บทที่ 63 ลีดเดอร์เก่งกว่านิดหน่อย

คำพูดของเขาดังสะท้อนข้างหูราวกับทิ้งระเบิดลงมา

ร่างของซ่งหนานซิงพลันชะงักงัน

เขาพูดเรื่องอะไรไม่เข้าท่าอีกแล้ว

สวี่จิงอี้ปรือตาลงครึ่งหนึ่ง พลางชื่นชมสีหน้าที่เปลี่ยนไปของรูมเมตตัวน้อย

ม่านตาที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยแฝงความเคว้งคว้างทำตัวไม่ถูก ในที่สุดก็ไม่ใช่สีหน้าเย็นชาราวกับไร้ความรู้สึกแบบเดิม

การได้แกล้งเขามันช่างน่าสนุกจริงๆ

เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยอธิบายอย่างไม่ใส่ใจ “โชว์ฝีมือทำอาหารไง นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันทำอาหารเชียวนะ นายควรจะเห็นคุณค่าสิ”

“…”

ซ่งหนานซิงพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เธอเกรงว่าหากปฏิเสธอีกจะทำให้ผิดสังเกต

ในเมื่อก็นอนเตียงเดียวกันติดต่อกันมาสองคืนแล้ว ตอนนี้จะมาปฏิเสธอีกก็ดูเหมือนจะเกินความจำเป็น

“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ” ซ่งหนานซิงหันหน้าหนี สีหน้าเรียบนิ่งยอมประนีประนอมอย่างจนใจ “ผมนอนข้างนอก”

นึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเตียงขนาดหนึ่งเมตรยี่สิบเซนติเมตรจะเบียดกันสองคนได้อย่างไร

เตียงนี้เล็กกว่าเตียงที่อพาร์ตเมนต์ของเธอเสียอีก

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองขยับเข้ามาใกล้กันมากขึ้นตามคาด

คิดจะหลบก็ไม่มีที่ให้หลบ

ไม่ต้องพูดถึงว่าทันทีที่ซ่งหนานซิงพิงหัวเตียง เธอก็ถูกใครบางคนโอบไหล่เข้าให้แล้ว

“ฉันถามหน่อย รูมเมต ปกตินายชอบดูพวกนี้เหรอ” สวี่จิงอี้โอบไหล่เธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ดังขึ้นข้างหู อยู่ใกล้มากจนได้ยินเสียงกังวานในอก

“มีแต่สารคดี ฉันดูจนจะหลับอยู่แล้ว”

ก่อนหน้านี้ซ่งหนานซิงก็เคยถูกเย่หลิงกอดคออยู่หลายครั้ง

จึงไม่ได้ประหลาดใจกับการกระทำนี้ของเขานัก พวกเด็กผู้ชายคงชอบกอดคอโอบไหล่กันไปมาแบบนี้อยู่แล้ว

เธอทำหน้านิ่ง มองหน้าจอโน้ตบุ๊ก

“นายดูไปอีกหน่อยสิ น่าสนใจดีออก”

ซ่งหนานซิงไม่ค่อยเหมือนผู้หญิงคนอื่นจริงๆ เธอไม่ชอบดูซีรีส์ ไม่ชอบดูรายการวาไรตี้ ปกติเวลาเบื่อๆ ก็มักจะเปิดดูสารคดีต่างๆ

เธอคิดว่ามันน่าสนใจมากจริงๆ

สวี่จิงอี้เลิกคิ้ว เอียงศีรษะเล็กน้อย มองเสี้ยวหน้าด้านข้างอันตั้งอกตั้งใจของรูมเมตตัวน้อย

รูมเมตตัวน้อยนี่… ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก

จู่ๆ ก็นึกถึงของชิ้นนั้นที่เมื่อกี้เย่หลิงมือบอนค้นออกมาจากกระเป๋าของเขา

ถ้าเขาเป็นผู้หญิงจริงๆ ก็คงดีเหมือนกัน

ซ่งหนานซิงจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ ไม่รู้เลยสักนิดว่าท็อปสตาร์ข้างกายกำลังจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เธอสังเกตว่าคนข้างๆ เงียบเสียงไปตลอด

เมื่อหันหน้าไปมอง ก็สบเข้ากับดวงตาดอกท้อเรียวยาวคู่นั้นพอดี ซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย “ไม่สนุกเหรอ”

ดวงตาดอกท้อของสวี่จิงอี้คล้ายถูกม่านหมอกหนาทึบปกคลุม เขาจ้องมองคิ้วและตาของเธอ ก่อนจะเอ่ยเนิบนาบ “สนุกดี”

แต่ดูยังไงเขาก็ไม่เหมือนคนที่กำลังตั้งใจดูจออยู่เลยสักนิด

ซ่งหนานซิงคิดว่าอีกฝ่ายคงจะง่วงแล้ว น้ำเสียงจึงเบาลงมาก “งั้นนอนไหม”

สวี่จิงอี้เลียริมฝีปาก แววตาในตาดอกท้อพราวระยับด้วยความสนใจ “อืม นอนสิ”

ซ่งหนานซิงไม่ได้คิดว่าบทสนทนานี้มีอะไรผิดปกติ

เธอพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง วางไว้บนโต๊ะ แล้วเอื้อมมือไปกดปิดสวิตช์ไฟเพดาน

ท่ามกลางความมืดมิด ทันทีที่เธอทิ้งตัวลงนอน เอวก็ถูกกอดไว้ แขนแข็งแรงข้างหนึ่งพาดข้ามมาจากด้านข้าง

เมื่อคืนอย่างน้อยก็ยังรอให้หลับไปก่อนถึงค่อยเลื้อยเข้ามาหา

แต่วันนี้เขาเล่นไม่คิดจะปิดบังกันเลยแม้แต่น้อย

น้ำเสียงเรียบนิ่งของซ่งหนานซิงเจือความระอาใจขึ้นมาเล็กน้อย “ลีดเดอร์ ต้องนอนแบบนี้ตลอดเลยเหรอ”

เสียงทุ้มมีเสน่ห์เอื่อยเฉื่อยของชายหนุ่มยิ่งฟังดูลุ่มลึกและน่าฟังในความมืด “ขอยืมหน่อย ไม่มีหมอนข้างแล้วนอนไม่หลับ”

ซ่งหนานซิง “…”

ช่างเถอะ

อย่างน้อยวันนี้เขาก็ใส่เสื้อผ้าแล้ว

ซ่งหนานซิงคิดเช่นนั้น

เส้นความอดทนของเธอถูกทำลายลงไปทีละขั้นอย่างนี้นี่เอง

วันถัดมาเป็นการบันทึกเทปสำหรับรอบใหม่

ทีมงานรายการยังไม่ปล่อยโจทย์รอบใหม่ออกมาเร็วขนาดนั้น

แต่ถ้าไม่ปล่อยคอนเทนต์อะไรเลยก็คงรักษาความนิยมไว้ไม่ได้

จึงคิดจะทำรายการวาไรตีไลฟ์ชีวิตประจำวันขึ้นมา

ในแต่ละตอนจะคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันที่มีกระแสตอบรับสูงสุด 10 คนมาเข้าร่วมไลฟ์ เพื่อเล่นเกมเล็กๆ น้อยๆ

ข้อแรกคือรักษาความนิยม ข้อสองคือเพิ่มกระแสพูดถึงให้กับรายการ

เดิมทีซ่งหนานซิงไม่ได้อยู่ในรายชื่อนั้น แต่ทีมของพวกเขาชนะที่หนึ่ง และรางวัลที่บอกไว้ก่อนหน้านี้ก็คือสิ่งนี้นี่เอง

เธอจึงได้รับสิทธิ์เข้าร่วมรายการวาไรตีนี้ด้วย

เด็กฝึกคนอื่นทำได้เพียงยืนดูอยู่นอกสนาม

สำหรับเด็กฝึก การได้ออกรายการวาไรตี้นับเป็นเรื่องดี ได้ออกหน้ากล้องบ่อยขึ้นก็ยิ่งตกแฟนคลับได้มากขึ้น และได้รับโอกาสมากขึ้นตามไปด้วย

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ทุกคนต้องอิจฉาซ่งหนานซิง

ส่วนพวกแอนตี้แฟนก็เป็นอีกวันที่อยากจะกรี๊ดด้วยความโมโห ทำไมถึงมีไอ้ซ่งหนานซิงนี่อยู่ทุกที่เลยนะ

ยิ่งไม่อยากให้เขาไปพัวพันกับสวี่จิงอี้เท่าไร ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนกลับยิ่งผูกกันแน่นขึ้นเรื่อยๆ เสียอย่างนั้น

วันนี้เป็นการถ่ายทอดสดกลางแจ้ง

สถานที่และกล้องของทีมงานรายการจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ

เด็กฝึกที่เข้าร่วมการถ่ายทำในวันนี้แต่งหน้าทำผมเสร็จเรียบร้อย

การไลฟ์เริ่มต้นตรงเวลาตอนบ่ายสองโมง

พิธีกรบิลด์บรรยากาศและกล่าวเปิดรายการ ก่อนที่เด็กฝึกยอดนิยมทั้งสิบคนจะเดินออกมาจากด้านข้าง

คอมเมนต์ลอยไหลรัวมาพักใหญ่แล้ว

【วาไรตี้ วาไรตี้มาแล้ว!! วาไรตี้ที่ฉันชอบที่สุด!!】

【สวี่จิงอี้!!! กรี๊ดดดด… สามี!!!】

【เย่หลิงตัวน้อย มัมหมีรักหนูนะลูก!!!】

【โจวอวี่หยาง!!! กรี๊ดดดด… หลิงหยาง CP!!!!】

【จะได้ดูพวกเขาเล่นเกมแล้ว ดีใจจัง หวังว่าสวี่จิงอี้จะได้อยู่กลุ่มเดียวกับเย่หลิงนะ!!!】

【สวี่จิงอี้จะอยู่กลุ่มกับใครก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่อย่าอยู่กลุ่มเดียวกับซ่งหนานซิงก็พอ!!】

【ตั้งตารอเลย!!!!】

ข้อความเชียร์ให้กำลังใจหลั่งไหลมาสารพัดรูปแบบ

มีเพียงของซ่งหนานซิงเท่านั้นที่น้อยจนน่าใจหาย

แม้จำนวนแฟนคลับของเธอจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย แต่คอมเมนต์ที่มีอยู่ประปรายก็ถูกดันจนจมหายไปหมด

พิธีกรถือไมโครโฟน เริ่มอธิบายขั้นตอนของรายการ “ตอนนี้เราเห็นเด็กฝึกทั้งสิบคนแล้วนะครับ ต่อไปเราจะจับคู่กันเป็นกลุ่ม กลุ่มละสองคน แบ่งออกเป็นห้ากลุ่มเพื่อแข่งขันกัน”

“ด่านแรกคือตามหาเพื่อนร่วมทีมที่ถูกต้องด้วยกลิ่น ด่านที่สองคือกินอมยิ้ม เป็นเกมง่ายๆ ทั้งนั้นเลยครับ” พิธีกรพูดอย่างสบายๆ เพียงแต่ตอนที่พูดถึงตรงนี้ รอยยิ้มของเขากลับดูมีเลศนัยอย่างบอกไม่ถูก

“กลุ่มที่ชนะจะได้รับของขวัญปริศนาหนึ่งชิ้น!”

เย่หลิงอดไม่ได้ที่จะบ่น พลางเอียงตัวไปหาใบหน้าเย็นชาที่อยู่ข้างๆ “ของขวัญปริศนาอีกแล้ว ทีมงานรายการนี่เจ้าเล่ห์ชะมัด”

เขากระทุ้งไหล่ซ่งหนานซิงเบาๆ “เพื่อน เดี๋ยวเราสองคนอยู่กลุ่มเดียวกันนะ ได้ไหม”

“สองคนนั้นชักจะไม่ค่อยสนใจฉันเข้าไปทุกที อยู่กลุ่มเดียวกับพวกนั้นไม่สนุกหรอก”

สีหน้าของซ่งหนานซิงยังคงเรียบเฉย ไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไร “ได้สิ”

อยู่กลุ่มเดียวกับใครก็คงไม่ต่างกัน

ยังไงเธอก็ไม่ได้กะจะเอาชนะอยู่แล้ว

ทั้งซ่งหนานซิงและเย่หลิงไม่ได้สังเกตเลยว่า

สวี่จิงอี้ที่อยู่ข้างๆ หรี่ดวงตาดอกท้อลงอย่างอันตราย พลางส่งเสียง ‘ชิ’ เบาๆ ในลำคอ

เย่หลิงยังไม่รู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติ เพียงแต่รู้สึกว่าตรงท้ายทอยคล้ายมีลมเย็นยะเยือกพัดผ่านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

พิธีกรยังคงอธิบายกฎต่อไป “และในทางกลับกันนะครับ กลุ่มที่ชนะมีรางวัล กลุ่มที่ได้คะแนนรั้งท้ายก็จะต้องรับบทลงโทษ”

“บทลงโทษก็คือ การรับคำท้าถังน้ำแข็งครับ! ดังนั้นถ้าไม่อยากโดนลงโทษ ทุกคนก็ต้องพยายามกันหน่อยนะครับ!”

เมื่อได้ยินกฎข้อนี้

หัวคิ้วของซ่งหนานซิงขมวดมุ่นเล็กน้อย เพิ่งตระหนักได้ถึงอันตราย

ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับที่เธอคิดไว้เสียแล้ว

หากมีบทลงโทษ เธอก็คงปล่อยจอยไม่ได้อีกต่อไป

เพราะประจำเดือนของเธอยังไม่หมดสนิท การโดนถังน้ำแข็งราดใส่สำหรับเธอคือการซ้ำเติมร่างกายให้แย่ลงไปอีก ยิ่งไปกว่านั้นเสื้อผ้าหน้าร้อนก็บางมาก หากเปียกน้ำขึ้นมาคงเสี่ยงที่ความลับจะแตกได้ง่ายๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซ่งหนานซิงจึงเอ่ยเรียบๆ “ผมไปอยู่กลุ่มเดียวกับลีดเดอร์ดีกว่า”

เย่หลิง “…”

เพื่อน นายเปลี่ยนใจเร็วเกินไปแล้วมั้ง

เพิ่งจะผ่านไปกี่วินาทีเองเนี่ย

ต้องทำตัวอยู่กับความเป็นจริงขนาดนี้เลยเหรอ

พิธีกรเพิ่งจะบอกว่าจะโดนทำโทษ เธอก็เปลี่ยนไปเลือกลูกพี่ทันที

แปลว่าถ้าอยู่กลุ่มเดียวกับเขาแล้วต้องแพ้แน่ๆ งั้นเหรอ

ปกติเพื่อนคนนี้ดูนิ่งๆ เย็นชา ปฏิกิริยาตอบสนองค่อนข้างช้า แต่พอถึงเวลาแบบนี้กลับฉลาดเป็นกรดเลยนะ!

เย่หลิงกดเสียงต่ำลง พยายามปลุกจิตสำนึกของเพื่อน “ฉันว่านะเพื่อน… เมื่อกี้ยังตกลงกันไว้อยู่เลยไม่ใช่เหรอ”

ซ่งหนานซิงยังคงมีสีหน้าเย็นชา ตอบตามความจริงอย่างที่สุด “ลีดเดอร์น่าจะเก่งกว่า”

เย่หลิง “…”

ลาก่อน

ตัดเพื่อนกันไปเลยเถอะ

สวี่จิงอี้ยืนสบายอารมณ์อยู่อีกด้าน เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขา เขาก็ล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น

เขาหลุบตาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววหยอกล้อ “รูมเมตคนนี้ นายมั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอว่าฉันจะยอมอยู่กลุ่มเดียวกับนาย”

เมื่อเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหู

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงก็ชะงักไปเล็กน้อย

เกือบลืมไปเลย

การจับคู่ต้องขอความเห็นชอบจากอีกฝ่ายด้วยจริงๆ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เธอมักทึกทักเอาเองว่าเขาจะยอมจับคู่กับเธอ

“งั้นเหรอ”

น้ำเสียงของซ่งหนานซิงยังคงเรียบนิ่ง

แต่ในเมื่อลีดเดอร์พูดแบบนี้ เธอก็คงต้องพิจารณาตัวเลือกอื่น

“งั้นผมอยู่กลุ่มเดียวกับเย่หลิงเหมือนเดิมก็ได้”

สวี่จิงอี้: ?