บทที่ 64 ดมกลิ่นกาย

พิธีกรถือการ์ดในมือ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งในเวลานี้ “ส่วนเรื่องการจัดทีม ได้ยินว่าคลาสโวคอลครั้งที่แล้วมีเด็กฝึกสองคนที่ได้เข็มกลัดคิงไปใช่ไหมครับ”

“เด็กฝึกที่มีเข็มกลัดคิงจะได้รับสิทธิพิเศษบางอย่าง นั่นคือสามารถเลือกเพื่อนร่วมทีมได้ก่อนครับ”

พิธีกรกวาดสายตามองเด็กฝึกทุกคน “สองท่านไหนที่มีเข็มกลัดคิง ก้าวออกมาข้างหน้าได้เลยครับ”

ซ่งหนานซิงกับสวี่จิงอี้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างไม่ใส่ใจนัก

แน่นอนว่าพิธีกรย่อมรู้จักสวี่จิงอี้ เขาคือเด็กฝึกตัวท็อปของรายการ

เขาพูดด้วยรอยยิ้มตาหยี “สวี่จิงอี้ เชิญเลือกเพื่อนร่วมทีมของคุณได้เลยครับ”

คอมเมนต์ลอยต่างก็อยากรู้เหลือเกินว่าสวี่จิงอี้จะเลือกใคร

【เขาคงเลือกเจ้าตัวเล็กเย่หลิงแน่ๆ เป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปีแล้วนี่】

【คู่สิบแต้มบุญพุ่งกระฉูด!】

【แต่ช่วงนี้ในทีมเย่หลิงกับซ่งหนานซิงดูคุยกันถูกคออยู่นะ สองคนนั้นอาจจะจับคู่กันก็ได้】

【งั้นไม่ก็คู่อวี่หยางไปเลย คนหนึ่งแบดคนหนึ่งคูล ดูน่าสนใจดีออก】

【อาจจะเลือกเด็กฝึกคนอื่นก็ได้นะ จะเลือกแต่คนคุ้นเคยตลอดเวลาได้ยังไงกัน】

【ยังไงก็ไม่มีทางเลือกซ่งหนานซิงคนนั้นแน่!】

ซ่งหนานซิงยืนอยู่ด้านข้าง รูปร่างโปร่งเพรียวสง่างาม สายตากวาดมองผ่านเด็กฝึกคนอื่น พลางเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ

ถ้าลีดเดอร์เลือกก่อน ก็น่าจะเลือกเย่หลิง ถ้าอย่างนั้นคนที่เธอพอจะคุ้นเคยก็เหลือแค่อวี่หยางแล้ว

ทว่าอีกฝ่ายดูจะค่อนข้างเกลียดขี้หน้าเธอ

ส่วนเด็กฝึกคนอื่นดูเหมือนจะไม่รู้จักเลย คนเดียวที่พอจะมีความทรงจำอยู่บ้างก็คือคนที่ชื่อสวีเฮ่อหยวี่

อีกฝ่ายเรียนดนตรีมาเหมือนกัน แถมตอนที่เจ้าของร่างเดิมถูกรังแกก่อนหน้านี้ ถึงหมอนั่นจะไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วย แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้ซ้ำเติม

วางตัวเงียบๆ มาตลอด

ถ้าจำเป็นต้องเลือกจริงๆ ก็คงทำได้แค่เลือกเขาแล้ว

สวี่จิงอี้เหลือบตาไปมอง ก็เห็นรูมเมตตัวน้อยของเขากำลังจ้องมองเด็กฝึกคนอื่นอย่างจริงจัง

แววตาของเขาเข้มขึ้นมาทันที

มีความรู้สึกอยากจะเอามือไปปิดตาของเด็กหนุ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มมุมปาก ส่งเสียง ‘ชิ’ เบาๆ สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าด้านข้างอันเย็นชานั้น ยื่นมือไปคว้าข้อมือของเธอแล้วดึงคนเข้ามาข้างกาย “ฉันเลือกซ่งหนานซิง”

ไม่มีทางให้โอกาสเธอไปเลือกคนอื่นหรอก

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ แค่เรียกชื่อเธอก็แฝงเสน่ห์ชวนเคลิ้มอยู่ในที

เมื่อได้ยินชื่อตัวเองแบบไม่ทันตั้งตัว

ซ่งหนานซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้ดึงสติกลับมา

รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง นึกว่าคำพูดเมื่อกี้ของอีกฝ่ายหมายถึงไม่อยากจับคู่ด้วยเสียอีก

เธอเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาเรียวยาวทรงเสน่ห์คู่นั้นพอดี

สวี่จิงอี้เลิกคิ้ว น้ำเสียงเนือยๆ แฝงความกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “ทำไม โดนฉันเลือกแล้วผิดหวังมากเหรอ”

ซ่งหนานซิง “…”

ก็ไม่ได้ขนาดนั้น

ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบลงทันตา

แฟนคลับที่ดูไลฟ์อยู่ก็เริ่มนั่งไม่ติด

【??? ทำไมล่ะ】

【คิดไว้อยู่แล้ว สายตาเขาดูแปลกๆ ตั้งแต่แรก เอาแต่มองซ่งหนานซิงตลอดเลย！】

【ทำไมเขาต้องเลือกซ่งหนานซิงตลอดด้วย โดนทำของใส่ปะเนี่ย】

【หมดอารมณ์เลย เกลียดซ่งหนานซิงจริงๆ】

【พี่อย่าเอาตัวเองไปผูกติดกับเขาตลอดเวลาได้ไหม เมื่อก่อนพี่ไม่เคยชอบเล่นคู่จิ้นเลย ทำไมต้องเป็นซ่งหนานซิงคนนี้ด้วย】

【นั่นน่ะสิ！ เลือกเย่หลิงไม่ดีกว่าเหรอ】

【ถ้าไม่ได้จริงๆ เลือกโจวอวี่หยางก็เป็นตัวเลือกที่ดีนะ！】

【ทำไมเขาถึงต้องคอยหนีบซ่งหนานซิงไปด้วยตลอด เป็นแบบนี้ต่อไปจะเลิกตามจริงๆ แล้วนะ！】

【ฉันเป็นแฟนเดี่ยว รับไม่ได้จริงๆ ที่เขาจะใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นขนาดนี้！】

ยังมีแฟนคู่จิ้นจำนวนน้อยนิดที่แอบโผล่มาเงียบๆ

【แอบบอกนิดนึง คู่ซิงอี้ทำแต้มรัวๆ คู่ที่ฉันชิปเป็นเรื่องจริง！】

【กรี๊ดดดดด… ฟินมาก！】

【…】

พิธีกรเองก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เพราะดูเหมือนผู้ชมจะอยากเห็นสวี่จิงอี้กับเย่หลิงอยู่ทีมเดียวกันมากกว่า

แต่ในเมื่อเลือกไปแล้ว ก็ทำได้แค่ดำเนินรายการต่อตามขั้นตอน

“ว้าว ผู้ครอบครองเข็มกลัดคิงทั้งสองคนมาอยู่ทีมเดียวกัน แบบนี้ก็กลายเป็นคู่ดับเบิลคิงแล้วสิครับ”

พิธีกรยิ้ม ไม่ปล่อยให้บรรยากาศกร่อยลง “ในเมื่อเข็มกลัดอีกอันถูกเลือกไปแล้ว งั้นให้ซ่งหนานซิงเป็นคนระบุชื่อคนที่จะได้เลือกเพื่อนร่วมทีมคนต่อไปเลยครับ”

พิธีกรยื่นไมโครโฟนมาตรงหน้าซ่งหนานซิง

ซ่งหนานซิงช้อนตาขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่ง “เย่หลิง”

เย่หลิงแอบยกนิ้วโป้งให้ กดไลก์ให้เธอในใจ ยังพอยกโทษให้เพื่อนคนนี้ได้อยู่ อย่างน้อยเวลาแบบนี้ก็ยังนึกถึงเขา

เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว จึงเลือกโจวอวี่หยางไปตามคาด

ไม่นานผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ก็จับคู่กันจนครบ

“เอาละครับ ตอนนี้เราจะแจกบัตรผ่าน ภารกิจถูกตั้งไว้สองจุดที่ต่างกันในเขตถ่ายทำภาพยนตร์ ส่วนอีกจุดหนึ่งพวกคุณต้องไปตามหาและฝ่าด่านกันเองนะครับ”

พิธีกรแนะนำต่อ “ด่านแรกอยู่ตรงนี้นี่เอง โดยกำหนดให้สมาชิกคนหนึ่งต้องปิดตา แล้วใช้กลิ่นตามหาเพื่อนร่วมทีมอีกคนให้เจอ ทีมไหนที่หาเพื่อนร่วมทีมจนพบและจับคู่สำเร็จ ก็ออกเดินทางได้เลยครับ”

“หลังจากทำภารกิจเสร็จสิ้น ทีมแรกที่กลับมาถึงจะเป็นฝ่ายชนะ!”

“แต่ต้องตั้งใจเลือกกันให้ดีนะครับ ถ้าทายผิดหนึ่งครั้ง จะต้องถูกกักตัวอยู่กับที่เป็นเวลาสิบนาที”

ทีมงานข้างๆ ยื่นผ้าปิดตาเข้ามา

【เชี่ย ทีมงานชงเก่งมาก มาถึงก็เล่นใหญ่เลยเหรอ ดมกลิ่นเนี่ยนะ เอาจริงดิ】

【รู้สึกว่าจะยากไปหน่อยนะ มีแต่พวกชายแท้ทั้งนั้น ใครจะไปคอยจำกลิ่นตัวของอีกฝ่ายกัน】

【ทีมงานรู้ใจจัง รายการรู้จริงๆ ว่าพวกเราชอบดูอะไร！】

【ทีมงานกุมรหัสลับเรียกเรตติ้งไว้แล้ว！】

【ฉันชอบดูอะไรแบบนี้ที่สุดเลย！】

【ดมกลิ่นเลยเหรอ แบบนี้ระยะห่างก็ต้องใกล้มากเลยดิ หวือหวาจัง~】

ซ่งหนานซิงยกมือขึ้นรับผ้าปิดตาสีดำที่ทีมงานยื่นให้ ก่อนจะเอียงหน้าไปเล็กน้อย “ลีดเดอร์ เราสองคนใครจะปิดตา”

สวี่จิงอี้เหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ ในดวงตาเรียวยาวคู่นั้นคล้ายมีม่านหมอกหนาทึบที่สลายไม่ออก เขายื่นมือออกไปเกี่ยวดึงผ้าปิดตาผืนนั้นมา “ฉันเอง”

เพราะเรื่องกลิ่นกายของรูมเมตตัวน้อย ไม่มีใครรู้ชัดไปกว่าเขาอีกแล้ว

นั่นหมายความว่า ซ่งหนานซิงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ ก็พอ

หลังจากเย่หลิงกับโจวอวี่หยางตกลงกันได้แล้วว่าใครจะเป็นคนปิดตา ก็เกิดความอยากรู้อยากเห็น ชะโงกหน้าเข้ามาเผือกทันที “เพื่อน นายกับลูกพี่ใครจะปิดตาเหรอ”

ซ่งหนานซิงตอบเสียงเรียบ “ลีดเดอร์”

เย่หลิงรู้สึกประหลาดใจกับผลลัพธ์นี้อยู่บ้าง “ลูกพี่เนี่ยนะจะไปดมกลิ่นคนอื่น จุ๊ๆ… ภาพนี้ฉันไม่กล้าคิดเลยจริงๆ”

“ปกติเวลาใครเข้าใกล้เขาก็รังเกียจจะแย่ ตอนนี้ยังต้องให้ไปดมกลิ่นตัวคนอื่นอีก ไม่ใช่จะเอาชีวิตเขาเหรอเนี่ย”

แพขนตาของซ่งหนานซิงขยับไหว เกมนี้ดูเหมือนจะสร้างความลำบากใจให้ท็อปสตาร์คนนี้อยู่จริงๆ

ลำดับก่อนหลังตัดสินด้วยการจับสลาก

สวี่จิงอี้จับได้หมายเลข 3

อิงฝ่างค่อนข้างโชคดี จับได้เป็นคนแรก

ตามกฎแล้ว เขาต้องสวมผ้าปิดตาก่อน จากนั้นก็เดินเรียงตามลำดับของผู้เข้าแข่งขันที่ยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่ตรงนั้น

เกมนี้สำหรับเขาถือว่ามีความยากอยู่บ้าง ใครจะไปว่างดมกลิ่นตัวผู้ชาย แล้วยังต้องหาเพื่อนร่วมทีมที่ถูกต้องให้เจออีกล่ะ

ทำได้แค่พึ่งความรู้สึกในการเลือกเท่านั้น

ทีมงานมีกฎห้ามใช้มือแตะ ต้องใช้การดมเท่านั้น ในความรู้สึกของเขา กลิ่นของทุกคนแทบไม่ต่างกันเลย

แม้ว่าตอนดมกลิ่นจะห้ามใช้มือแตะ แต่ระยะห่างก็ยังถือว่าใกล้ชิดมาก

จนหน้าจอเต็มไปด้วยคอมเมนต์กรี๊ดกร๊าดสนั่น

กระทั่งเดินผ่านคนที่สี่ กลิ่นหอมของดอกไม้และผลไม้อันสะอาดสะอ้านและเย็นเยียบช่างแตกต่างจากคนอื่นอย่างสิ้นเชิง

ซ่งหนานซิงไม่ค่อยชินกับการที่มีคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ได้มีความรู้สึกดีๆ ต่อคนคนนี้อยู่แล้ว

ทันทีที่อิงฝ่างก้าวเข้ามาใกล้ เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว