บทที่ 71 ปลอบใจเขา

น้ำเสียงของซ่งหนานซิงยังคงราบเรียบ เธอเอ่ยถามซ้ำอีกครั้ง “ถ้ายกเลิกสัญญา ต้องจ่ายค่าชดเชยเท่าไร”

“นายอย่าคิดเรื่องนี้เลย ตอนนี้บริษัทจ่ายให้นายแค่เดือนละ 2,000 หยวน ถ้านายคิดจะเก็บเงินจ่ายค่าฉีกสัญญา อย่างน้อยคงต้องใช้เวลาสักสองสามร้อยปี!”

“สู้เอาเวลาไปตั้งใจแข่งดีกว่า ไว้ถึงตอนที่นายมีปากมีเสียง ได้เงินเยอะขึ้นแล้ว ค่อยกลับมาคิดเรื่องนี้ใหม่”

ซ่งหนานซิงยังคงสงบนิ่ง “เท่าไร”

“…” หวังหยางหยางถอนหายใจยาว “เหมือนจะ 40 ล้านหยวนนะ เอาเป็นว่าต่อให้นายขายตัวเองตอนนี้ก็ไม่มีปัญญาจ่ายหรอก”

สีหน้าของซ่งหนานซิงยังคงนิ่งเฉย มีเพียงปลายนิ้วที่เคาะลงบนโต๊ะเบาๆ สองที

ดูท่าแล้ว ยังขาดอยู่อีกมากจริงๆ

หวังหยางหยางยังคงเกลี้ยกล่อมต่อ “ผมรู้ ถึงแม้บริษัทจะไม่ค่อยดีกับนายเท่าไร แต่พวกนายทุนก็เป็นแบบนี้กันหมดไม่ใช่เหรอ ใครมีประโยชน์ให้ตักตวงเขาก็ดันคนนั้น ใครทำเงินให้ได้เขาก็ทำดีด้วย เมื่อก่อนนายอาจจะเป็นแค่ตัวประกอบไร้ค่าก็จริง แต่นายตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนะ! รอแข่งจบ ถ้านายติดอันดับจนได้เดบิวต์ บริษัทต้องทุ่มเงินก้อนโตให้นายแน่นอน!”

“ตอนนี้นายก็ทนเอาหน่อยเถอะ เอาเงิน 40 ล้านหยวนไปประเคนให้พวกเขา นายไม่เสียดายเหรอ”

“อีกอย่าง ตอนนี้ความสัมพันธ์ของนายกับสวี่จิงอี้ก็ดูดีมากไม่ใช่เหรอ ผมดูรายการวันนี้แล้ว! คุณพระช่วย! ไอดอล นายคือไอดอลของผมจริงๆ!”

“ผมอยากจะขอคำปรึกษาเลยเนี่ย นายทำได้ยังไงกัน พวกนายสองคนดูสนิทกันเกินไปแล้วมั้ง???” สนิทกันจนดูไม่ปกติเลยสักนิด!

ซ่งหนานซิงยังคงมีสีหน้าเฉยเมย ด้วยความเคยชินทำให้เธอคิดว่าเด็กผู้ชายก็ควรจะปฏิบัติต่อกันแบบนี้ “เด็กผู้ชายเขาก็เป็นแบบนี้กันไม่ใช่เหรอ”

หวังหยางหยาง “…”

เด็กผู้ชายเขาเป็นแบบนี้กันทุกคนงั้นเหรอ

ไม่รู้ว่าไอดอลของเขาไปเอาความคิดที่ว่าเด็กผู้ชายเป็นแบบนี้กันหมดมาจากไหน

แบบนี้มันไม่ปกติเอาเสียเลยเถอะ!

เด็กผู้ชายที่ไหนเขาจะไปกอดเอวเด็กผู้ชายอีกคนตอนเล่นเกมกันเล่า!

ตอนที่เห็นฉากนั้น มือถือของเขาแทบจะร่วงหล่นลงพื้น

แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกว่าการกระทำแบบนี้มันแปลกตรงไหน

หวังหยางหยางยังอยากจะพูดอะไรต่อ “แต่ว่า นายไม่สังเกตเหรอว่าสวี่จิงอี้ทำกับนายมันเกินไป…”

ซ่งหนานซิงไม่ค่อยชอบใจนักที่มีคนมาตั้งข้อสงสัยในตัวเขา จึงเอ่ยเสียงเรียบ “ลีดเดอร์เป็นคนดี นายอย่าพูดเหลวไหล”

หวังหยางหยาง “…”

เอาเถอะ ในเมื่อไอดอลพูดแบบนี้แล้ว เขาจะทำอะไรได้อีกล่ะ

หลังจากวางสาย สวี่จิงอี้ก็ยังไม่กลับมาที่ห้องพัก

ยิ่งไปกว่านั้น ปฏิกิริยาของเขาตอนรับสายเมื่อครู่ก็ดูผิดปกติไปจากเดิม

ซ่งหนานซิงใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง พลางครุ่นคิดว่าจะออกไปตามหาเขาดีหรือไม่

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

จากนั้นเย่หลิงก็โผล่หัวเข้ามา “อ้าว เพื่อน ลูกพี่ไม่อยู่เหรอ”

ซ่งหนานซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ยังไม่กลับ”

เย่หลิงเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ที่ดูสบายตัวแล้วเดินอาดๆ เข้ามาในห้อง “นายรู้ไหมว่าลูกพี่ไปทำอะไรมา”

ซ่งหนานซิง “ไปโทรศัพท์น่ะ”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อนึกถึงท่าทางของคนผู้นั้นเมื่อครู่ จึงเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “แต่หลังจากรับสาย ดูเหมือนลีดเดอร์จะอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร”

“ฉันเข้าใจละ” เย่หลิงปะติดปะต่อเรื่องราวได้ในทันที “น่าจะเป็นบริษัทโทรมาหาเขาแน่ๆ”

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะช้อนสายตาขึ้น “บริษัทเหรอ”

“ใช่สิ ฉันกะว่าจะแวะมาถามอยู่พอดี ไลฟ์วันนี้กลายเป็นประเด็นร้อนติดเทรนด์ฮิตไปแล้ว เมื่อกี้ฉันเพิ่งไถฟีดไปเจอคลิปของพวกนายสองคน…”

ตอนถ่ายทำรายการวันนี้ เขาก็มัวแต่เล่นเกมอยู่เหมือนกัน เลยไม่ได้ทันสังเกตการกระทำของพวกเขาทั้งสองคน

พอได้มาเห็นคลิปพวกนั้นเข้า ก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

คนที่อยู่ในคลิปนั่นคือลูกพี่ของเขาจริงๆ เหรอ

ไหนว่ามีโรคกลัวการสัมผัสทางกายไงเล่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มือข้างนั้นที่โอบเอวเพื่อนของเขาไว้ มันดูเป็นธรรมชาติสุดๆ ไปเลย!

มีช่องหนึ่งตัดต่อฉากที่พวกเขาอยู่ร่วมเฟรมเดียวกันเอาไว้ทั้งหมด ชัดเจนกระจ่างแจ้งจนไม่รู้จะพูดยังไง!

ตอนนั่งอยู่ตรงนั้น ขาก็ยังแนบชิดติดกัน

นั่นน่ะเหรอคนที่เป็นโรคกลัวการสัมผัสทางกาย ชัดเจนเลยว่ากำลังโหยหาการสัมผัสชัดๆ!

อยากจะกอดแนบชิดอยู่ตลอดเวลา…

แถมยังเจาะจงเป้าหมายเป็นพิเศษ ซึ่งก็คือซ่งหนานซิงคนนี้!

แต่ก็ต้องยอมรับว่า เพื่อนของเขามีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดให้คนอยากเข้าใกล้จริงๆ

ไม่ต้องพูดถึงลูกพี่ของเขาหรอก

แม้แต่เย่หลิงเองก็ยังรู้สึกว่าเพื่อนคนนี้นิสัยดีมาก!

เขาก็เลยไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่านั้น

แค่คิดว่าในที่สุดลูกพี่ก็เปิดใจ และยอมผูกมิตรกับคนอื่นมากขึ้นแล้ว

ถึงแม้ว่าการเว้นระยะห่างกับเพื่อนจะยังกะเกณฑ์ได้ไม่ค่อยดีเท่าไรก็ตาม

เย่หลิงพอจะเดาออกว่าบริษัทต้องการจะพูดอะไรกับเขา “จริงๆ แล้วบริษัทเคยบอกเขาไปแล้ว ว่าให้รักษาระยะห่างกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นไว้ เพราะด้วยความที่เขาเป็นสายกระแส… เรื่องข่าวซุบซิบแบบนี้มันจัดการประชาสัมพันธ์ยากน่ะ…”

“แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงลูกพี่ก็คิดจะยกเลิกสัญญากับบริษัทอยู่แล้ว บริษัทก็แค่หวังใช้เขาหาเงินเข้ากระเป๋าเฉยๆ”

เย่หลิงเป็นคนเปิดเผยและไม่มีเล่ห์เหลี่ยม จึงเล่าทุกอย่างออกมาจนหมดเปลือก ก่อนจะถอนหายใจออกมา “แต่ว่า… ถ้าจู่ๆ มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมา การยกเลิกสัญญาก็คงจะยุ่งยากขึ้นมาหน่อย”

แววตาของซ่งหนานซิงไหววูบเล็กน้อย “ยุ่งยากยังไง”

พอพูดถึงเรื่องนี้ เย่หลิงก็อดโมโหไม่ได้ “สัญญาฉบับเดิมที่เซ็นไว้มีระยะเวลาห้าปี ซึ่งจะหมดลงตอนสิ้นปีนี้ ลูกพี่ก็แสดงเจตจำนงชัดเจนแล้วว่าจะไม่ต่อสัญญา แต่บริษัทจะยอมปล่อยต้นไม้เงินต้นไม้ทองอย่างเขาไปง่ายๆ ได้ยังไง”

“นายก็รู้ ยุคนี้การปั่นคู่จิ้นมันทำให้ดังได้ง่ายมาก ก่อนหน้านี้บริษัทเคยวางแผนไว้ อยากให้ลูกพี่สนิทกับเด็กฝึกหน้าใหม่ในค่ายเดียวกัน เพื่อจะได้ช่วยดึงกระแสให้เด็กคนนั้น”

“มีหรือที่ลูกพี่จะยอม เขาปฏิเสธแผนการนั้นทิ้งไปในทันที!”

“ใครจะไปคิดล่ะว่า จู่ๆ คู่จิ้นของเขากับนายดันมาดังเปรี้ยงปร้างขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว…”

“ตอนนี้พวกผู้บริหารในบริษัทคงกำลังควันออกหูอยู่แน่ๆ”

“กลัวก็แต่ว่าพวกเขาจะเล่นตุกติก แกล้งดึงสัญญาเอาไว้ แบบนั้นลูกพี่คงจะลำบากแย่”

ซ่งหนานซิงมีสีหน้าครุ่นคิด “สรุปคือ เพราะเขามาสนิทสนมกับผมมากเกินไป บริษัทถึงได้โทรมาหาเขาใช่ไหม”

เย่หลิงตอบตามความจริง “ถ้าพูดกันตามตรง ก็ใช่นั่นแหละ”

พอพูดจบ ดูเหมือนเขาจะเพิ่งฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบแก้คำพูดพัลวัน “แต่มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอกนะเพื่อน นิสัยอย่างลูกพี่น่ะ ไม่มีทางยอมให้ใครมาจูงจมูกได้ง่ายๆ หรอก! ไม่อย่างนั้นตอนนั้นเขาคงไม่ยอมถูกแช่แข็งดีกว่าที่จะยอมก้มหัวให้บริษัทหรอก”

“จริงๆ บริษัทก็เคยเตือนเขามาตั้งนานแล้ว แต่เขาก็ไม่สน ฉันถึงได้ดูออกไงว่าลูกพี่น่ะมองนายเป็นเพื่อนจริงๆ”

ริมฝีปากสีอ่อนของซ่งหนานซิงเม้มเข้าหากันเล็กน้อย

ดังนั้น ต่อให้เป็นแบบนี้ คนผู้นั้นก็ยังเลือกที่จะเป็นเพื่อนกับเธอ

กระทั่งตอนที่เธอป่วย เขาก็ยังอยู่ดูแลตลอดทั้งคืน

คนคนนั้น ช่างแสนดีกับเพื่อนจริงๆ

เย่หลิงเขย่าโทรศัพท์ในมือไปมา “ทีแรกกะว่าจะแวะมาแกล้งแซวลูกพี่เล่นสักหน่อย แต่ดูท่าทางแล้ว อารมณ์เขาคงไม่ค่อยดีแน่ๆ งั้นฉันไปก่อนดีกว่า”

“จริงสิ พวกเรากำลังจะไปซ้อมเต้นที่ห้องซ้อม นายจะไปด้วยกันไหม”

สีหน้าของซ่งหนานซิงยังคงราบเรียบ “เดี๋ยวผมตามไป”

ก่อนจะก้าวพ้นประตู เย่หลิงก็หันมาพูดทิ้งท้าย “อ้อ จริงสิเพื่อน ทุกครั้งที่ลูกพี่คุยโทรศัพท์กับทางบริษัทเสร็จ เขาจะอารมณ์เสียมาก ถ้าเป็นไปได้ นายช่วยปลอบใจเขาแทนฉันทีนะ”

พูดจบ หัวสีเงินนั้นก็มุดกลับออกไป พร้อมกับประตูที่ปิดลง

อารมณ์ไม่ดีงั้นเหรอ

นึกถึงท่าทางของเขาเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าหลังจากมีสายนั้นโทรเข้ามา เขาก็ดูไม่มีความสุขขึ้นมาทันที

แต่ว่า…

ปลอบใจเขาเนี่ยนะ

ซ่งหนานซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่ถนัดเรื่องการปลอบใจคนอื่นเลยจริงๆ

หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจว่าจะขอความช่วยเหลือจากคนอื่นดูสักหน่อย

เธอจึงตั้งกระทู้ถามลงไปในอินเทอร์เน็ต

——เพื่อนอารมณ์ไม่ดี ควรปลอบใจยังไงดี

เพียงไม่นาน ก็มีผู้คนเข้ามาร่วมแสดงความคิดเห็นมากมาย

【อารมณ์ไม่ดีเหรอ ผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ】

【มันต้องดูเป็นคนๆ ไปนะ แถมยังต้องดูสถานการณ์ด้วย!】

ซ่งหนานซิงนึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ตอบกลับคอมเมนต์นั้นไป

——ผู้ชาย สถานการณ์ค่อนข้างจริงจัง และเกี่ยวกับตัวฉันนิดหน่อย

【เพื่อนแบบไหนกันน่ะ เพื่อนธรรมดาหรือว่ายังไง】

ซ่งหนานซิงหลุบตาลง แล้วพิมพ์ตอบอย่างจริงจัง 【เพื่อนที่สำคัญมาก】

เพื่อนที่สำคัญมาก…

คำไม่กี่คำนี้ ในสายตาของคนอื่นมันชวนให้คิดลึกไปไกลแล้ว

คอมเมนต์ที่ 1: 【ถ้าเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมาก ก็ต้องคอยใส่ใจอารมณ์ของเขาให้ดีๆ นะ ระวังอย่าให้เขาคิดสั้นล่ะ!】

คอมเมนต์ที่ 2: 【เขาอาจจะไม่ยอมเอ่ยปากบอกความต้องการออกมา แต่เธอสามารถไปปรากฏตัวอยู่ข้างๆ ในยามที่เขาต้องการได้นะ!】

คอมเมนต์ที่ 3: 【ผู้ชายส่วนใหญ่รักศักดิ์ศรี พออารมณ์ไม่ดีก็เลยมักจะไม่แสดงออกมาหรอก!】

คอมเมนต์ที่ 4: 【ใช้ของกินเยียวยาสิ หาของอร่อยๆ ให้เขากิน!】

คอมเมนต์ที่ 5: 【มอบกอดที่แสนอบอุ่นให้เขาสักครั้งสิ!】

คอมเมนต์ที่ 6: 【บางครั้งผู้ชายก็ต้องการอ้อมกอดเหมือนกันนะ เธอลองกอดเขา แล้วลูบหัวเขาเบาๆ ดูสิ! จากประสบการณ์ตรงเลย มันช่วยฮีลใจได้จริงๆ นะ!】

ซ่งหนานซิงเอียงคอเล็กน้อย แววตาฉายแววงุนงงไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนัก

ทำแค่นี้… ก็ได้ผลแล้วเหรอ