บทที่ 70 ดาวเหนือ

เย่หลิงรู้สึกราวกับมือของตนกำลังกำวัตถุอันตรายที่ร้อนลวกเอาไว้ทันควัน

เขาปล่อยมือโดยสัญชาตญาณ

เชี่ยเอ๊ย ทำไมรู้สึกเหมือนสายตาลูกพี่จ้องจะกินเลือดกินเนื้อยังไงชอบกล

เขาไม่กล้าเหลิงอีก รีบหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมตัวเองแต่โดยดี

แต่ว่า…

เขาทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ

สมองอันชาญฉลาดของเย่หลิงเค้นคิดอยู่นานสองนานก็ยังคิดไม่ออกว่าเพราะอะไร

พิธีกรเริ่มหันหน้าเข้าหากล้อง กล่าวปิดรายการแล้ว

ไลฟ์ของวันนี้จบลงเพียงเท่านี้

เหล่าผู้เข้าแข่งขันแยกย้ายกันตรงนั้น ต่างคนต่างกลับหอพัก

เย่หลิงยังคงเอาผ้าขนหนูคลุมหัวไว้ ระหว่างทางเดินกลับหอ แค่นึกถึงเรื่องเมื่อกี้ก็ขนลุกซู่ “บ้าเอ๊ย เกมบ้าอะไรวะ ผู้ชายตัวโตๆ สองคนเกือบจะได้จูบปากกันอยู่แล้ว!”

“ทีมงานก็ช่างคิดได้ พวกเราสองคนเป็นชายแท้แท้ๆ ดันต้องมาเล่นเกมพรรค์นี้!”

โจวอวี่หยางทำหน้าเย็นชาอย่างยิ่ง “คนที่ควรจะรังเกียจมันฉันต่างหากไหม นิ้วนายแทบจะทิ่มเข้าไปในปากฉันอยู่แล้วเนี่ย”

เย่หลิงโมโหจนควันออกหู “แล้วจะให้ฉันทำยังไงได้เล่า!”

ซ่งหนานซิงล้วงมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกง มองพวกเขาทะเลาะกันด้วยสีหน้าเรียบเฉย รู้สึกว่าผมสีเงินของเจ้าซามอยด์แทบจะชี้ฟูขึ้นมาแล้ว

เพียงแต่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

ปกติสองคนนี้ก็ดูไม่ถือสาอะไร เล่นเกมกันเต็มที่ตลอด แต่วันนี้กลับมารังเกียจกันเองเสียได้

ไลฟ์ของวันนี้พุ่งขึ้นเทรนด์ฮิตอย่างไม่มีอะไรพลิกโผ

ก็เพราะมีเรื่องที่เกี่ยวกับสวี่จิงอี้นี่นา

แต่ก่อนเขาไม่เคยเข้าใกล้ใครขนาดนี้มาก่อนเลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้อีกฝ่ายยังเป็นเด็กหนุ่มอีกด้วย

แม้จะเป็นเกมในรายการ แต่การกระทำกลับสนิทสนมกันเกินไปจริงๆ!

ครีเอเตอร์บางคนมือไวมาก ตัดต่อภาพทั้งสองคนในเฟรมเดียวกันออกมาเป็นคลิปวิดีโอ

คลิปตัดต่อแนวเซ็กซี่เย้ายวนสารพัดรูปแบบ ดึงดูดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น

โดยเฉพาะจังหวะโอบเอวนั้น ถึงกับใช้ภาพสโลว์โมชันแถมใส่ดนตรีประกอบ ทั้งเร่าร้อนทั้งเซ็กซี่ ตกคนให้จมก้นหลุมจนโงหัวไม่ขึ้นในทันที

ยอดคนดูถล่มทลาย จุดชนวนให้โลกออนไลน์เดือดพล่านในพริบตา

ทะยานขึ้นอันดับหนึ่งของเทรนด์ฮิตอีกครั้ง

สวี่จิงอี้ถูกยัดคู่จิ้นอีกแล้ว!

เด็กใหม่คนที่เคยยัดคู่จิ้นกับเขาก่อนหน้านี้ มีจุดจบแบบไหนทุกคนยังจำได้ดี

บางคนเริ่มคาดเดากันแล้วว่า ซ่งหนานซิงจะดับในอีกกี่วัน

พอไลฟ์จบลง ก็มีคนนั่งไม่ติดเสียแล้ว

เดินมาถึงใต้หอพัก เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของสวี่จิงอี้ก็ดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาดูอย่างไม่ใส่ใจนัก

สายจากผู้จัดการ

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าอีกฝ่ายโทรมาทำไม

สวี่จิงอี้หยุดฝีเท้า สีหน้าดูเอื่อยเฉื่อยอย่างยิ่ง ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอแล้วกดตัดสายทิ้งทันที

เสื้อผ้าของเย่หลิงกับโจวอวี่หยางยังเปียกอยู่ จึงรีบขึ้นหอพักไปเปลี่ยนชุดสะอาด

สวี่จิงอี้เดินช้า ค่อยๆ ล้าหลังอยู่ด้านหลัง

เมื่อรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้เดินตามมา ซ่งหนานซิงจึงหยุดฝีเท้าลงเช่นกัน เอี้ยวตัวไปครึ่งหนึ่ง ใบหน้าเย็นชาคอยรอให้เขาเดินมาถึง

สวี่จิงอี้เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ ล้วงมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกง จากนั้นจึงค่อยก้าวเอื่อยๆ เดินเข้ามา

ครู่ต่อมา เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ซ่งหนานซิงมองเขาอย่างแปลกใจเล็กน้อย “ทำไมไม่รับล่ะ”

“ไม่อยากรับ” น้ำเสียงของเขาสบายๆ และขี้เกียจเป็นพิเศษ

ขณะกำลังจะขึ้นบันได โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นมาอีกรอบ

เหมือนกะจะโทรจิกให้ตายกันไปข้าง

ซ่งหนานซิงหันไปมองเขาอีกหน

แววตาของสวี่จิงอี้ลึกล้ำอย่างยิ่ง ราวกับมีหมอกหนาที่ไม่อาจสลายตัว

เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น ชะงักไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลื่อนรับสาย

เมื่อต่อสายติด

แม้ไม่ได้เปิดลำโพง เสียงจากปลายสายก็ยังดังชัดเจน “ฉันเคยบอกนายว่ายังไง ให้เว้นระยะห่างจากเขา! นายนี่มันเว้นระยะห่างภาษาอะไร ทำไมนายไม่จูบเขาไปเลยล่ะ!”

“นายรู้ไหมว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อนายมากแค่…”

“…”

ปลายสายยังพูดไม่ทันจบ สวี่จิงอี้ก็เลื่อนกดวางสายไปแล้ว เสียงจึงดับลงกะทันหัน

ซ่งหนานซิงเอียงหน้า แววตาคู่นั้นยังเจือความงุนงงไม่เข้าใจอยู่บ้าง

สวี่จิงอี้ปรือตาขึ้นครึ่งหนึ่ง สบตากับเธอ น้ำเสียงยังคงเกียจคร้านและเอื่อยเฉื่อยตามเดิม “นายกลับหอไปก่อน ฉันจะไปโทรกลับสักหน่อย”

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เขาก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่รีบร้อน

ซ่งหนานซิงมองตามแผ่นหลังของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสายตากลับมาอย่างครุ่นคิด

เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า

รู้สึกว่าเมื่อกี้อารมณ์ของเขาดูแปลกๆ

คงต้องรอให้เขากลับมาก่อนค่อยถามแล้วกัน

พอกลับถึงหอพักก็มีเพียงเธอคนเดียว

เวลานี้จึงพอมีเวลาจัดการธุระของตัวเอง

ซ่งหนานซิงนั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา

ตั้งใจว่าจะแต่งทำนองเพลงที่เมื่อคืนยังไม่มีเวลาทำให้เสร็จ

ท่วงทำนองมีอยู่ในหัวตั้งนานแล้ว

เวลาเพียงสิบนาที เนื้อร้องและทำนองก็เสร็จสมบูรณ์

ในหอพักทำได้เพียงอัดเดโมเพลงแบบง่ายๆ เท่านั้น

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอก็ส่งเดโมเพลงไปให้พี่ฮวน

อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่ารอมานานมากแล้ว

เพราะปกติเธอตรงต่อเวลาเสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอส่งช้า

ซ่งหนานซิง: 【เมื่อวานมีเรื่องให้ยุ่งนิดหน่อย เดโมส่งให้แล้วนะ】

พี่ฮวน: 【มิน่าล่ะ ฉันรอนายมาทั้งวันเลย!】

【พอนายบอกเมื่อวาน ฉันก็กระวนกระวายใจ อยากฟังผลงานใหม่ของนายจะแย่อยู่แล้ว!】

เขาดูร้อนใจไม่น้อย: 【ขอฉันฟังดูก่อนนะ!】

ห้านาทีผ่านไป

พี่ฮวนฟังเพลงจนจบ ก็ตอบกลับมาอย่างตื่นเต้น: 【ดาวเหนือ เพลงนี้มันสุดยอดไปเลย!】

Polaris——ดาวเหนือ

คนที่คุ้นเคยกับเธอในอดีตล้วนเรียกเธอแบบนี้ทั้งนั้น

【นายแน่ใจนะว่าจะไม่เก็บไว้ร้องเอง จากสายตาผู้เชี่ยวชาญอย่างฉันบอกได้เลยว่า เพลงนี้ต้องดังเปรี้ยงปร้าง และจะกวาดอันดับหนึ่งบนชาร์ตได้อย่างแน่นอน!】

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงขยับเล็กน้อย: 【ไม่ล่ะ】

【ตอนนี้มีเหตุผลบางอย่างทำให้ปล่อยเพลงไม่ได้ อีกอย่างผมร้อนเงิน】

ร้อนเงินจริงๆ ในบัญชีเหลือเงินอยู่แค่ไม่กี่เหมาแล้ว

พี่ฮวนไม่อยากจะเชื่อ: 【นายเนี่ยนะ ร้อนเงิน???】

ด้วยความสามารถระดับ Polaris ทรัพย์สินน่าจะเกินร้อยล้านไปแล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะร้อนเงินอีกเนี่ยนะ

พี่ฮวนใจป้ำมาก: 【บอกแต่แรกก็สิ้นเรื่อง ส่งเลขบัญชีมาเลย!】

ซ่งหนานซิง: 【ไม่ได้รีบขนาดนั้น ให้ศิลปินพี่ลองฟังดูก่อน มีปัญหาก็ค่อยแก้】

พี่ฮวน: 【เพลงนี้จะมีปัญหาอะไรได้อีก สมบูรณ์แบบขนาดนี้แล้ว มีหรือฉันจะฟังไม่ออก】

【ส่งเลขบัญชีมา!】

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงขยับ ส่งเลขบัญชีชุดหนึ่งไปให้

ผ่านไปไม่กี่นาที เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้นบนโทรศัพท์

เงินเจ็ดหลักโอนเข้าบัญชีในพริบตา

พี่ฮวนเปิดฟังซ้ำอีกหลายรอบ ยิ่งฟังก็ยิ่งชอบ: 【เพลงนี้ดีเกินไปแล้ว ฉันจะส่งให้อาอวี้ลองฟังดู เอาไปเป็นเพลงไตเติลในอัลบั้มของเขาได้สบายๆ เลย】

ซ่งหนานซิงไม่ได้คุยกับเขาต่อ

【ถ้ามีปัญหาค่อยติดต่อผมมานะ】

【มีธุระต่อ ขอออฟไลน์ก่อน】

เพราะอยู่ในหอพัก ลีดเดอร์อาจจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้

หลังจากส่งข้อความเสร็จ เธอก็ลบหน้าต่างทั้งหมดทิ้งไป

ตอนนี้ในบัญชีพอมีเงินติดตัวบ้างแล้ว ในที่สุดก็ไม่ขัดสนเหมือนเมื่อก่อน

ซ่งหนานซิงส่งข้อความไปหาผู้ช่วย: 【นายรู้ไหมว่าค่าปรับผิดสัญญาเท่าไร】

แทบจะทันทีที่ส่งข้อความไป หวังหยางหยางก็โทรศัพท์เข้ามา “ไม่ใช่สิไอดอล ทำไมคุณยังคิดเรื่องถอนตัวอยู่อีกเนี่ย”