บทที่ 74 เลื่อนเตียงสองหลังมาชิดกัน

ซ่งหนานซิงจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนใจ เดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เขา

“ดูอะไร”

สวี่จิงอี้ยกมือขึ้น พาดแขนโอบไหล่อีกฝ่ายอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วกดเปิดวิดีโอ จากนั้นก็ใช้มือข้างเดียวยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าเธอ

เป็นคลิปเดียวกับที่เย่หลิงส่งมาให้เขานั่นเอง

ในคลิป ทั้งสองคนกำลังเล่นเกมกันอยู่

ตอนนั้นพวกเขาสวมผ้าปิดตาสีดำทั้งคู่ มองอะไรไม่เห็นทั้งนั้น

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มองเหตุการณ์ตอนนั้นจากอีกมุม

ความรู้สึกต่างจากตอนนั้นโดยสิ้นเชิง

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองชิดใกล้เกินไป ซ้ำยังถูกตัดต่อมาอย่างแนบเนียนจนแทบดูไม่ออก

สองมือของเธอประคองใบหน้าคมคายของเขาไว้ ร่างทั้งร่างแนบชิดอยู่ตรงหว่างขา

จังหวะที่เธอก้มตัวลง ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้น ลำคอยืดตรง เส้นสายของลูกกระเดือกคมชัดดูมีเสน่ห์ดึงดูดเป็นพิเศษ ริมฝีปากของคนทั้งสองแนบชิดติดกัน

“…”

ดนตรีประกอบบวกกับภาพแบบนั้น ชวนให้หน้าร้อนผ่าวและหัวใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

สวี่จิงอี้ที่โอบไหล่อีกฝ่ายอยู่ไม่ได้มองวิดีโอ แต่กลับเอียงหน้าคอยสังเกตปฏิกิริยาของรูมเมตตัวน้อยมาตลอด

สีหน้าของอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่เปลี่ยนไปเท่าไร

ทว่าหากมองให้ดี จะเห็นว่าปลายใบหูดุจหยกขาวของเธอกำลังแต่งแต้มด้วยสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด

เขาเลิกคิ้ว นัยน์ตาดอกท้อเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม

รูมเมตตัวน้อยนี่ช่าง…น่ารักเป็นบ้า

แค่ดูคลิปยังเขินได้ขนาดนี้

นี่หมายความว่า เขาไม่เคยมีความรักมาก่อนใช่ไหม

พอคิดได้แบบนี้ เขาก็อารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

สวี่จิงอี้หัวเราะในลำคอเบาๆ ยกมือขึ้นใช้ปลายนิ้วแตะใบหูของเธอ “ชิ ไร้เดียงสาจริงเชียว ดูคลิปแค่นี้ก็หูแดงแล้วเหรอ”

เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ราวกับกำลังกระซิบข้างหู “อย่าบอกนะว่านายไม่เคยจูบ…”

ซ่งหนานซิงถึงกับชะงักไปทั้งตัว แววตาสั่นไหวอย่างรุนแรง

ปลายนิ้วของเขาเย็นเยียบยามแตะใบหู สัมผัสอันร้อนผ่าวลุกลามไปอย่างรวดเร็ว

พลอยทำให้ร่างกายซีกซ้ายแข็งเกร็งไปหมด

ซ่งหนานซิงเอียงศีรษะหลบสัมผัสจากปลายนิ้วของเขาเล็กน้อย

รอให้ใจสงบลง แล้วค่อยหันกลับมา พยายามรักษาสีหน้าให้นิ่งสงบที่สุด

“นี่คืออะไรครับ”

“ก็นายพูดเองไม่ใช่เหรอว่าเด็กผู้หญิงสมัยนี้ชอบดูอะไรแบบนี้” สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มมุมปาก ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่มีอะไรต้องคิดมากใช่ไหมล่ะ”

ซ่งหนานซิง “…”

ก่อนหน้านี้เธอเคยพูดคำนี้จริงๆ นั่นแหละ

แต่นั่นมันจำกัดอยู่แค่คำพูดนี่นา

การเอาเด็กหนุ่มสองคนมาตัดต่อคู่กัน แถมภาพยังชวนเตลิดขนาดนี้

เธอกลับนึกเชื่อมโยงไปถึงตอนที่ริมฝีปากเฉียดกันตรงทางเดินขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

ชั่วขณะนั้นซ่งหนานซิงถึงกับสงสัยว่า ท็อปสตาร์บางคนจะทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวเกินไปแล้วหรือเปล่า

ไหนว่าเขาเกลียดการข้องแวะกับผู้ชายที่สุดไม่ใช่เหรอ

เธอเม้มปากเล็กน้อย สายตาทอดมองไป “ลีดเดอร์ นายไม่โกรธเหรอ”

สวี่จิงอี้เก็บโทรศัพท์อย่างเนิบนาบ ท่าทางยังคงเกียจคร้านเช่นเดิม “ฉันจะโกรธทำไม”

“ก็นายบอกเองว่าไม่ต้องไปใส่ใจ อีกอย่างไม่ได้จูบกันจริงๆ พวกเธอชอบก็ปล่อยให้ชอบไปสิ”

ซ่งหนานซิง “…”

เธอไม่ยักรู้มาก่อนว่าระดับการยอมรับของท็อปสตาร์บางคนจะสูงลิบได้ถึงเพียงนี้

แล้วทำไมเขาต้องบันทึกวิดีโอนี้เก็บไว้ด้วยล่ะ

ซ่งหนานซิงมองโทรศัพท์ที่เขาเพิ่งเก็บไป เอ่ยเตือนเสียงเรียบ “ลีดเดอร์ ดูวิดีโอจบแล้ว ลบทิ้งไปเลยจะดีกว่าไหม”

“ทำไมต้องลบ”

สวี่จิงอี้ปรือตาขึ้นครึ่งหนึ่ง จ้องมองเธอด้วยแววตาหยอกเย้า

การได้แกล้งรูมเมตตัวน้อยเป็นเรื่องสนุกจริงๆ มีเพียงเวลาแบบนี้เท่านั้นแหละที่ใบหน้าราวกับภูเขาน้ำแข็งนั่นจะมีอารมณ์อื่นปรากฏออกมาบ้าง

ซ่งหนานซิงหันใบหน้าเกลี้ยงเกลากลับมาสบตากับเขา ดูเหมือนจะตระหนักได้ว่าความคิดของท็อปสตาร์บางคนไม่เคยเหมือนชาวบ้านอยู่แล้ว

“ช่างเถอะ…”

“ลีดเดอร์ นายอยากเก็บไว้ก็ตามใจนายแล้วกัน”

แค่รู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง

แฟนคลับพวกนี้นี่ก็เกินไปจริงๆ

คิดยังไงถึงได้ตัดต่อคลิปออกมาเป็นแบบนั้นได้

เด็กหนุ่มสองคนทำเรื่องพรรค์นั้น ไม่รู้สึกแปลกบ้างหรือไง

ซ่งหนานซิงหันหน้าหนี เอ่ยเตือนเสียงนิ่ง “ควรนอนได้หรือยัง”

“นั่นสินะ” สวี่จิงอี้ยกข้อมือขึ้นดูเวลา แล้วพูดอย่างเป็นธรรมชาติ “งั้นก็นอนเถอะ”

เขาเอนตัวลงนอนอย่างหน้าตาเฉย

บนเตียงของเธอ

แถมยังดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมช่วงเอวและหน้าท้องอย่างสบายอารมณ์

เปลือกตาของซ่งหนานซิงกระตุกเบาๆ ได้แต่เอ่ยเตือนอีกครั้ง “ลีดเดอร์ เตียงนายอยู่นู่น”

“ขอนอนอีกคืนสิ”

ซ่งหนานซิงรู้ซึ้งดีว่า การยอมอ่อนข้อให้ครั้งแล้วครั้งเล่า รังแต่จะทำให้อีกฝ่ายได้ใจมากขึ้นเรื่อยๆ

“ลีดเดอร์” เธอเอ่ยเสียงเรียบเพียงสองคำ

สวี่จิงอี้ใช้มือข้างหนึ่งยันศีรษะ นอนตะแคงอยู่ตรงนั้น ปรือตามองมา เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะโอนอ่อนผ่อนปรนแม้แต่น้อย “ชิ ยังใจร้ายเหมือนเดิม”

ซ่งหนานซิงยกมือขึ้นจัดหมอน สีหน้ายังคงนิ่งเฉย ไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด

ครั้งนี้ จะยอมอ่อนข้อให้อีกไม่ได้เด็ดขาด

“ไหนบอกว่าจะปลอบใจฉันไง รูมเมตตัวน้อยบางคนนี่ขี้โกหกชะมัด…”

“…”

แพขนตาดำขลับของซ่งหนานซิงไหวระริกเบาๆ

สวี่จิงอี้หลุบตาลงครึ่งหนึ่ง บดบังความรู้สึกในแววตา รอยยิ้มตรงมุมปากจางลงไปมาก ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง “เอาเถอะ ก็แค่นอนไม่หลับ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว”

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ทั้งยังแฝงแววเยาะเย้ยตัวเองอยู่บ้าง

“…”

พูดจบประโยค เขาก็ตลบผ้าห่มออก นิ้วมือเรียวยาวได้รูปเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า แล้วค่อยๆ พลิกตัวก้าวลงจากเตียง ทำท่าจะเดินกลับไป

นิ้วมือของซ่งหนานซิงกระตุกเบาๆ จนแทบทนถอนหายใจออกมาไม่ได้อีกรอบ เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของคนคนนั้น

“ปกตินายนอนไม่หลับเหรอ”

น้ำเสียงของเขาฟังดูสบายๆ เอ่ยถึงอดีตด้วยประโยคสั้นๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ชิ ช่วงที่โดนดอง ไม่มีงานทำ แต่งเพลงที่ตัวเองพอใจไม่ได้สักเพลง ไม่รู้เลยว่าเส้นทางข้างหน้าต้องเดินไปยังไง กังวลจนนอนไม่หลับทั้งคืน…”

“ไม่เป็นไร ชินแล้วล่ะ” สวี่จิงอี้ลากเสียงท้ายยาว น้ำเสียงแสร้งทำเป็นผ่อนคลาย

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเขาเปิดใจพูดถึงตัวเองแบบนี้

ซ่งหนานซิงรู้สึกว่าหัวใจของเธอไหววูบอย่างบอกไม่ถูก

ยิ่งเขาทำเป็นไม่ใส่ใจแบบนี้ ยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

คนคนนี้ผ่านอะไรมาตั้งมากมาย ฝีมือกับความทุ่มเทที่ลงแรงไปสมน้ำสมเนื้อกันขนาดนั้น ความกดดันจะมหาศาลแค่ไหนก็พอจะนึกภาพออก แถมตอนนี้ยังต้องเผชิญกับแรงกดดันจากทางค่ายอีก

วันนี้อารมณ์ของเขาก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว

อีกทั้งเขาก็ดีกับเธอมากจริงๆ

เขาเห็นเธอเป็นเพื่อนคนสำคัญจริงๆ

ในเมื่อเป็นเพื่อนกัน ก็ไม่ควรไปคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้นใช่ไหม

ซ่งหนานซิงถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ยื่นมือไปจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้ น้ำเสียงเย็นชาแฝงแววยอมจำนนอยู่หลายส่วน “ช่างเถอะ นายนอนตรงนี้ไปเถอะ”

เธอหลุบตาลง จึงไม่ทันสังเกตเห็นมุมปากของเขาที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มของคนที่แผนการสำเร็จอย่างชัดเจน

อารมณ์ของสวี่จิงอี้ดีขึ้นมาจริงๆ แล้ว

รูมเมตตัวน้อยของเขาว่านอนสอนง่ายและใจอ่อนง่ายมากจริงๆ

หมอนข้างส่วนตัวของเขา มีหรือจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ

อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้โกหกเสียหน่อย

การนอนหลับของเขาไม่ค่อยดี มักจะนอนไม่หลับอยู่บ่อยๆ

แต่พอมีหมอนข้างตัวน้อยคนนี้เข้ามา เขากลับนอนหลับได้ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด

เตียงขนาดหนึ่งจุดสองเมตร เมื่อมีคนนอนลงไปสองคน แค่จะพลิกตัวก็ยังลำบาก

ทว่าท็อปสตาร์บางคนกลับเพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาป่านนี้ “เตียงนี้ดูเหมือนจะเล็กไปหน่อยนะ”

ซ่งหนานซิงอยากจะบอกเหลือเกินว่า ถ้านายกลับไปนอนที่เตียงของตัวเอง มันก็ไม่เล็กหรอก

ในวินาทีถัดมา น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเกียจคร้านของชายหนุ่มก็ดังขึ้น

“พรุ่งนี้ดันเตียงสองหลังมารวมกันดีไหม”

ซ่งหนานซิง “…”

เขาช่างเข้าใจคำว่าได้คืบจะเอาศอกได้ดีจริงๆ