อครู่

ท่วงทำนองที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

แถมดูเหมือนจะเพิ่งแต่งไปได้แค่ครึ่งเดียว

นัยน์ตาดอกท้อของสวี่จิงอี้ทอประกายลึกล้ำ จ้องมองสกอร์เพลงอยู่สองวินาที นิ้วมือขยับกดปุ่มเล่น

ท่วงทำนองดังออกมาจากหูฟังอย่างรวดเร็ว

ยิ่งฟังก็ยิ่งเพราะจับใจ

สไตล์เพลงยังให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

เพลงนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน น่าจะเป็นเพลงใหม่เอี่ยม

แถมยังเพิ่งแต่งไปได้ครึ่งเดียว

คงไม่ใช่ว่ารูมเมตตัวน้อยเป็นคนแต่งหรอกนะ

นัยน์ตาดอกท้อของสวี่จิงอี้มีความครุ่นคิดเพิ่มขึ้นหลายส่วน เขาเงยหน้าขึ้น มองไปทางห้องน้ำ

‘ชิ’

รูมเมตตัวน้อยซ่อนคมไว้มิดชิด ที่แท้ก็แต่งเพลงเป็นด้วย

ซ่งหนานซิงผลักประตูห้องน้ำออกมา ใบหน้านิ่งเฉยขณะเดินออกมา พอสายตาทอดมองไปที่เตียง ร่างก็ชะงักกึก

ใครก็ได้ช่วยบอกเธอที ทำไมท็อปสตาร์บางคนถึงมาอยู่บนเตียงของเธอได้

ยิ่งไปกว่านั้น โปรแกรมทำเพลงของเธอก็เหมือนจะลืมปิดไปด้วย…

อีกฝ่ายคงไม่ทันสังเกตเห็นอะไรหรอกนะ

ซ่งหนานซิงคล้องผ้าขนหนูสีขาวไว้ที่คอ เดินเข้าไปอย่างไม่ใส่ใจ พลางเอ่ยเตือนเสียงเรียบ “ลีดเดอร์ นายขึ้นผิดเตียงหรือเปล่า”

สวี่จิงอี้พิงหัวเตียง ปรือตามองอย่างเกียจคร้าน “เปล่า แค่เตียงนายน่าจะนอนสบายกว่า”

ซ่งหนานซิงเอียงใบหน้าเกลี้ยงเกลา มองสลับระหว่างเตียงสองหลัง แล้วเอ่ยเตือนอีกครั้ง “…เตียงมันก็เหมือนกันเป๊ะ”

“เหรอ” สวี่จิงอี้ยกยิ้มมุมปาก เอียงคอน้อยๆ ท่าทางดูอันธพาลหน้าไม่อายอยู่บ้าง “อาจเป็นเพราะผ้าปูที่นอนของนายก็ได้”

“วันนี้ขอยืมนอนเตียงนายหน่อย”

แววตาของซ่งหนานซิงไหววูบ พยายามคุมน้ำเสียงให้นิ่งที่สุด “งั้นเราสลับเตียงกันไหม”

สวี่จิงอี้เลิกคิ้ว เอ่ยอย่างเกียจคร้านตามสบาย “นอนด้วยกันนี่แหละ ก็ใช่ว่าไม่เคยนอน”

หมอนข้างยี่ห้อรูมเมตตัวน้อยกอดสบายขนาดนั้น วันนี้เขาตั้งใจจะยึดมาใช้อีก

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงชะงักค้าง นึกไม่ถึงเลยจริงๆ

พอกลับมาถึงหอพัก ท็อปสตาร์บางคนยังจะหาเหตุผลแบบนี้มาอ้างได้อีก

ยังไม่ทันที่เธอจะคิดหาข้ออ้างปฏิเสธที่ดีกว่านี้

สวี่จิงอี้ก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉื่อยชาแฝงความนัยยากจะคาดเดา “รูมเมต ครั้งแรกของฉันก็ยกให้นายไปแล้ว นายจะใจร้ายปฏิเสธฉันลงคอจริงเหรอ”