บทที่ 72 เหมือนกำลังจูบกันจริงๆ

ซ่งหนานซิงปิดโทรศัพท์อย่างครุ่นคิด เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาสำหรับซ้อมเต้น แล้วจึงเดินไปยังห้องซ้อม

ตอนที่เธอไปถึง ทั้งเย่หลิงและโจวอวี่หยางยังมาไม่ถึง

ในห้องซ้อมมีเพียงเธอคนเดียว

ซ่งหนานซิงเดินไปด้านหลังห้องซ้อม นั่งลงบนพื้นตามสบาย พลางใคร่ครวญถึงความเป็นไปได้ของวิธีเหล่านั้น

ประตูห้องซ้อมถูกผลักเปิดจากด้านนอก

เย่หลิงกับโจวอวี่หยางเดินเข้ามา

ทั้งสองคนเดินคุยกันเข้ามาข้างใน

ส่วนสวี่จิงอี้ล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง เดินตามหลังมาอย่างไม่ใส่ใจ

วินาทีที่เห็นเขา ร่างของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย

สายตาของเธอจับจ้องไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้อารมณ์นั้น

สีหน้าของชายหนุ่มเรียบเฉย แววตาดูเหนื่อยล้า สันกรามด้านข้างคมชัดรับกับรูปหน้า ริมฝีปากบางเม้มเบาๆ ไม่ได้ต่างไปจากเมื่อก่อนเลยสักนิด

ดูไม่ออกเลยจริงๆ นั่นแหละ

คล้ายจะรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง สวี่จิงอี้เอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วมองตรงมาทางนี้

ก่อนที่สายตาของอีกฝ่ายจะทอดมองมา ซ่งหนานซิงก็เบือนสายตาหลบไปก่อนแล้ว และลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน

เย่หลิงเดินเข้ามาแล้ว พลางพาดแขนลงบนไหล่ของเธอ “เพื่อน นายมาเร็วจัง”

สีหน้าของซ่งหนานซิงยังคงเรียบเฉย “ซ้อมเต้นไหม”

เย่หลิงยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเสียดาย “เพื่อน ไม่ใช่ว่าฉันจะบ่นนะ แต่จริงๆ นายไม่จำเป็นต้องขอลดไปคลาส F เลย ต่อให้นายไม่ได้ซ้อมใหญ่วันนั้น ทีมงานรายการก็ยังเก็บตำแหน่งคลาส A ไว้ให้นายอยู่ดี พอนายลดชั้นลงมาแบบนี้ ตอนนี้เลยไปอัดเพลงธีมไม่ได้เลยเนี่ย”

แววตาเรียบนิ่งของซ่งหนานซิงทอดมองไป “ช่างเถอะ”

เธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนั้นอยู่แล้ว

เย่หลิงรู้สึกว่าเพื่อนของเขาคนนี้อารมณ์นิ่งมั่นคงจริงๆ

ขนาดนี้แล้วยังไม่เป็นไรอีกเหรอ

พวกแอนตี้แฟนเมื่อก่อนยังบอกว่าเขาทำทุกวิถีทางเพื่อเกาะกระแส

คนที่อยากดังจริงๆ จะมีทัศนคติแบบนี้ได้ยังไง

ข่าวฉาวพวกนั้นมันไร้สาระเกินไปจริงๆ

เสียงเพลงธีมดังขึ้น

ทุกคนเริ่มจับจังหวะตามเสียงดนตรี

อันที่จริงพวกเขาซ้อมเพลงธีมจนชำนาญมากแล้ว แม้ว่าคลาส F จะไม่ได้ขึ้นเวทีไปอัดรายการก็ตาม

ที่ซ่งหนานซิงมาที่นี่ สาเหตุหลักก็แค่อยากดูสภาพของท็อปสตาร์คนนั้น

ระหว่างจัดระเบียบท่าทาง สายตาของเธอก็เหลือบมองเงาร่างสูงโปร่งในกระจกเป็นระยะโดยไม่ให้รู้ตัว

อาศัยช่วงเวลาพัก

สวี่จิงอี้เดินไปด้านหลังห้องซ้อม โน้มตัวลงไปหยิบขวดน้ำแร่บนพื้นขึ้นมา บิดฝาเปิดออก แล้วเงยหน้าดื่มไปหนึ่งอึก

ผมหน้าม้าของซ่งหนานซิงเปียกชื้นด้วยเหงื่อบางๆ สีหน้ายังคงเย็นชา

เมื่อเดินเข้าไปหา เธอก็ล้วงขนมปังชิ้นเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วยัดใส่มือคนคนนั้น

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วขึ้น มองดูขนมปังชิ้นเล็กที่จู่ๆ ก็โผล่มาในมือ กึ่งปรือเปลือกตาขึ้นมองไป

ทว่าอีกฝ่ายกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หันหลังแล้วเดินจากไปหน้าตาเฉย

“…”

คนที่เต้นใช้พลังงานเยอะเป็นพิเศษ

เย่หลิงในตอนนี้ก็เริ่มหิวขึ้นมาแล้วเหมือนกัน โดยเฉพาะพอเห็นเพื่อนของเขาแอบยัดขนมปังชิ้นเล็กให้ลูกพี่

ดวงตาของเขาเป็นประกาย รีบเดินเข้าไปกอดคอซ่งหนานซิง “เพื่อน ยังมีอีกไหม ฉันก็หิวเหมือนกัน”

ซ่งหนานซิงเอียงหน้า น้ำเสียงยังคงความเย็นชา “ไม่มีแล้ว ผมมีแค่อันเดียว”

เย่หลิงหน้าหงอยลงทันตา “อ้าว มีแค่อันเดียวเองเหรอ”

แล้วเขาก็เริ่มผุดความคิดพิเรนทร์ “ลูกพี่ไม่เคยกินของพวกนี้อยู่แล้ว ฉันไปขอจากลูกพี่ดีกว่า”

ซ่งหนานซิงชำเลืองมอง แววตาเย็นเยียบทอดมองไป

เย่หลิงกับผมสีเงินของเขาดูเหมือนเจ้าซามอยด์ที่กำลังขออาหาร “ลูกพี่ นายไม่น่าจะชอบกินขนมปังพวกนี้ใช่ไหม ให้ฉันช่วยจัดการให้นะ!”

เขายื่นมือออกไปหวังจะคว้าเอามา

สวี่จิงอี้ยกมือขึ้น หลบเลี่ยงการสัมผัสของเขา น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “ใครบอกนายว่าฉันไม่กิน”

นิ้วมือเรียวยาวได้รูปของเขาถือซองขนมปังชิ้นนั้นไว้ ยกขึ้นจดริมฝีปาก ใช้ฟันกัดเปิดซองเบาๆ แฝงความโอ้อวดอยู่กลายๆ

เย่หลิง “…”

น่าโมโหชะมัด!

มุมปากของสวี่จิงอี้โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ พอยกสายตาขึ้นอีกครั้ง ก็สบเข้ากับสายตาเย็นชาคู่นั้นพอดี

จากนั้นอีกฝ่ายก็เบือนสายตาหนีไปอย่างเป็นธรรมชาติ

วันนี้นับเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ

นัยน์ตาดอกท้อเรียวยาวของสวี่จิงอี้พาดผ่านความครุ่นคิดลึกซึ้ง

เมื่อกี้ตอนเต้นเขาก็สังเกตเห็นแล้ว

ทุกครั้งที่เหลือบมอง มักจะจับสายตาของอีกฝ่ายได้เสมอ

รูมเมตตัวน้อยกำลังมองอะไรอยู่กันแน่

เย่หลิงแอบยื่นหน้าไปข้างหูเขา กระซิบกระซาบ “ฉันเล่าเรื่องนายไปนิดหน่อย แฟนบอยตัวน้อยของนายก็คงกำลังคิดหาวิธีปลอบใจนายอยู่แน่ๆ”

คิ้วของสวี่จิงอี้เลิกขึ้นเล็กน้อย

ปลอบใจเขาเหรอ

นี่คือวิธีปลอบใจของเธอหรือยังไง

ดูออกเลยว่ารูมเมตตัวน้อยปลอบคนไม่เป็นจริงๆ

เย่หลิงยืนสังเกตอยู่นานสองนาน ก็ไม่เห็นวี่แววว่าลูกพี่จะอารมณ์เสียตรงไหน

ไม่เหมือนที่คิดไว้เลยแฮะ

นึกว่าพอรับสายบริษัทแล้ว บรรยากาศรอบตัวจะอึมครึมไปตลอดเสียอีก

พอเห็นเขาปกติดีแบบนี้ ก็อดที่จะกวนประสาทไม่ได้อีกแล้ว

เย่หลิงถือโทรศัพท์ไว้ในมือ อดไม่ได้ที่จะอู้งาน “ลูกพี่ มานี่ๆ มีของดีจะให้ดู”

สวี่จิงอี้เอี้ยวตัวไปครึ่งหนึ่ง มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ย่างเท้าเดินไปอย่างไม่ใส่ใจ “อะไรอีกล่ะ”

เย่หลิงทำท่าทางมีลับลมคมใน “รู้ว่าปกตินายไม่ค่อยสนใจข่าวพวกนี้ แต่นายรู้ไหมว่าวันนี้นายกับเพื่อนขึ้นเทรนด์ฮิตอีกแล้วนะ”

สวี่จิงอี้ปรือเปลือกตาขึ้นครึ่งหนึ่ง มองไปยังร่างผอมบางที่ดูเย็นชาในระยะไม่ไกล

“เพราะอะไร”

เย่หลิงเบิกตากว้าง “นี่ยังจะถามอีกเหรอว่าเพราะอะไร”

“ตอนเล่นเกมนายทำอะไรลงไป อย่าบอกนะว่าไม่รู้ตัว”

เย่หลิงเปิดคลิปตัดต่อในโทรศัพท์ยื่นให้เขาดู “นายดูเอาเองเถอะ”

ตอนนี้ในอินเทอร์เน็ตมีคลิปตัดต่อของพวกเขาสองคนเต็มไปหมด

ทั้งโอบเอว ทั้งแนบขา หรือแม้กระทั่งความแนบชิดสารพัดรูปแบบ

สวี่จิงอี้เชิดคางขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเกียจคร้านและเฉื่อยชา “เรื่องแค่นี้ คุ้มให้ขึ้นเทรนด์ฮิตด้วยเหรอ”

เย่หลิง “…”

เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ

เขาน่าจะไม่รู้ว่าตอนนี้ชาวเน็ตพูดคุยถึงเรื่องนี้กันดุเดือดแค่ไหน!

“งั้นนายดูอันนี้อีกที!”

ในคลิปเป็นวิดีโอตัดต่อสายเซ็กซี่เย้ายวน มีสโลว์โมชันสารพัด แถมยังใส่ดนตรีประกอบสุดวาบหวาม

ที่เกินเบอร์ที่สุดคือ มีแฟนคลับตัดต่อเอาอมยิ้มที่พวกเขาสองคนกัดไว้ตอนเล่นเกมออกไปด้วยการรีทัช

ดูแล้วเหมือนกำลังจูบกันอยู่จริงๆ

แถมยังมีหลังมือที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือดของเขาที่ประคองเอวบางของคนคนนั้น กดรั้งเข้ามาหาตัวเบาๆ

ทั้งสองคนต่างสวมผ้าปิดตา แถมแนวกรามด้านข้างยังดูดีจนน่าทึ่ง

พอไม่มีอมยิ้มแท่งนั้นแล้ว ระดับความเย้ายวนก็พุ่งทะลุปรอท

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วขึ้น สายตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ นัยน์ตาสีเข้มขึ้นทีละน้อย ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายลงคออย่างควบคุมไม่ได้

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลงโดยไม่รู้ตัว “นี่มันอะไรกันเนี่ย”

เย่หลิงยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของอีกฝ่าย “ลูกพี่ นายคงประเมินความสามารถในการจิ้นคู่ของสาววายต่ำไปแล้ว ทั้งที่ไม่มีอะไรแท้ๆ ยังตัดต่อออกมาได้เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้!”

“ฉันแทบไม่กล้าดูเลย ตัดออกมาได้สมจริงเกินไปแล้ว!”

สวี่จิงอี้หลุบตาลงครึ่งหนึ่ง มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ แต่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอ

รอยยิ้มนั้นแยกไม่ออกเลยว่าเป็นรอยยิ้มที่อันตรายหรืออย่างไร

ในสายตาของเย่หลิง นี่คือสัญญาณเตือนว่าลูกพี่กำลังจะโมโหแล้ว

เพราะแต่ก่อนเขาเกลียดการโดนยัดคู่จิ้นที่สุด!

ถึงแม้เพื่อนของเขาจะนิสัยดีมาก เหมาะกับการเป็นเพื่อนก็เถอะ!

แต่สเกลนี้มันเกินขอบเขตไปมากจริงๆ!

ได้แต่หวังว่าลูกพี่จะไม่พาลโกรธเพื่อนของเขาไปด้วย ยังไงเสียเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของทีมงานรายการ!

“ลูกพี่ ฉันบอกแล้วว่าทีมงานรายการนี้น่ะไว้ใจไม่ได้ เจตนาขายฟินเพื่อดึงกระแสชัดๆ!”

“ยังดีที่บริษัทลงมือเร็วมาก พยายามลบคลิปพวกนี้ออกไปให้ได้มากที่สุดแล้ว!”

“พอพ้นคืนนี้ไปก็น่าจะไม่เห็นคลิปพวกนี้แล้วละ”

“งั้นเหรอ” นัยน์ตาดอกท้อเรียวยาวของสวี่จิงอี้หรี่ลงเล็กน้อย ปลายนิ้วขยับเลื่อนเบาๆ

เขาติ๊กเลือกวิดีโอเหล่านั้น แล้วกดส่งเข้าเครื่องตัวเองทีละคลิป

เย่หลิง “…”