บทที่ 68 ดูท่าจะจูบเก่ง

ความรู้สึกของซ่งหนานซิงเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาสักเท่าไร

ตอนที่มือของอีกฝ่ายแตะลงมา ร่างกายของเธอก็พลอยแข็งทื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เสื้อผ้าหน้าร้อนเดิมทีก็บางอยู่แล้ว

อุณหภูมิฝ่ามือของเขาสูงมาก พอทาบอยู่ตรงช่วงเอวด้านข้างของเธอ สัมผัสนั้นก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ประกอบกับกลิ่นอายจากตัวเขาที่อยู่ใกล้เกินไป กลิ่นมินต์ผสมยอดหญ้าที่ลอยมาปะทะจมูก

มีแต่จะทำให้ความคิดสับสนว้าวุ่น

สถานการณ์แบบนี้ยิ่งยืดเยื้อ ก็ยิ่งเสียเวลาเปล่า

สู้รีบทำให้จบๆ ไปยังจะดีกว่า

ลังเลอยู่เพียงชั่วครู่ เธอก็คบก้านพลาสติกสีขาวของอมยิ้มไว้ โน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วก้มหน้าลงไป

ระยะห่างไม่ถึงห้าเซนติเมตร ลมหายใจของทั้งสองแทบจะรดรินใส่กัน

ยังดีที่ต่างคนต่างสวมผ้าปิดตา

ไม่อย่างนั้นหากต้องสบตากันตรงๆ คงจะยิ่งกระอักกระอ่วนกว่านี้

ทว่าภาพนี้ในสายตาของคนอื่น ชวนให้ใจเต้นแรงเหลือเกิน

คนหนึ่งสวมเสื้อดำ อีกคนสวมเสื้อขาวสะอาดตา มองมุมไหนก็เข้ากันไปหมด

สวี่จิงอี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ และเพราะต้องรับอมยิ้มที่อีกฝ่ายป้อนมา จึงแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย ลำคอเหยียดตรง ลูกกระเดือกเด่นชัด ชวนมองจนยากจะละสายตา

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนิ้วมือเรียวยาวได้รูปที่ยังคงรั้งเอวของอีกฝ่ายไว้ ดึงคนเข้ามาแนบชิดตรงหน้าจนแทบไม่มีช่องว่าง

【เชี่ยเอ๊ยๆ จูบกันแล้วๆ】

【คนข้างบนอย่ามั่ว ยังไม่โดนสักหน่อย ห่างตั้งห้าเซนติเมตร】

【กรี๊ดดด ฉันตื่นเต้นไม่ไหวแล้ว】

【อมยิ้มนี่มันเกะกะจังเลย อยากพุ่งทะลุจอเข้าไปโยนทิ้งจริงๆ】

【จะว่าทีมงานรู้ใจก็รู้ใจนะ แต่ยังไม่สุด เปลี่ยนจากอมยิ้มเป็นกระดาษห่อลูกอมไม่ได้เหรอ】

【กั้นแค่กระดาษห่อลูกอมบางๆ กรี๊ดดด แค่คิดก็ฟินแล้ว】

【วาไรตี้คราวหน้าจัดเกมนี้มาเลยได้ไหม อยากเห็นสองคนนี้ส่งกระดาษห่อลูกอมด้วยปาก】

【แคปรูปด่วน จบไลฟ์แล้วรีทัชอมยิ้มออกนะ บอกเลยว่าแซ่บมาก】

【กรี๊ดดด ฉันตาย ไม่รู้ทำไม รู้สึกว่าสวี่จิงอี้ต้องเป็นคนที่จูบเก่งมากแน่ๆ】

【มีเสน่ห์ร้ายกาจสุดๆ】

【ทั้งโอบเอว ทั้งเอียงคอ สวี่จิงอี้โคตรแพรวพราว】

เรือนร่างของหนุ่มน้อยชุดขาวดูโปร่งเพรียว

ใบหน้ายังคงไร้ระลอกคลื่นอารมณ์เช่นเคย

หลังจากส่งอมยิ้มไปให้แล้ว ซ่งหนานซิงยังใช้มือคลำตรวจดูเพื่อความแน่ใจ

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายงับอมยิ้มไว้แล้ว เธอจึงปล่อยมือแล้วถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว

จนกระทั่งทีมงานยืนยัน “ภารกิจสำเร็จ”

ก่อนหน้านั้นเพียงวินาทีเดียว พี่สาวทีมงานถึงเพิ่งหุบยิ้มลงได้

แฟนคลับสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

【พี่สาวทีมงานเมื่อกี้ยืนดูอย่างมีความสุขเลยใช่ไหม】

【ให้ตายสิ ฉันก็อยากไปยืนดูสองคนนี้ใกล้ชิดกันตรงนั้นบ้างจัง…】

【ฉันสงสัยว่าพี่สาวทีมงานแอบจิ้นคู่นี้อยู่หรือเปล่า ไม่งั้นคงไม่ยิ้มแก้มแทบแตกขนาดนั้นหรอก】

【รอยยิ้มปลาบปลื้มแบบนี้ อ้าวเฮ้ย…ทำไมมุมปากฉันก็ยิ้มเหมือนเธอเลยล่ะ】

ซ่งหนานซิงลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดยังคงนิ่งสนิท เธอใช้มือข้างเดียวดึงผ้าปิดตาออก

ทีมงานประทับตราผ่านด่านให้เรียบร้อยแล้วจึงยื่นบัตรผ่านคืนให้

พี่สาวทีมงานอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเอ็นดู “ยินดีด้วยนะคะที่ทำภารกิจสำเร็จ เดินทางกลับได้เลยค่ะ”

สวี่จิงอี้ดึงผ้าปิดตาลงมา ดวงตาหงส์เรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงจ้า

ซ่งหนานซิงยังคงมีสีหน้าราบเรียบ ยื่นมือไปรับบัตรผ่าน “กลับกันเถอะ ลีดเดอร์”

พวกเขาทำภารกิจสำเร็จแล้ว

นั่นหมายความว่ารอดพ้นจากความเสี่ยง และไม่ต้องโดนลงโทษด้วยการราดถังน้ำแข็ง

อย่างน้อยผลลัพธ์ก็ออกมาดี

แม้จะยังไม่รู้ว่าท็อปสตาร์คนนี้จะมาทวงสัญญาอะไรก็เถอะ

แต่…คงไม่เกินไปนักหรอก

สวี่จิงอี้ล้วงมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหล่อเหลาดูเกียจคร้าน ริมฝีปากบางยังคงคาบก้านอมยิ้มไว้ มืออีกข้างดึงคอเสื้อเล็กน้อย พลางก้าวตามหลังมาอย่างไม่รีบร้อน

“ได้ที่หนึ่งแล้ว คราวนี้คงดีใจแล้วสิ”

ความจริงแล้วจะได้ที่เท่าไรก็ช่าง ขอแค่ไม่ใช่อันดับสุดท้ายก็พอ

ทว่าประโยคนี้เธอไม่ได้พูดออกไป

ซ่งหนานซิงหันกลับมา น้ำเสียงยังคงเรียบนิ่ง “ครับ ต้องขอบคุณนาย ลีดเดอร์”

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มมุมปาก ประกายขบขันผุดพรายในดวงตาหงส์ เขาล้วงกระเป๋ากางเกงก้าวขึ้นมาขนาบข้างเธอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ฉันเก่งมากไหมล่ะ”

“…”

ซ่งหนานซิงนึกถึงตอนที่เขาเล่นเกมในด่านแรก

ก็ถือว่าเก่งมากจริงๆ

แต่ท่าทางแบบนี้ ดูเหมือนเด็กกำลังทวงความดีความชอบไม่มีผิด

เด็กชะมัด

ซ่งหนานซิงยังคงรักษาใบหน้าหล่อเหลาให้ดูเย็นชา แล้วเอ่ยตามน้ำไป “ครับ เก่ง เก่งจนน่ากลัวเลยล่ะ”

“…”

สิ้นเสียง เธอก็ได้เห็นแววหยิ่งทะนงปรากฏขึ้นบนคิ้วตาอันผ่อนคลายของอีกฝ่ายตามคาด

ซ่งหนานซิงหลุบตาลง มุมปากยกขึ้นบางเบา

ตอนนี้เพิ่งจะมีผู้เข้าแข่งขันคู่ที่สองมาถึงด่านสองเพื่อเริ่มทำภารกิจ

ตอนที่พวกเขากลับมาถึงจุดเริ่มต้น ยังมีอีกสองคู่ที่กำลังรอออกตัวอยู่ด้วยซ้ำ

แต่พวกเขากลับทำภารกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว

พิธีกรถือไมโครโฟนพลอยประหลาดใจไปด้วย “ยังมีผู้เข้าแข่งขันบางคู่ยังไม่ได้ออกตัวเลย แต่มีคนทำภารกิจเสร็จกลับมาแล้วเหรอครับเนี่ย”

“เร็วมากจริงๆ ครับ”

“ผู้เข้าแข่งขันที่ทำภารกิจเสร็จแล้ว เชิญไปพักดื่มน้ำในที่ร่มแล้วรอดูเพื่อนๆ คนอื่นแข่งต่อนะครับ”

เวลานี้ซ่งหนานซิงกับสวี่จิงอี้แค่ต้องนั่งพักหลบแดดอยู่ตรงนั้น เพื่อรอให้เด็กฝึกคนอื่นทำภารกิจให้เสร็จก็พอ

ทีมงานยังส่งน้ำแร่มาให้พวกเขาทั้งสองคนด้วย

เหล่าแฟนคลับเห็นได้ชัดว่ายังคงอินไม่เลิก

【แม่เจ้า ฟินค้างไปหมด ทำไมไม่เพิ่มด่านอีกล่ะเนี่ย】

【รอบหน้ายังเป็นสองคนนี้ไหม อยากให้รายการวาไรตี้รอบหน้าเป็นกลุ่มเดิมจัง ฉันดูต่อได้เรื่อยๆ เลยนะ】

【เกมแบบนี้ฉันโอเคมาก โดยเฉพาะหน้าตาของสองคนนี้ ฉันบอกเลยว่าดีงามสุดๆ】

【ได้ยินว่าวาไรตี้รอบหน้าจะจัดตามผลโหวตของแฟนคลับ รีบไปโหวตให้สองคนนี้เร็ว ต่อให้ตายฉันก็จะโหวตให้พวกเขามาเล่นเกมด้วยกันอีกให้ได้】

【ฉันเริ่มจิ้นคู่นี้จริงๆ แล้ว สองคนนี้มีชื่อคู่จิ้นไหม】

【ซิงอี้ ลงเรือลำนี้ไม่มีผิดหวังจ้า】

เพียงเพราะการไลฟ์รายการวาไรตี้ครั้งนี้

กองทัพแฟนคลับของ ‘ซิงอี้’ ก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

เวลาทั้งสองคนอยู่ด้วยกันเหมือนตัดขาดจากคนรอบข้าง บรรยากาศรอบตัวแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง

ซ่งหนานซิงกับสวี่จิงอี้เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆ แม้แต่ท่านั่งก็ยังแบ่งแยกชัดเจน

ซ่งหนานซิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กลิ่นอายสะอาดสะอ้านและเย็นชาแผ่ออกมาอย่างเต็มเปี่ยม ท่านั่งเรียบร้อย แผ่นหลังเหยียดตรง

ตัดภาพไปที่ท็อปสตาร์ข้างๆ ที่นั่งเอนหลังตามสบาย เหยียดขายาวออกอย่างไม่ใส่ใจ หัวเข่าเบียดชิดกับขาของซ่งหนานซิง แทบจะเบียดเธอไปจนสุดขอบ

【ขานี่จำเป็นต้องเบียดขนาดนั้นเลยเหรอ】

【ข้างๆ ไม่มีที่แล้วหรือไง สวี่จิงอี้จะเบียดรูมเมตตัวน้อยตกเก้าอี้อยู่แล้วนะ】

【ที่ว่างข้างๆ ตั้งกว้างขวาง เขากลับต้องมานั่งเบียดอยู่คนเดียว】

【แฟนคลับดูเอานะ ว่าใครกันแน่ที่อยากแนบชิด】

เหล่าแฟนคลับต่างพากันบอกว่าไม่อยากมอง

ผู้ชายที่เอาแต่หาเรื่องจะเบียดชิดตรงหน้านี้ มีตรงไหนที่เหมือนไอดอลดอกฟ้าผู้สูงส่งคนเดิมกัน

จุดที่พวกเขานั่งพักผ่อนอยู่ติดกับลานแข่ง

ที่น่าแปลกใจก็คือ

เย่หลิงกับโจวอวี่หยางยังคงยืนรอออกตัวอยู่ที่เดิม