บทที่ 69 ตามใจอย่างออกนอกหน้า

ซ่งหนานซิงเองก็ยังแปลกใจ

สองคนนี้ปกติเวลาอยู่ด้วยกันถ้าไม่ตีกันก็แกล้งกัน กอดคอกันอยู่บ่อยๆ กลับจำกลิ่นตัวของอีกฝ่ายไม่ได้เนี่ยนะ

ในใจเย่หลิงขมขื่นเหลือเกิน

ตอนนี้เขาวิ่งมาข้างๆ ซ่งหนานซิงเพื่อขอน้ำดื่ม

“ร้อนจะตายอยู่แล้วเพื่อน ขอน้ำกินคำหนึ่ง”

ซ่งหนานซิงเหลือบสายตาไป ยื่นขวดน้ำที่ยังไม่ได้เปิดของตัวเองส่งให้

“พวกนายยังไม่ได้ออกตัวอีกเหรอ”

เย่หลิงนั่งแหมะลงบนพื้นข้างเธอตามสบาย พลางโอดครวญไม่หยุด “ยากเกินไปแล้วเนี่ย เหลืออีกตั้งสามนาที”

ผู้ชายตัวโตๆ ใครจะไปคอยดมกลิ่นตัวอีกฝ่ายกันล่ะ

คำพูดนี้เย่หลิงไม่ได้พูดออกมา

เขาชักจะสงสัยแล้วว่าลูกพี่จำกลิ่นตัวเพื่อนเขาได้ยังไงกันแน่

ทายผิดไปสามรอบ จนตอนหลังเหลือแค่กลุ่มพวกเขา ไม่มีตัวเลือกอื่นแล้ว ถึงได้ทายถูก

เลยต้องหยุดอยู่กับที่เป็นเวลา 30 นาที

ตอนนี้เหลืออีกสามนาทีกว่าจะออกตัวได้

สีหน้าของซ่งหนานซิงยังคงเรียบเฉย ขณะฟังเขาบ่น เธอก็เอี้ยวตัวไปหยิบน้ำแร่ขวดใหม่อีกขวด บิดเปิดฝาออก แล้วยื่นส่งให้ท็อปสตาร์ข้างกาย

ท่าทางของเธอเป็นธรรมชาติและดูคุ้นชินอย่างยิ่ง

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จ้องมองขวดน้ำตรงหน้า ริมฝีปากยกยิ้มบางๆ ก่อนจะยื่นมือข้างเดียวมารับไป แหงนหน้าดื่มไปอึกหนึ่ง

พอดื่มเสร็จ เขาก็ส่งขวดน้ำแร่นั้นคืนมาอย่างไม่ใส่ใจนัก

ซ่งหนานซิงรับขวดน้ำแร่มาอย่างเป็นธรรมชาติ ช่วยหมุนปิดฝาให้เขา แล้ววางไว้ข้างเก้าอี้ของเขา

【ฮือๆ… เห็นหรือยังล่ะ มันคือความรู้สึกที่มีให้กันทั้งสองฝ่ายชัดๆ!!】

【ซ่งหนานซิงก็สปอยล์ตัวท็อปเหมือนกันนะเนี่ย! ถึงกับหมุนเปิดปิดฝาขวดน้ำแร่ให้ด้วย!】

【ไม่มีใครรู้สึกเลยเหรอว่าท่าทางของพวกเขามันเป็นธรรมชาติเกินไปน่ะ?】

【ตอนนี้ตัวท็อปดูเชื่องมากเลย…】

【โดนใจฉันสุดๆ ชอบการตามใจกันแบบโจ่งแจ้งแบบนี้แหละ!】

【ตอนยื่นให้เย่หลิงคือส่งไปตรงๆ แต่พอยื่นให้สวี่จิงอี้ คือบิดเปิดฝาให้ก่อนแล้วค่อยส่งให้เนี่ยนะ!!!】

【ดูออกเลยว่าความสัมพันธ์ของทีมนี้ดีกันทุกคนจริงๆ!】

【ดูท่าซ่งหนานซิงจะเป็นคนนิสัยดีมากเลยนะ เย่หลิงพอว่างปุ๊บก็วิ่งไปหาเขาทันที! แถมยังชอบไปคุยกระหนุงกระหนิงด้วยอีก!】

【มีแค่ฉันคนเดียวเหรอที่สังเกตเห็น? ซ่งหนานซิงเอาน้ำขวดของตัวเองให้เย่หลิงไปแล้วนะ!】

【ฮือๆ… ฉันเป็นแฟนคลับเย่หลิง รู้สึกว่าซ่งหนานซิงดีมากเลย ค่อนข้างชอบเขาเลยล่ะ!】

เวลาสามนาทีหมดลง

เย่หลิงกับโจวอวี่หยางเป็นคู่สุดท้ายที่เพิ่งได้ออกตัว

ยังไงอันดับก็ต้องรั้งท้ายอยู่แล้ว ทั้งสองคนจึงไม่สนใจอะไรอีก พากันเดินเอื่อยๆ ไปยังด่านถัดไป

คนที่นั่งอยู่ด้านข้างก็ค่อนข้างเบื่อ

สวี่จิงอี้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน แขนข้างหนึ่งพาดไว้บนพนักเก้าอี้ของซ่งหนานซิง

อากาศร้อนขนาดนี้ แต่กลับต้องมานั่งแกร่วอยู่เฉยๆ

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย เข้าไปใกล้ใบหูของรูมเมตตัวน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำพึมพำแผ่วเบา “น่าเบื่อชะมัด”

ซ่งหนานซิงเหลือบมองเวลา น้ำเสียงราบเรียบ “น่าจะใกล้เสร็จแล้ว”

ตอนนี้แค่รอพวกเขากลับมา กลุ่มสุดท้ายรับบทลงโทษ ก็น่าจะถือว่าจบแล้ว

ท็อปสตาร์บางคนข้างๆ ดูท่าจะเบื่อจนทนไม่ไหว

ใช้นิ้วจิ้มๆ แขนของเธอ

พอรู้สึกว่าเกมนี้น่าสนใจนิดหน่อย ก็เอามือมาบีบๆ อีก

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนเคยมีที่ใกล้กว่านี้ด้วยซ้ำ ดังนั้นแค่เรื่องบีบแขน

ซ่งหนานซิงจึงไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร

ใบหน้าหมดจดเกลี้ยงเกลายังคงเยือกเย็น ปล่อยให้เขาจิ้มตรงนั้นบีบตรงนี้ฆ่าเวลาไป

【เอิ่ม… อันนี้ฉันหาเหตุผลมาแก้ตัวให้ไม่ได้จริงๆ นะ…】

【นี่คือเกมระหว่างชายแท้เหรอ?】

【แต่พี่อี้ฉันไม่เคยทำแบบนี้กับคนอื่นเลยนะ】

【ช็อตแนบชิดติดกันสามรอบในวันเดียว ตอกฝาโลงฉันจมก้นหลุมคู่จิ้นเรียบร้อย】

【ฉันมันโลกแคบเอง เพิ่งรู้ว่าชายแท้เขาฆ่าเวลากันแบบนี้…】

เริ่มมีผู้เข้าแข่งขันคู่อื่นทยอยกลับมา

ไม่ผิดจากที่คาด เย่หลิงกับโจวอวี่หยางเป็นคู่สุดท้ายที่ทำภารกิจสำเร็จจริงๆ

เมื่อเห็นพวกเขากลับมา

พิธีกรก็ถือไมโครโฟนโผล่มาอีกครั้ง “เด็กฝึกทุกคนกลับมาครบแล้ว และตอนนี้ก็ถึงเวลาแห่งการลงโทษแล้วครับ”

“คู่ที่มาถึงเป็นลำดับสุดท้าย เชิญมารับบทลงโทษถังน้ำแข็งได้เลยครับ”

เย่หลิงกับโจวอวี่หยางที่เพิ่งกลับมาถึงจึงจำต้องเดินออกไปอีกรอบ

ทีมงานค่อนข้างใส่ใจ เตรียมผ้าเช็ดตัวสองผืนวางไว้ตรงที่นั่งของพวกเขาแล้ว

เย่หลิงเดินไปได้ครึ่งทาง ยังไม่ลืมหันกลับมาขอความช่วยเหลือจากซ่งหนานซิง

“เพื่อน เดี๋ยวเอาผ้าเช็ดตัวมาช่วยฉันด้วยนะ!”

พูดจบก็เดินไปข้างหน้าราวกับพร้อมสละชีพ

เขานั่งลงใต้ถังน้ำแข็งสำหรับลงโทษ จากนั้นทีมงานก็ดึงเชือก น้ำแข็งทั้งถังราดรดลงมาจากเหนือศีรษะ

เย็นยะเยือกเสียดแทงถึงใจ

เมื่อการลงโทษสิ้นสุด ทั้งสองคนก็เดินเปียกโชกกลับมา

ทั่วทั้งร่างยังมีไอเย็นแผ่ออกมา

แม้จะเป็นกลางฤดูร้อน แต่น้ำแข็งถังใหญ่ขนาดนี้ราดลงมา ก็ยังทำเอาตัวสั่นสะท้าน

ในคอมเมนต์ลอยมีแต่คนสงสารเมนตัวเอง

【น่าสงสารเกินไปแล้ว น้ำแข็งถังเบ้อเริ่มขนาดนั้น!!】

【ปกติสองคนนี้รู้ใจกันจะตาย ทำไมแค่กลิ่นของกันและกันยังดมไม่ออกล่ะ?】

【ชายแท้ที่ไหนจะไปสังเกตเรื่องพวกนี้?】

【เมนต์บน แล้วคิดว่าสวี่จิงอี้ยังไม่ชายแท้พอเหรอ?】

【…นั่นมันแค่อุบัติเหตุ】

【พอเทียบกันแบบนี้ สวี่จิงอี้โคตรเก่งเลย แค่ดมกลิ่นนิดเดียวก็เลือกเพื่อนร่วมทีมตัวน้อยออกมาได้แล้ว สุดยอดเกินไปแล้ว!】

【คนเรามันต่างกันจริงๆ นะเนี่ย ฮ่าๆ…】

ทั้งสองคนเปียกปอนจนดูไม่ได้

ซ่งหนานซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พอพวกเขาเดินมาถึงตรงหน้า ก็หยิบผ้าเช็ดตัวข้างๆ ยื่นไปให้

ก่อนหน้านี้โจวอวี่หยางมีอคติต่อซ่งหนานซิงมาตลอด แม้จะมองเปลี่ยนไปบ้างแล้ว แต่ทั้งสองคนก็แทบไม่ได้คุยกัน

ในเวลานี้เมื่อเผชิญกับน้ำใจของอีกฝ่าย เขาจึงรับผ้าเช็ดตัวมาคลุมหัวไว้อย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก

ใบหน้ายังคงเก๊กขรึม

ส่วนเย่หลิงรับไปอย่างเป็นธรรมชาติ ผมสีขาวลู่แนบศีรษะ หนาวสั่นจนฟันกระทบกัน “เพื่อนแท้ นายดีที่สุดเลย”

ซ่งหนานซิงปฏิบัติต่อเพื่อนดีมาโดยตลอด

ในเมื่ออีกฝ่ายมองเธอเป็นเพื่อนที่ดี เธอก็ตอบแทนอย่างเป็นธรรมชาติ

ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ความรู้สึก เธอหยิบผ้าขนหนูมาช่วยซับผมให้เขา

เย่หลิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ช้อนตามองเพื่อนร่วมห้องที่ใบหน้าเย็นชาสงบนิ่ง แต่กลับคอยใส่ใจคนอื่นอยู่เสมอ

แถมหน้าตาก็ดูดีมากจริงๆ

ถ้าเพื่อนของเขาเป็นผู้หญิงล่ะก็ จะต้องเป็นสาวสวยหยาดเยิ้มแน่นอน!

เขาเลยอดเพ้อเจ้อไม่ได้ “เพื่อน เสียดายจริงที่นายไม่ใช่ผู้หญิง ไม่อย่างนั้นนะ ฉันตกหลุมรักนายไปแล้วแน่ๆ!”

ซ่งหนานซิงหลุบตาลง สีหน้ายังคงเย็นชาตามเดิม เธอปล่อยมือออกทันที “งั้นนายก็เช็ดเองเถอะ”

เย่หลิง “…”

เขารีบยื่นมือไปคว้าข้อมือของคนที่กำลังจะชักมือกลับไว้ทันควัน “อย่าสิเพื่อน ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอ ก็แค่ล้อเล่นเอง!”

กลางฤดูร้อนแบบนี้ โดนน้ำเย็นราดไปทั้งตัวก็หนาวจะแย่อยู่แล้ว แต่ในเวลานี้เขากลับสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมากดดันบรรยากาศโดยรอบให้ดิ่งวูบลงอย่างน่าประหลาด

ท้ายทอยพลันเย็นวาบขึ้นมาทันที!

เย่หลิงเอียงคอไป มองหาที่มาของแรงกดดันนั้น

แล้วก็พอดีกับที่เห็นสายตาของลูกพี่กำลังจับจ้องลงมาตรงมือที่เขากำลังจับข้อมือเพื่อนอยู่

ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย แววตาแฝงความอันตรายและดิ่งลึกอย่างที่สุด