บทที่ 79 รักษาระยะห่าง

“ไม่งั้นบริษัทจะจัดพีอาร์ฉุกเฉินเหรอ”

เลิกเป็นแฟนงั้นเหรอ

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย

เพราะเธอเหรอ

ที่บริษัทโทรหาลีดเดอร์ ก็เพราะเรื่องนี้ด้วยใช่ไหม

ร้ายแรงขนาดนี้เชียวเหรอ…

แพขนตาราวปีกกาของซ่งหนานซิงหลุบต่ำลง ความคิดสับสนวุ่นวายไปหมด

เย่หลิงเริ่มบ่นแล้วก็หยุดไม่อยู่ “ตอนนี้กระแสโจมตีลูกพี่หนักมาก หาว่าเมื่อก่อนสร้างภาพลักษณ์ดอกฟ้าสูงส่ง ตอนนี้กลับมาขายจิ้นวาย”

“ขอร้องเถอะ ลูกพี่จำเป็นต้องสร้างภาพลักษณ์ด้วยเหรอ ตัวจริงเขาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว!”

“ลูกพี่เห็นนายเป็นเพื่อนถึงได้สนิทด้วย แฟนคลับจะลามปามไปก้าวก่ายการคบเพื่อนของศิลปินได้ยังไง!”

เย่หลิงเองก็คิดว่ากระแสพวกนั้นไร้สาระสิ้นดี

แต่ไม่มีใครคาดคิดจริงๆ ว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้

แค่อัดรายการวาไรตี้รายการเดียว กลับกลายเป็นว่ามีแฟนคลับเลิกติดตามกันเป็นวงกว้าง

แถมยังบีบให้บริษัทต้องออกโรงแยกคู่จิ้นด้วยตัวเอง

แม้บางทีอาจเป็นเพราะมันดูเรียลเกินไป…

เรียลจนน่าตกใจ

ก็ลูกพี่ไม่เคยดีกับเด็กผู้ชายคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลยนี่นา!

ยามที่คนที่เย็นชาโดยเนื้อแท้แสดงความพิเศษให้ใครคนหนึ่ง

แรงกระเพื่อมที่ตามมาจึงมหาศาลเหลือเกิน

ซูเปอร์ท็อปปิกคู่จิ้นอี้ซิงเพิ่งสร้างได้ไม่นานเท่าไร ทว่ากลับพุ่งทะยานติดสามอันดับแรกของชาร์ตซูเปอร์ท็อปปิกได้อย่างน่าทึ่ง ก็พอจะจินตนาการได้แล้วว่ากระแสของพวกเขาตอนนี้ร้อนแรงขนาดไหน

นิ้วที่จับหูฟังของซ่งหนานซิงชะงักเบาๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย “เพราะสนิทกับผมเกินไปเหรอ”

“อ๊ะ” เย่หลิงชะงักลมหายใจ เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดมากเกินไปแล้ว “จริงๆ มันก็ไม่ใช่ความผิดของนายทั้งหมดหรอก”

“ต่อให้เป็นใครก็โดนด่าทั้งนั้นแหละ!” เขาเกาศีรษะ “แฟนเดี่ยวบางคนทำใจเห็นเมนตัวเองไปใกล้ชิดกับคนอื่นไม่ได้จริงๆ”

เย่หลิงพยายามแก้คำพูดให้กลับมาเข้าที่ “ฉันถึงบอกไงว่าแฟนคลับบางคนก้าวก่ายเกินไป ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!”

ซ่งหนานซิงหลุบตาลง น้ำเสียงแผ่วเบา “แล้วต้องแก้ไขยังไง”

น้ำสกปรกที่สาดใส่ตัวเธอมีมากเกินไป มากจนเธอไม่อาจหลุดพ้น

อยากล้างก็ล้างไม่ออก

แถมยังพลอยทำให้คนคนนั้นเดือดร้อนไปด้วย

ถ้าหากเป็นเพราะเธอ แล้วทำให้คนคนนั้นต้องตกจากแท่นบูชา…

“แก้ไขเหรอ” เย่หลิงอดด่าทีมงานรายการไม่ได้ “บริษัทก็เลยคิดไอเดียบ้าๆ ให้ทีมงานรายการแยกพวกนายสองคนออกจากกันไงล่ะ ฉันถึงได้พูดไม่ออกอยู่นี่!”

ซ่งหนานซิงเริ่มเข้าใจขึ้นมาทีละน้อย

ที่แท้การดำเนินงานสารพัดของทีมงานรายการ ก็เพื่อไม่ให้พวกเขาสองคนอยู่ทีมเดียวกัน

การเล่นตุกติกเบื้องหลัง ใช้ความต้องการของกลุ่มทุนเป็นตัวตัดสินทุกอย่าง นี่คือกฎของเกม

ซ่งหนานซิงเม้มปาก น้ำเสียงราบเรียบ “เพราะงั้น แค่ไม่ต้องเข้ากล้องร่วมกันก็พอใช่ไหม”

“…”

คำพูดของเย่หลิงติดค้างอยู่ในลำคอทันที

เพื่อนของเขายังคงสรุปความได้เก่งเหมือนเดิม

แม้ว่าการที่ทั้งคู่ไม่เข้ากล้องร่วมกันในตอนนี้จะเป็นวิธีแก้ไขที่ดีที่สุด อย่างน้อยก็รอให้กระแสนี้ซาลงไปก่อน

หากยังขืนทวนกระแสอยู่อีก พวกแฟนเดี่ยวคงได้อาละวาดหนักกว่าเดิมแน่

แต่ว่า…

ตามนิสัยของลูกพี่

เขาไม่เคยทำตามแผนการที่คนอื่นวางไว้ให้อยู่แล้ว

มีความขบถอยู่ในสายเลือด

ถ้าโดนบีบหนักเข้า เรื่องพรรค์อย่างประกาศถอนตัวออกจากวงการตรงนั้นเลย เขาก็ทำได้ลงคอ

ซ่งหนานซิงเงยหน้าขึ้น ดวงตากระจ่างคู่นั้นมองตรงไป “ผมแค่รักษาระยะห่างกับลีดเดอร์ก็พอแล้ว ใช่ไหม”

“…หา” เย่หลิงยังตามไม่ทัน

ไม่รอให้เขาตอบ เสียงเย็นชานั้นก็เอ่ยต่อเอง “ผมเข้าใจแล้ว”

หัวใจของเย่หลิงกระตุกวูบ

เดี๋ยวก่อนสิ!

เข้าใจอะไรของนายเนี่ยเพื่อน!

เขาแค่จะมาบ่นเรื่องลูกเล่นทุเรศของทีมงานรายการกับเพื่อนเฉยๆ

ไม่ได้มีเจตนาจะมายุยงให้แตกคอกันสักหน่อย!

เพื่อนของเขาคงไม่ได้คิดจะแยกทางแล้วรักษาระยะห่างกับลูกพี่นับจากนี้ไปหรอกนะ

แล้วถ้าลูกพี่รู้เข้า…

จะไม่ฆ่าเขาหมกป่าเหรอ

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักเปิดออกจากด้านใน

พร้อมกับไอน้ำอุ่นที่พวยพุ่งออกมา ร่างสูงโปร่งผึ่งผายก็ก้าวเดินออกมาจากข้างใน

เสื้อยืดแขนยาวสีดำ กางเกงวอร์มขายาวสีดำ ไหล่กว้างเอวสอบ ขับเน้นรูปร่างให้ดูหล่อเหลาร้ายกาจ

ยามที่ดวงตาดอกท้อเรียวยาวคู่นั้นกวาดมองมา แววตาดำมืดล้ำลึก ให้ความรู้สึกราวกับมองทะลุจิตใจคนได้

“…” สัญญาณเตือนภัยในใจของเย่หลิงดังลั่น

เพื่อเอาชีวิตรอด เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยแก้ตัว รีบลุกขึ้นยืนด้วยความกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก

“เอ่อคือ ดึกแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องซ้อมอีก พวกนายพักผ่อนเถอะ!”

“เพื่อน ไว้พรุ่งนี้ฉันค่อยคุยรายละเอียดกับนายนะ!”

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เย่หลิงก็ไม่กล้าสบตากับลูกพี่ของตัวเอง รีบเผ่นแน่บไปทันที

“…”

สวี่จิงอี้กึ่งเลิกเปลือกตาดอกท้อขึ้น ใช้มือข้างหนึ่งกดผ้าขนหนูไว้บนศีรษะ พลางปรายตามองแผ่นหลังของคนที่เผ่นหนีไปด้วยความรู้สึกผิด

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ “มันพูดอะไรกับนายอีก”

ซ่งหนานซิงหลุบตาลง น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ “ไม่มีอะไร คุยกันเรื่อยเปื่อย”

คนคนนี้ดีกับเพื่อนมากจริงๆ

แม้จะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต้องเผชิญกับแรงกดดันจากรอบด้าน เขาก็ไม่เคยคิดจะตัดความสัมพันธ์กับเธอ

กระทั่งต่อหน้าเธอ เขายังไม่เคยเอ่ยถึงเลยสักคำ

เพราะมองเขาเป็นเพื่อนจริงๆ ถึงไม่อาจลากเขาลงปลักโคลนได้

น้ำสกปรกพวกนั้น

ไม่ควรสาดมาโดนตัวเขา

เขาคือคนที่เกิดมาเพื่อเวที

ควรจะได้เปล่งประกายเจิดจ้าอยู่บนเวที

ไม่ควรต้องมาพลอยโดนร่างแหไปด้วย…

ซ่งหนานซิงเป็นคนปรับตัวตามสถานการณ์มาโดยตลอด เข้าทำนองเมื่อมาถึงแล้วก็ทำใจให้สบาย เธอไม่เคยใส่ใจเรื่องอันดับ

คำซุบซิบนินทาเหล่านั้นก็ทำร้ายเธอไม่ได้เช่นกัน

แต่ถ้าคนที่ถูกทำร้ายกลายเป็นคนข้างกายเธอ เธอกลับรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาจริงๆ

เป็นครั้งแรกที่เธอมีความคิดอยากจะตั้งใจแข่งขึ้นมา

ระยะเวลาซ้อมสิบวัน

อย่างไรเสียก็เป็นวาไรตี้รายการเซอร์ไววัลสายปั้นไอดอลที่มีการไลฟ์สด เพื่อรักษากระแสของรายการไว้ ทีมงานจึงกำหนดว่านอกจากไลฟ์ประจำวันของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคนแล้ว

ทางออฟฟิเชียลจะเปิดไลฟ์เป็นระยะๆ เพื่อถ่ายทอดบรรยากาศการซ้อมในห้องซ้อมของผู้เข้าแข่งขันสู่สายตาแฟนคลับอย่างสมจริง

เช่นเดียวกับการสอนเต้นเพลงธีม การสอนเต้นสำหรับการแข่งขัน PK แบบกลุ่มในวันถัดมาก็จะมีการไลฟ์สดด้วย

เหล่าแฟนคลับยังคงมารอเฝ้าหน้าจอกันตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนเคย

ห้องไลฟ์ของสวี่จิงอี้มีจำนวนแฟนคลับสูงที่สุด และตัวเลขก็ยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

แฟนคลับส่วนใหญ่เข้ามาเพื่อดูเขา

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ อดีตเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่คนก็ขึ้นมายังชั้นห้องซ้อมด้วยกัน

เย่หลิงซึ่งปกติเป็นคนพูดมาก วันนี้กลับไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เขาคอยลอบสังเกตท่าทีของซ่งหนานซิงอยู่ตลอด

แต่ยังดีที่ดูไม่ต่างไปจากปกติ

ลูกพี่พูดอะไร ซ่งหนานซิงก็ยังคงตอบรับ

เรื่องที่เขากังวลมาทั้งคืนไม่ได้เกิดขึ้น เย่หลิงจึงค่อยโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

เขากลัวแทบแย่ว่าเพื่อนของเขาจะเว้นระยะห่างกับลูกพี่จริงๆ!

ห้องซ้อมของซ่งหนานซิงกับสวี่จิงอี้อยู่ห่างกันพอสมควร

เนื่องจากเพลงของแต่ละทีมไม่เหมือนกัน เมื่อได้สมาชิกใหม่แล้วก็ต้องแยกย้ายไปซ้อมกับทีมตัวเอง โอกาสที่จะแวะเวียนไปหากันจึงมีน้อยมาก

ก่อนจะผลักประตูเข้าไป ซ่งหนานซิงชะงักฝีเท้า “ลีดเดอร์”

สวี่จิงอี้อารมณ์ไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เมื่อวาน

คงเป็นเพราะถูกบีบให้แยกทีม อารมณ์ถึงได้หงุดหงิดงุ่นง่านอย่างไร้สาเหตุ

พอได้ยินเสียงเย็นชาอันคุ้นเคยดังขึ้นในเวลานี้

สวี่จิงอี้ก็หยุดก้าว ช้อนเปลือกตาขึ้นมอง นัยน์ตาดอกท้อคู่นั้นยังคงทอประกายอ่อนโยน ทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่น

ใครมองปราดเดียวก็รู้ว่าเขากำลังอารมณ์บูด

แต่คนที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่คือซ่งหนานซิง

ความหงุดหงิดพลันถูกกดข่มลงไป น้ำเสียงจึงยังคงทุ้มต่ำนุ่มนวล “หืม?”