บทที่ 80 ยิ้มหน่อยสิ

ซ่งหนานซิงจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วใช้ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนข้างแก้มของเขาเบาๆ

“อารมณ์ดีหน่อยสิ”

ตอนนี้ไม่มีกล้องจับมาที่พวกเขา

ตราบใดที่ทั้งสองคนไม่ปรากฏตัวพร้อมกันต่อหน้าแฟนคลับ ก็น่าจะไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม

น้ำเสียงของเธอยังคงเย็นชาตามปกติ อารมณ์นิ่งสนิทอยู่เสมอ คอยปลอบประโลมความหงุดหงิดในใจคนให้สงบลงอย่างเงียบเชียบและนุ่มนวล

หลังเอ่ยจบ ซ่งหนานซิงก็ชักนิ้วกลับแผ่วเบา

ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ทันตอบสนอง เธอหมุนตัวผลักประตูเดินเข้าห้องซ้อมไปทันที

ทางเดินกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง

ร่างของสวี่จิงอี้ยังคงชะงักอยู่ที่เดิม สัมผัสบนพวงแก้มคล้ายยังหลงเหลือกลิ่นหอมดอกไม้ผสมผลไม้อันเย็นสดชื่นของอีกฝ่าย

เขาจ้องมองประตูห้องซ้อมที่ปิดสนิท เอียงคอหัวเราะเบาๆ ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ก่อนจะล้วงมือข้างหนึ่งลงกระเป๋ากางเกง เดินทอดน่องอย่างไม่รีบร้อนไปยังห้องซ้อมอีกห้อง

เวลานี้ถือว่าไม่เช้าแล้ว

ตอนที่สวี่จิงอี้ผลักประตูเข้าไป ข้างในนอกจากตากล้องแล้ว กลับไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

เขาเอี้ยวตัว ใช้มือดันประตูปิดตามหลัง เดินไปด้านหลังห้องซ้อมเต้นแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น รอให้เด็กฝึกคนอื่นๆ มากันครบ

บนหน้าจอเต็มไปด้วยคอมเมนต์ลอยเรียกสามีกันไม่หยุด

【สามี! สามีขยันเกินไปแล้วมั้ง มาถึงคนแรกเลยอะ!】

【เช้ามาก สามีตรงเวลาเป๊ะทุกรอบเลย!】

【แต่ดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดีเลยนะ…】

【เพิ่งแวะมาจากห้องไลฟ์ข้างๆ ห้องนั้นซ่งหนานซิงก็เพิ่งมาถึง สองคนนี้คงไม่ได้มาด้วยกันหรอกนะ?】

【ฮือฮือฮือ ถ้าเป็นงั้นจริงก็ดีสิ คู่จิ้นที่ฉันหวีดห้ามจบแบบแยกทางเด็ดขาดนะ…】

【ก็ต้องอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วปะ ไม่มีคนที่สนิทด้วยสักคน อารมณ์จะดีได้ไง】

【พวกคลาส F ไม่กี่คนนี้ความสามารถก็ไม่ได้เรื่อง แถมยังไม่กระตือรือร้นจะมาซ้อมอีก】

ตอนที่เด็กฝึกคนอื่นๆ เดินเข้ามายังพูดคุยหัวเราะกันร่าเริง แต่พอเห็นท็อปสตาร์คนนั้นนั่งอยู่ด้านหลังห้อง เสียงพูดคุยก็เงียบกริบลงทันที

เขานั่งพิงกำแพงอยู่บนพื้นหลังห้อง ก้มหน้าลงเล็กน้อย ฮู้ดของเสื้อสเวตเตอร์สีดำคลุมศีรษะไว้ ปอยผมหน้าม้าตกลงมาบดบังคิ้วและดวงตาจนเกือบมิด ไม่อาจมองเห็นอารมณ์ในแววตาได้ชัดเจน

เห็นเพียงสันจมูกโด่งตรง และริมฝีปากที่เม้มแน่น

ผิวของชายหนุ่มค่อนข้างขาว แนวกรามคมกริบเรียบเนียน ดูเฉียบคมและมีมิติเป็นพิเศษ

ชวนให้รู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาอย่างบอกไม่ถูก

คนอื่นๆ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงพูดอีก

ต่างพากันเดินไปนั่งลงอีกฝั่งอย่างเงียบเชียบ

แถมยังคอยแอบชำเลืองมองเป็นระยะ กลัวว่าเขาจะระเบิดอารมณ์ขึ้นมากะทันหัน

ทว่าพวกเขาคิดมากไปเองอย่างเห็นได้ชัด

สวี่จิงอี้ไม่ได้โมโห ซ้ำยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

พอจอเปิดวิดีโอสอนเต้น เขาก็เงยคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหงส์หรี่ลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าดูเฉื่อยชาผ่อนคลาย ดูวิดีโอจนจบอย่างเงียบสงบ

พอถึงเวลาต้องเต้นก็ตามไปด้วย

ท่วงท่าดูสบายๆ และเกียจคร้าน แต่การควบคุมแรงและการเหยียดเกร็งกลับทำออกมาได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ

เขาจำท่าได้เร็วมาก ในขณะที่คนอื่นยังจับต้นชนปลายไม่ถูก เขากลับจำท่าเต้นทั้งเพลงได้หมดแล้ว

เด็กฝึกคนอื่นมองจนอ้าปากค้าง

ทว่าไม่มีใครกล้าพูดอะไร

ตั้งแต่เข้ามา สวี่จิงอี้ยังไม่เอ่ยปากคุยกับใครเลยแม้แต่คำเดียว

【ดูเขาเต้นแล้วเพลินตาจริง ท่าลื่นไหลมาก!】

【มีความผ่อนคลายสบายๆ แบบทำได้ง่ายดาย ฉันขอเรียกว่ามันคืออินเนอร์!】

【แต่ทำไมเขาดูโดดเดี่ยวจังเวลาอยู่ในทีมนี้】

【จริง ไม่ได้หยิ่งเลยนะ นิสัยก็ค่อนข้างดี ตอนต่อท่าก็เต้นตามตลอด แต่แบบ… โดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก】

【หลักๆ คือความนิยมเขาสูงเกินไป คนอื่นเลยไม่กล้าเข้าไปคุยด้วยต่างหาก】

【ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ ทำไมต้องจับแยกกับเพื่อนร่วมทีมเดิมด้วย เห็นแล้วสงสารจับใจเลย!】

【อยู่กับเพื่อนร่วมทีมเดิมยังมีเรื่องให้คุยกัน อยู่กับคนพวกนี้คุยกันไม่ติดเลย】

【ฉันยอมกติการอบนี้จริงๆ ทีมงานรายการจงใจแกล้งปะเนี่ย!】

หลังจากดูวิดีโอสอนเต้นจบ

เด็กฝึกคนอื่นเริ่มหัดเต้นตามท่า

รอบสองรอบแรกยังพอทำเนา

พอเต้นถึงรอบที่ 10 คนอื่นๆ กระทั่งท่าพื้นฐานยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ

ความต่างของฝีมือมันห่างชั้นกันเกินไป ทั่วทั้งเพลงมีเพียงสวี่จิงอี้คนเดียวที่เต้นจบได้อย่างสมบูรณ์แบบ

คนอื่นไม่เต้นผิดอยู่ ก็กำลังจะเต้นผิดในจังหวะถัดไป

ตลอดช่วงเช้า ให้ความรู้สึกเหมือนซ้อมไปอย่างไร้ความหมาย

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีสองคนที่เต้นไม่ได้สักท่า แถมยังหยอกล้อเล่นกันไปมา

ริมฝีปากบางของสวี่จิงอี้เม้มสนิท ดวงตาหงส์หรี่ลง สายตามองผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้าไปยังสองคนนั้น

ความอดทนที่ประคับประคองมาตั้งแต่เช้ากำลังจะหมดลง

ปกติเวลาเขายิ้มมักเหมือนมีดเคลือบน้ำผึ้ง แฝงอันตรายอยู่หลายส่วน

เวลานี้พอไม่ยิ้ม ในแววตายิ่งแผ่รังสีห้ามเข้าใกล้ ชวนให้อึดอัดกดดันและเฉียบคม

คนทั้งสองไม่กล้าเหลวไหลอีกต่อไป รีบยืนตรงแหน็บอย่างว่าง่ายทันที

แฟนคลับแค่เห็นสวี่จิงอี้ต้องมาแบกทั้งทีมคนเดียวก็ปวดใจจะแย่อยู่แล้ว

แต่คนพวกนี้กลับไม่รู้จักเห็นคุณค่า!

【เกลียดคนแบบนี้ที่สุด ตัวเองไม่ตั้งใจเรียนแล้วยังมารบกวนคนอื่นอีก!】

【แบบนี้สิถึงเรียกว่านอนมาของจริง คิดว่าในทีมมีสวี่จิงอี้แล้วจะนอนมาได้ เลยไม่คิดจะพยายามเลยเหรอ???】

【ยังจำซ่งหนานซิงตอนนั้นได้ไหม】

【ซ่งหนานซิงไม่เหมือนพวกนี้เลยสักนิด ตอนนั้นเขาตั้งใจขนาดไหน เช้าเดียวจำท่าได้หมดเกลี้ยง!】

【พอเอาคนมาเทียบกันนี่ ต่างกันลิบลับจริงๆ!】

【เจอเพื่อนร่วมทีมแบบนี้ เป็นฉัน ฉันก็ชักสีหน้าเหมือนกัน…】

ตัดภาพไปที่ห้องซ้อมข้างๆ

แม้ว่าสถานการณ์ที่ซ่งหนานซิงกับสวี่จิงอี้เจอจะคล้ายคลึงกัน

แต่บรรยากาศกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

อย่างไรเสียเฮ่อเผิงก็เป็นเด็กฝึกที่ขยันที่สุดเป็นอันดับหนึ่ง จึงมาถึงห้องซ้อมแต่เช้าตรู่

ตอนที่ซ่งหนานซิงผลักประตูเข้ามา เฮ่อเผิงก็อยู่ที่นั่นแล้ว

พอเห็นซ่งหนานซิง ดวงตาของเฮ่อเผิงก็เป็นประกาย รีบกวักมือเรียกเธอ

“หนานซิง หนานซิง ทางนี้!”

ซ่งหนานซิงสวมชุดวอร์มเข้าชุด ใบหน้าขาวผ่องดูเย็นชา สีหน้าราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ เธอเดินไปนั่งลงบนพื้นข้างเขาอย่างไม่รีบร้อน

“กินมื้อเช้าหรือยัง ฉันเอากล่องขนมปังกับนมสตรอว์เบอร์รีมาเผื่อด้วยนะ” เฮ่อเผิงล้วงอาหารเช้าออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้

สีหน้าของซ่งหนานซิงยังคงสงบนิ่ง “ผมกินมาแล้วครับ”

เฮ่อเผิงเกาหัว “เช้าขนาดนั้นเลยเหรอ”

นึกว่าจะได้ทำอะไรไถ่โทษให้เขาบ้างเสียอีก

เพราะหลังจากเลือกเขาเข้ามาในทีมนี้ ก็ดูเหมือนจะโดนคนอื่นก่นด่าไปไม่น้อย

ตอนนั้นเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบแท้ๆ ไม่รู้ทำไมถึงได้เลือกแต่เด็กคลาส F เข้ามาจนหมด

ที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่าคือ ทีมที่เป็นคู่แข่ง PK ดันเลือกสวีเฮ่อหยวี่ไป

ตอนนี้โอกาสชนะแม้แต่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ยังแทบมองไม่เห็น

เฮ่อเผิงรู้สึกหดหู่ใจไม่น้อย “ขอโทษนะหนานซิง ครั้งนี้นายอาจจะต้องพลอยซวยไปด้วยแล้ว”

ซ่งหนานซิงกลับรู้สึกแปลกใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “ยังไม่ได้เริ่มซ้อมเลย จะซวยได้ยังไงครับ”

เฮ่อเผิงถอนหายใจ “อีกฝ่ายเก่งมากเลยนะ”

ระดับความสามารถของผู้เข้าแข่งขันคลาส F ตัวเขาย่อมรู้ดีแก่ใจ ในเวลาสั้นๆ แค่นี้ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่มีทางไล่ตามคนอื่นทัน

ที่สำคัญ พลอยเลือกเสร็จถึงเพิ่งมารู้ว่าเพลงนี้ยากสุดหิน! ใครๆ ต่างก็บอกว่าเป็นเพลงที่ยากที่สุดในบรรดาสิบเพลง

“อย่าพูดแบบนี้สิครับ” ซ่งหนานซิงเอ่ยเสียงเรียบ “ต้องเชื่อมั่นในตัวเองสิ”

เฮ่อเผิงไม่เชื่อมั่นในตัวเองจริงๆ นั่นแหละ

แต่เขาเต็มใจที่จะเชื่อมั่นในตัวซ่งหนานซิง

เพราะเด็กหนุ่มตรงหน้ามักจะมีพลังพิเศษบางอย่าง ที่ทำให้ผู้คนพร้อมจะเชื่อมั่นอย่างไม่มีเงื่อนไข