บทที่ 73 ลูบหัวเขา

เย่หลิงแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

นี่เขาเห็นอะไรเข้าเนี่ย

ลูกพี่ไม่เพียงไม่โกรธ แต่ยังส่งคลิปพวกนั้นเข้าวีแชตตัวเองอีก

กะจะเอาไว้รอเช็กบิลย้อนหลังหรือไงกัน

สวี่จิงอี้เลียมุมปาก น้ำเสียงยังคงเอื่อยเฉื่อยไม่ยี่หระ “ตัดต่อใช้ได้เลยนี่”

“…”

เย่หลิงแยกไม่ออกชั่วขณะว่าลูกพี่กำลังโกรธ ประชด หรือแค่พูดตามความจริงกันแน่…

แต่เท่าที่ดูตอนนี้ คงไม่ได้คิดจะพาลใส่เพื่อนของเขาหรอก

ตั้งแต่รู้จักกับซ่งหนานซิง ลูกพี่ก็ดูเปลี่ยนไปจริงๆ

บางทีนี่อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้

บรรยากาศในค่ายฝึกตอนนี้ยังคงเงียบสงบ

หารู้ไม่ว่าในโลกอินเทอร์เน็ตกลับมีคลื่นใต้น้ำซัดกระหน่ำ และกำลังจะก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่

หลังจากซ้อมเต้นประจำวันเสร็จสิ้น

ทั้งสี่คนก็เดินออกจากห้องซ้อมเพื่อเตรียมตัวกลับหอพัก

เย่หลิงเป็นคนช่างคุย ยังคงเดินหยอกล้อกับโจวอวี่หยางอยู่ข้างหน้า

ซ่งหนานซิงเดินรั้งท้ายสุด

พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นแผ่นหลังสูงโปร่งผึ่งผายของคนที่อยู่ตรงหน้า

ไม่รู้ว่าอารมณ์ของอีกฝ่ายดีขึ้นบ้างหรือยัง

คิดดูแล้ว เธอก็หยิบลูกอมแก้เจ็บคอออกมาเม็ดหนึ่ง ก้าวไปข้างตัวเขา แล้วสอดเข้าไปในฝ่ามือที่ทิ้งลงข้างลำตัวของเขาเบาๆ

ปลายนิ้วของเธอแตะเข้าไปอย่างหยั่งเชิง ยามเคลื่อนผ่านฝ่ามือนั้น พลอยนำพาความรู้สึกจักจี้สายหนึ่งตามไปด้วย

รู้สึกได้เลยว่านิ้วมือของอีกฝ่ายชะงักเกร็งไปเล็กน้อย

ฝีเท้าของสวี่จิงอี้หยุดลง สายตาหลุบมองลูกอมแก้เจ็บคอในฝ่ามือ น้ำเสียงติดจะขี้เกียจ “รูมเมต หมายความว่าไง”

ซ่งหนานซิงหยุดเดินตามไปด้วย ก่อนจะตอบตามตรง “ให้ลูกอมนาย”

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้ม แบฝ่ามือออก น้ำเสียงเจือความไม่ยี่หระอยู่หลายส่วน “นี่นายกำลังง้อเหรอ”

น้ำเสียงของซ่งหนานซิงราบเรียบ เสี้ยวหน้าดูหมดจดเกลี้ยงเกลาเป็นธรรมชาติ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นเลยสักนิด “ลีดเดอร์ นายไม่ได้กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่หรอกเหรอ”

“ก็ใช่ แล้วนายกะจะทำยังไงล่ะ”

“…ปลอบใจนายไง”

สวี่จิงอี้กระตุกมุมปาก น้ำเสียงเย้าแหย่ “ดูไม่ออกเลยนะว่านายจะปลอบใจคนเป็นด้วย”

“ไม่เป็น” ซ่งหนานซิงพูดความจริง เธอลังเลเล็กน้อย น้ำเสียงมักจะเจือความเย็นชาตามธรรมชาติอยู่เสมอ “ผมก็เลยตั้งกระทู้ถามคนอื่นดู”

“…”

รูมเมตตัวน้อยคนนี้ช่างซื่อตรงเกินไปแล้วจริงๆ

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วขึ้น หลุดหัวเราะเสียงเบา ลำคอระบายลมหายใจแผ่วๆ ออกมา ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว “อ้อ แล้วนายได้เรียนรู้อะไรมาบ้างล่ะ”

ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนเดิมทีก็ห่างกันเพียงก้าวเดียว

พอเขาขยับเข้ามาประชิดแบบนี้ ราวกับชายเสื้อของทั้งคู่จะเสียดสีกันด้วยซ้ำ

ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มแทบจะกักเธอไว้ตรงมุม กลิ่นอายประจำตัวของเขาโอบล้อมลงมาอย่างท่วมท้น

ซ่งหนานซิงคิดแล้วจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เปิดหน้าขอคำปรึกษาขึ้นมา แล้วยื่นไปให้เขาดูตรงหน้า

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วขึ้นเบาๆ รับโทรศัพท์ไปปรายตามอง

สายตาตกลงตรงประโยคที่รูมเมตตัวน้อยตอบกลับไป

——เพื่อนคนสำคัญมากๆ

แววตาของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนปลายนิ้วจะเลื่อนหน้าจอลงไปดูต่อ

——【ลองกอดเขาดูสิ กอดให้อบอุ่นไปถึงหัวใจเลย!】

——【บางทีผู้ชายก็ต้องการอ้อมกอดเหมือนกันนะ นายลองกอดเขาไว้แล้วลูบหัวเบาๆ ดูสิ! จากประสบการณ์ตรงเลย มันช่วยเยียวยาได้จริงๆ นะ!】

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาดอกท้อทอประกายขบขัน น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเกียจคร้าน “แล้วอันนี้ล่ะ”

“ทำไมอันนี้ถึงยังไม่ทำ”

พอมองตามนิ้วที่เขาชี้ ซ่งหนานซิงก็ชะงักไป

กอดเหรอ

เรื่องกอดน่ะช่างมันเถอะ

เธอชั่งใจครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะศีรษะของเขาเบาๆ “ปลอบใจนายแล้วกัน”

“…”

สวี่จิงอี้เปิดเปลือกตาขึ้นครึ่งหนึ่ง ดุนกระพุ้งแก้มด้วยปลายลิ้นเบาๆ พลอยหลุดยิ้มกับท่าทางของเธอ “มีใครที่ไหนเขาปลอบคนแบบนายบ้าง”

ซ่งหนานซิงดึงมือกลับอย่างไม่ใส่ใจ แล้วล้วงกระเป๋ากางเกงตามเดิม ยามขนตาหลุบลง แฝงไว้ด้วยความไร้เดียงสาอันเย็นชาอยู่บ้าง “งั้นก็ช่วยไม่ได้แล้ว”

แต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่ค่อยมีเพื่อน เรื่องปลอบคนยิ่งทำไม่เป็นเข้าไปใหญ่

นี่ถือเป็นขีดสุดของเธอแล้ว

ขณะกำลังจะก้าวเท้าเดินต่อ

ก็พบว่าสองคนข้างหน้าหยุดเดินตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ทั้งคู่หันหลังกลับมามองพวกเขาอยู่

สีหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อ

เย่หลิงขยี้ตาตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา

นั่นอะไรน่ะ

เมื่อกี้มันอะไรกัน!

เพื่อนเขาใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ เมื่อกี้หมอนั่นแตะหัวลูกพี่ใช่ไหม!

ที่สำคัญคือ โดนลูบหัวไปแบบนั้น ลูกพี่กลับไม่โกรธเลยสักนิด!

ดูรอยยิ้มไร้ราคาของลูกพี่นั่นสิ!

โดนคนอื่นลูบหัวแท้ๆ ยังจะยิ้มออกอีกเหรอ!

พังทลายไปหมดแล้ว โลกทัศน์พังทลายไม่เหลือชิ้นดี!

เดิมทีคิดว่าคลิปตัดต่อพวกนั้นจงใจตัดออกมาให้เป็นแบบนั้น ดูไม่ค่อยเป็นความจริงเท่าไร

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ลูกพี่น่ะ…

ชักจะไม่ปกติเข้าแล้วจริงๆ!

สวี่จิงอี้กลับมีสีหน้าเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง พอหย่อนลูกอมเม็ดนั้นลงกระเป๋ากางเกงเสร็จ ก็เดินทอดน่องเข้ามา “มองอะไร ไม่เคยเห็นคนเขาปลอบกันหรือไง”

“ปะ ปลอบเหรอ” เย่หลิงพูดจาตะกุกตะกักไปหมด

แล้วเขาก็ตระหนักได้ในทันที

อ๋อ เพราะคำพูดที่เขาบอกไป เพื่อนเขาเลยตั้งใจไปปลอบลูกพี่สินะ

แต่ว่า ระหว่างผู้ชายด้วยกัน มันปลอบกันแบบนี้ได้ด้วยเหรอ

เรื่องลูบหัวเนี่ยนะ…

แม้ว่าภาพที่เพื่อนเขาตีหน้านิ่งพลางยกมือขึ้นไปลูบหัวลูกพี่จะดูเท่ ดูละมุน แถมยังเจือความตามใจอยู่บ้างก็เถอะ…

แต่นี่เป็นภาพที่ไม่ควรเกิดขึ้นระหว่างสองคนนี้ที่สุดไม่ใช่หรือไง!

ทว่าทั้งคู่กลับวางตัวเป็นปกติอย่างยิ่ง

ไม่สนใจความตกตะลึงของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ต่างคนต่างล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง แล้วเดินเคียงข้างกันมุ่งหน้าไปยังหอพัก

“…”

เย่หลิงนับถือจากใจจริง ไม่รู้ว่าเพื่อนเขาไปเรียนรู้ลูกไม้พวกนี้มาจากไหน

ทุกครั้งเขาเป็นห่วงแทบตาย นึกว่าเพื่อนจะโดนซัดเข้าให้แล้ว แต่สุดท้ายกลับต้องอ้าปากค้างทุกที

ทำไมลูกไม้พวกนี้ พอเขาลองใช้ดูบ้างถึงไม่ได้ผลกันนะ!

ลูบหัวลูกพี่เนี่ยนะ

มันต่างอะไรกับการรนหาที่ตายกันล่ะ!

แค่คิดภาพตาม เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะอายุสั้นลงแล้ว!

เย่หลิงคิดไม่ตกเอาเสียเลย!

แต่ก็มีแค่เขาคนเดียวนั่นแหละที่คิดไม่ตก เพราะคู่กรณีทั้งสองคนไม่ได้รู้สึกว่ามีตรงไหนผิดปกติเลยสักนิด

หลังจากกลับมาถึงหอพัก

ทั้งคู่ต่างคนต่างทำธุระของตัวเอง บรรยากาศกลมกลืนเป็นพิเศษ

สวี่จิงอี้อาบน้ำเสร็จแล้ว เขาสวมเสื้อยืดตัวหลวมสีดำกับกางเกงวอร์มสีดำ เอนหลังพิงหัวเตียง ขายาวชันขึ้นเล็กน้อย มือถือโทรศัพท์อยู่ ในดวงตาดอกท้อเปี่ยมด้วยรอยยิ้มบางเบา

ซ่งหนานซิงเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็พบว่าเตียงของตัวเองโดนยึดครองอีกแล้ว

ดูเหมือนท็อปสตาร์บางคนจะติดใจเตียงของเธอเป็นพิเศษ

มีผ้าขนหนูสีขาวพาดอยู่บนคอของซ่งหนานซิง เธอก้าวเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน เอ่ยเตือนเสียงเรียบ “ลีดเดอร์ ตกลงกันแล้วนะว่าเมื่อวานเป็นครั้งสุดท้าย”

“ชิ ฉันแค่นั่งตรงนี้หน่อยไม่ได้หรือไง”

สวี่จิงอี้เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อคู่นั้นทอดมองมาอย่างลึกซึ้ง แฝงสัมผัสอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด

เขายกมือขึ้น ตบลงบนที่ว่างข้างตัวอย่างไม่ใส่ใจนัก “มานั่งนี่สิ มีคลิปให้ดูหน่อย”