บทที่ 75 บัญชีคนสนิท

พอปิดไฟลง ห้องพักก็ตกอยู่ในความมืดมิด

ซ่งหนานซิงเพิ่งจะล้มตัวลงนอน คนข้างๆ ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง… ท่อนแขนพาดข้ามมาอีกครั้ง วางทาบลงบนเอวของเธอแล้วค่อยๆ กอดกระชับขึ้น

เธอชะงักไปเพียงเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ยอมแพ้ที่จะขัดขืนไปนานแล้ว

ยังไงก็เริ่มจะชินแล้ว

ไม่มีอะไรให้ต้องดิ้นรนอีก

วันรุ่งขึ้นเป็นการอัดรายการสเตจเพลงธีมอย่างเป็นทางการ

เด็กฝึกทุกคนจากคลาส A, B, C และ D ต่างต้องแต่งหน้าทำผม เปลี่ยนเป็นชุดยูนิฟอร์มแบบเดียวกันเพื่อรอขึ้นอัดสเตจเพลงธีม

ยกเว้นคลาส F

ห้องแต่งหน้ามีคนเดินเข้าออกขวักไขว่ ทุกคนต่างวุ่นวายอยู่กับธุระของตัวเอง

ซ่งหนานซิงจึงดูว่างเป็นพิเศษ

เธอมองผมสีขาวของเจ้าซามอยด์ผ่านกระจกเงา

ระหว่างที่ช่างแต่งหน้ากำลังกรีดอายไลเนอร์ให้ เย่หลิงก็ไม่ลืมที่จะชวนคุย “เพื่อน ลูกพี่ไปคุยให้แล้วนะ ถ้านายยอม ก็ยังกลับไปคลาส A ร่วมอัดรายการได้ ทำไมนายถึงไม่ยอมล่ะ”

ถ้าเป็นเด็กฝึกคนอื่น คงรีบคว้าโอกาสนี้ไว้เพื่อเพิ่มแอร์ไทม์ให้ตัวเองไปนานแล้ว

ไม่เหมือนเขา คลาส A อยู่ในมือแท้ๆ แต่กลับปล่อยทิ้งไปง่ายๆ

ซ่งหนานซิงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ได้รู้สึกว่านี่คือโอกาสสำคัญอะไร “ไม่จำเป็น ทำตามกฎนั่นแหละดีแล้ว”

เธอมักมองเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องธรรมดาเสมอ

การแต่งหน้าทำผมในแต่ละครั้งต้องใช้เวลา บางทีอาจต้องรอนานถึงหนึ่งหรือสองชั่วโมง

ซ่งหนานซิงยกมือขึ้นดูเวลา “หิวไหม เดี๋ยวผมไปซื้ออะไรมาให้กิน”

เย่หลิงเบิกตากว้างทันที “งั้นซื้อไอศกรีมมาเลย!”

“…” ซ่งหนานซิงเหลือบตาขึ้นมอง สีหน้าไร้อารมณ์ “เดี๋ยวก็ต้องขึ้นเวทีแล้ว ระวังท้องไส้จะมีปัญหา กินอย่างอื่นเถอะ”

เย่หลิง “…”

เพื่อนของเขาชักจะมีมาดเหมือนลูกพี่เข้าไปทุกที

เจ้าซามอยด์คอตก “งั้นเอาแซนด์วิชก็ได้ เมื่อเที่ยงไม่ได้กินข้าว หิวนิดหน่อยแล้ว”

สวี่จิงอี้เปลี่ยนเสื้อเชิ้ตเสร็จพอดี มือข้างหนึ่งดึงคอเสื้อพลางเดินทอดน่องออกมาจากห้องลองชุดอย่างไม่รีบร้อน

ฝีเท้าของซ่งหนานซิงชะงักไป สายตามองตรงไปยังเขา “ลีดเดอร์ นายล่ะ”

“เอาน้ำเปล่าขวดหนึ่ง” สวี่จิงอี้ปรือตาหงส์ขึ้นเล็กน้อย ล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าแล้วยื่นส่งให้อย่างเป็นธรรมชาติ “รหัสคือ 031025”

“…”

ซ่งหนานซิงล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง สายตามองโทรศัพท์ที่เขายื่นมาให้ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปสบตาเขา

เอาโทรศัพท์ให้เธอทำไม

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วขึ้น น้ำเสียงเกียจคร้านและเฉื่อยชา “ไม่ใช่ว่าจนอยู่เหรอ เอาไปจ่ายสิ”

“…”

ซ่งหนานซิงนึกถึงสภาพที่เคยขัดสนของตัวเองตอนช่วงวันหยุดก่อนหน้านี้

แต่ว่าตอนนี้เธอไม่ได้จนแล้วนะ

ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร

หัวคิ้วของสวี่จิงอี้ก็เลิกขึ้นเบาๆ ส่งเสียง ‘ชิ’ ในลำคอ แล้วค่อยๆ เก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน พลางลากเสียงยาว “ช่างเถอะ เอาโทรศัพท์ของนายมานี่”

ซ่งหนานซิงยืนตัวตรงอยู่ตรงนั้น เธอมองเขาด้วยความงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ของตัวเองส่งไปให้

สวี่จิงอี้ปรือตาหงส์ลงครึ่งหนึ่ง ปลายนิ้วเคาะลงบนหน้าจอไปมา หลังจากนั้นครู่ใหญ่ เขาก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดอะไรบางอย่าง แล้วจึงส่งคืนให้ “เปิดเปย์ให้คนสนิทไว้แล้ว ไม่มีลิมิต นายอยากซื้ออะไรก็ใช้ได้ตามสบาย”

“…”

เขากว้างขวางกับเพื่อนแบบนี้เสมอเลยหรือไง

ซ่งหนานซิงมีเพื่อนน้อย ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนสนิทคนอื่นเขาปฏิบัติต่อกันแบบนี้หรือเปล่า

การใช้เงินของกันและกันแบบนี้ ถือเป็นเรื่องปกติเหรอ

ใบหน้าของซ่งหนานซิงยังคงเรียบเฉย เธอรับโทรศัพท์กลับมาด้วยความลังเล ไม่รู้ว่าจะบอกความจริงกับเขาอย่างไรดีว่าเธอไม่ได้จนแล้ว

การถ่ายทำรายการอย่างเป็นทางการเริ่มต้นขึ้นหลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง

เด็กฝึกคลาส F ทุกคนไม่มีสิทธิ์ขึ้นแสดงบนเวที ทำได้แค่นั่งดูอยู่ด้านล่างเท่านั้น

เด็กฝึกคลาส F คนอื่นต่างมองคนที่อยู่บนเวทีด้วยสายตาอิจฉา

“เฮ้อ รู้งี้ฉันน่าจะพยายามมากกว่านี้อีกหน่อย อิจฉาชะมัด”

“คลาส A เจิดจ้าสุดๆ ไปเลยเนอะ”

“คลาส A จะไปสู้เซ็นเตอร์ได้ยังไง สายตาฉันมองแต่สวี่จิงอี้คนเดียวเลยเนี่ย”

“โดดเด่นเกินไปจริงๆ ความสามารถระดับนี้ ถ้าเขาไม่ได้เป็นเซ็นเตอร์แล้วใครจะได้เป็นล่ะ”

แม้ว่าเฮ่อเผิงจะฝึกซ้อมทุกวัน แต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่น่าพอใจ

หลังการประเมิน เขาก็ยังคงติดอยู่ที่คลาส F

เดิมทีเขานึกว่าซ่งหนานซิงจะมีความสามารถอยู่ในระดับคลาส F เหมือนกับตน แต่หลังจากผ่านคลาสเรียนมาหลายครั้ง เขากลับพบว่าตัวเองกับอีกฝ่ายมีช่องว่างห่างกันมากเหลือเกิน

ซ่งหนานซิงมีฝีมือจริงๆ!

การที่เขาอยู่ในคลาส F ตอนนี้ ไม่ใช่เพราะมีความสามารถแค่ระดับคลาส F แต่เป็นเพราะเขาลดเกรดตัวเองลงมาต่างหาก!

เฮ่อเผิงมีความยำเกรงต่อเด็กฝึกที่เก่งกาจอยู่แล้วโดยธรรมชาติ จนถึงขั้นไม่กล้าเข้าไปคุยด้วย

ทว่าเมื่อครู่นี้ อีกฝ่ายกลับเป็นฝ่ายเดินเข้ามานั่งลงข้างเขาเอง

—แน่นอนว่าอาจเป็นเพราะซ่งหนานซิงไม่สนิทกับคนอื่น และรู้จักเด็กฝึกในคลาส F เพียงแค่เขาคนเดียว

ซ่งหนานซิงกลับดูสงบนิ่ง

เธอนั่งอยู่ใต้เวที เฝ้ามองพวกเขาเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่บนนั้น

โดยเฉพาะสวี่จิงอี้ที่ยืนอยู่ตรงตำแหน่งเซ็นเตอร์

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อสูทสีเข้มตามเครื่องแบบ ขับให้รูปร่างดูสูงโปร่งเพรียวสง่า ไม่อาจบดบังประกายอันเจิดจรัสที่แผ่ออกมาได้เลย

ทั้งที่เป็นเสื้อผ้าแบบเดียวกันแท้ๆ

แต่ไม่รู้ทำไม พออยู่บนตัวเขาแล้วถึงได้ดูดีเป็นพิเศษ

แสงไฟบนเวทีสาดส่องลงมา ราวกับกำลังเคลือบขอบร่างของเขาด้วยประกายสีทองจางๆ

ดวงตาหงส์คู่นั้นดูลุ่มลึกและมีเสน่ห์ แฝงความเซ็กซี่ร้ายกาจชวนให้ลุ่มหลง

เสียงดนตรีกระหึ่มดังก้อง ราวกับจังหวะหัวใจกำลังเต้นระรัวไปตามท่วงทำนอง

ซ่งหนานซิงเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง มองดูคนที่อยู่บนเวทีปลดปล่อยเสน่ห์ออกมา

นี่คงเป็นพลังในการดึงดูดใจสินะ

เดิมทีเธอไม่ได้อินอะไรกับเวทีนี้มากนัก แต่พอได้เห็นเขา เธอกลับได้รับแรงบันดาลใจอย่างน่าประหลาด

เพราะเขาเก่งกาจ ทุ่มเท และมีความสามารถมากพอที่จะยืนเปล่งประกายอยู่ตรงตำแหน่งนั้น

ทำให้คนที่มองอดไม่ได้ที่จะอยากเป็นแบบเขา

นี่คงเป็นพลังของไอดอล

การพยายามก้าวไปหาใครคนนั้น เพื่อที่จะกลายเป็นตัวเองในเวอร์ชันที่ดีกว่าเดิม

เฮ่อเผิงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเสี้ยวหน้าเย็นชาข้างกาย

เขาอยากพูดอะไรบางอย่างกับซ่งหนานซิง

นับตั้งแต่ได้ฟังคำพูดของอีกฝ่าย เฮ่อเผิงก็ตั้งใจฝึกซ้อมอย่างจริงจังมาโดยตลอด แต่ฝีมือของเขากลับตามไม่ทันจริงๆ

“หนานซิง ฉันพยายามแล้วจริงๆ นะ”

เสียงดนตรีดังเกินไป

ซ่งหนานซิงได้ยินไม่ชัด จึงเอียงตัวเข้าไปหาเล็กน้อยและเงี่ยหูฟัง “อะไรนะ”

ใบหน้านั้นดูดีเกินไป ทั้งยังอยู่ใกล้แค่เอื้อม

จู่ๆ หัวใจของเฮ่อเผิงก็เต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “ฉันบอกว่าฉันพยายามแล้วจริงๆ แต่ฝีมือมันตามไม่ทันเลย”

สีหน้าของเขาแฝงความท้อแท้อยู่บ้าง

คิ้วและตาของซ่งหนานซิงผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอเอ่ยปลอบเสียงเรียบ “ไม่เป็นไร ยังมีโอกาสอยู่”

เฮ่อเผิงจ้องมองดวงหน้าและแววตาที่อ่อนลงของอีกฝ่าย ตาค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าทั้งที่ใบหน้าแดงระเรื่อ

“ฉันจะพยายามเต็มที่แน่นอน!”

สเตจเพลงธีมต้องถ่ายทำกันหลายรอบ เพื่อคัดเลือกรอบที่เด็กฝึกทุกคนพร้อมและสมบูรณ์แบบที่สุด

ในช่วงเวลาพักหลังจากการถ่ายทำรอบที่สอง

สวี่จิงอี้ยืนอยู่ใจกลางเวที เมื่อทอดสายตามองไปยังจุดเดิมอีกครั้ง ก็พอดีเห็นภาพที่รูมเมตตัวน้อยกำลังโน้มตัวเข้าไปใกล้ชิดกับคนอื่น

ยังคงเป็นสีหน้าแบบนั้น และส่งยิ้มแบบนั้นให้คนอื่น

อารมณ์ดีที่คงอยู่มาตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ พลันมลายหายไปในพริบตา