บทที่ 89 มาจูบฉันที

สวี่จิงอี้เพิ่งจะเข้าใจอย่างลึกซึ้งในเวลานี้เองว่า สิ่งที่เรียกว่ายกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองมันเป็นอย่างไร

อุตส่าห์แกล้งชนอีกฝ่าย หวังจะหยอกเล่นขำๆ ไม่นึกเลยว่าจะเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่แบบนี้ขึ้นมาได้

เชี่ยเอ๊ย

ซ่งหนานซิงไม่ได้ตระหนักเลยสักนิดว่าเรื่องที่เขาพูดถึงคืออะไร เพียงแค่เป็นห่วงว่าเขาโดนชนตรงไหนหรือเปล่า

“ผมชนโดนนายตรงไหนครับ”

ตอนที่ล้มทับลงไปเมื่อกี้ ไม่รู้ว่าฟันไปกระแทกโดนไหปลาร้าของเขาเข้าหรือเปล่า

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนกำลังสะกดกลั้นอะไรบางอย่างอยู่ ถึงได้เอ่ยเสียงต่ำ “ไม่มีอะไร นอนเถอะ”

สวี่จิงอี้ค่อยๆ คลายข้อนิ้วออกอย่างไม่รีบร้อน แล้วพลิกตัวตะแคงไปอีกทาง

“…”

ซ่งหนานซิงรู้สึกว่าน้ำเสียงของเขาไม่ได้ดูเหมือนไม่มีอะไรเลยสักนิด

แต่เขากลับไม่ยอมพูด

แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่ในเมื่อเขามีท่าทีปฏิเสธที่จะคุยต่อ จึงไม่สะดวกจะซักไซ้ไล่เลียงอะไรอีก

เธอล้มตัวลงนอนฝั่งด้านในของเตียง

ตามปกติแล้ว ขอเพียงเธอนอนลง แขนของคนที่อยู่ข้างๆ จะต้องพาดกอดข้ามมาแน่นอน ทว่าในยามนี้กลับเงียบสนิท ไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ

ซ่งหนานซิงเอียงหน้าไป แม้ตรงหน้าจะมืดมิดจนมองไม่เห็นอะไร แต่ก็สัมผัสได้ถึงความกดดันอันอึมครึมที่แผ่ออกมาจากอีกฝ่ายอย่างประหลาด

คงทำได้แค่รอให้ตื่นนอนพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยหาโอกาสถามดูอีกที

ทว่าเธอกลับหาโอกาสนั้นไม่เจอ

เพราะหลังจากตื่นนอนในตอนเช้า บนเตียงก็เหลือเพียงเธอแค่คนเดียว ร่างสูงใหญ่ที่เคยยึดพื้นที่ไปเกินครึ่งเตียงนั้นหายตัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้

ผมเผ้าของซ่งหนานซิงยุ่งเหยิง เธอกอดผ้าห่มลุกขึ้นนั่งบนเตียง สายตามองไปยังโต๊ะข้างเตียง ตรงนั้นยังคงมีอาหารเช้าวางไว้อยู่

เหมือนเช่นทุกวัน

แต่สวี่จิงอี้กลับไม่อยู่แล้ว

ไปซ้อมตั้งแต่เช้าขนาดนี้เลยเหรอ

ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง เย่หลิงกำลังยืนตัวสั่นงันงก

แต่เช้าตรู่ก็ถูกลูกพี่ปลุกให้มาซ้อมเต้นที่ห้องซ้อม

แถมยังเจาะจงเลือกห้องซ้อมที่ไม่มีกล้องไลฟ์อีกต่างหาก!

จะบ้าตาย!

ในห้องซ้อมมีเพียงพวกเขาสองคน บรรยากาศอบอวลไปด้วยแรงกดดันอันน่าประหลาด

ทว่าคนคนนั้นกลับยืนกอดอก ร่างสูงโปร่งยืนพิงผนังด้วยท่าทางเกียจคร้าน ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นกวาดมองมาเป็นระยะ แววตาดูอันตรายอย่างบอกไม่ถูก

เย่หลิงมีทุกข์แต่พูดไม่ออก “ลูกพี่ ผมไปทำอะไรผิดมาอีกเนี่ย”

อารมณ์ของสวี่จิงอี้หงุดหงิดงุ่นง่านอย่างบอกไม่ถูก

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้

เรื่องพรรค์นี้จะพูดออกไปได้ยังไง

สวี่จิงอี้นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เปลือกตาดอกท้อปรือขึ้นครึ่งหนึ่งพลางมองตรงมา น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ผู้เข้าแข่งขันคนไหนในนี้หน้าตาดีที่สุด”

“…” เย่หลิงงุนงงเป็นไก่ตาแตก “ลูกพี่ นี่กำลังชี้นำให้ผมชมลูกพี่อยู่เหรอ ก็ลูกพี่ไง ลูกพี่หน้าตาดีที่สุดในโลกอยู่แล้ว”

“…”

สวี่จิงอี้ส่งเสียง ‘ชิ’ เบาๆ ดวงตาดอกท้อเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย เผยความหงุดหงิดรำคาญใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

เย่หลิงสะดุ้งโหยง สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำงานเต็มพิกัด รีบตอบตามความจริงทันที “งั้นก็เพื่อนฉันสิ หน้าตาเพื่อนฉันนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ นะ…”

หน้าตาของซ่งหนานซิงน่ะ สวยกว่าผู้หญิงซะอีก!

เขาก็บอกอยู่ไงว่าถ้าเพื่อนเขาเป็นผู้หญิง ป่านนี้คงตกหลุมรักไปแล้ว!

สวี่จิงอี้หลุบตาลง สีหน้าไม่เปลี่ยน น้ำเสียงยังคงทุ้มต่ำ “นอกจากเขา”

“นอกจากเขาเหรอ” เย่หลิงครุ่นคิดอย่างหนัก

เขาเป็นพวกชอบคนหน้าตาดีอยู่แล้ว…เด็กฝึกในรายการที่หน้าตาหล่อเหลา เขาไล่ชื่อนึกดูในหัวทีละคน

“อ๊ะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็น่าจะเป็นฉันแล้วมั้ง ฮะๆ…”

นี่ก็ไม่ใช่ว่าเย่หลิงหลงตัวเองหรอกนะ

เพราะพวกชาวเน็ตก็เคยเปิดประเด็นถกเรื่องหน้าตาของเด็กฝึกบนอินเทอร์เน็ตกันมาแล้ว

สามอันดับแรกก็พวกเขาสามคนไม่ใช่หรือไง

สวี่จิงอี้อันดับ 1 ซ่งหนานซิงมาแรงแซงโค้งจนขึ้นมาอยู่อันดับ 2 ส่วนเย่หลิงอยู่อันดับ 3

เย่หลิงตบอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ “ชาวเน็ตโหวตกันมาเลยนะ ฉันได้ที่สาม”

“งั้นเหรอ” สวี่จิงอี้ปรือตาขึ้น จ้องมองเขาอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เย่หลิงรู้สึกแปลกๆ ว่าสายตาของลูกพี่ดูไม่น่าไว้วางใจเท่าไหร่

“มะ…มีอะไรเหรอลูกพี่”

สวี่จิงอี้ยกมือขึ้น กระดิกนิ้วเรียก “นายเข้ามานี่”

เย่หลิงกลืนน้ำลายเอื๊อก ก้าวเข้าไปหาอย่างอกสั่นขวัญแขวน

วันนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย

รู้สึกตลอดเลยว่าลูกพี่ดูแปลกๆ ไปนะ!

พอเดินมาถึงตรงหน้า เขาก็หดตัวลีบ ทำท่าทางไร้ทางสู้ “ตกลงมีอะไรเหรอครับ”

สวี่จิงอี้หลุบตาลง สายตากวาดมองผ่านคิ้วและตาของเย่หลิง ก่อนจะเลื่อนลงไปหยุดที่ริมฝีปาก คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

เขาขยับเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง ยกมือขึ้น แล้วใช้นิ้วเรียวยาวเห็นข้อนิ้วชัดเจนจิ้มลงบนแขนอีกฝ่ายเบาๆ

“…”

วินาทีที่ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดลง

เย่หลิงก็รู้สึกขนหัวลุกชัน ขนทั่วตัวแทบจะตั้งตรง “ลูกพี่ มีอะไรก็พูดกันดีๆ สิ อย่าคิดสั้นแบบนี้นะ!”

ชายแท้สองคน มายืนจิ้มเนื้อจิ้มตัวกันแบบนี้มัน…

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่า

สวี่จิงอี้เอียงหน้าลงเล็กน้อย ขยับเข้าไปใกล้ลำคอของเขา รักษาระยะห่างไว้ระดับหนึ่ง ไม่ได้ชิดไปมากกว่านั้น

ราวกับกำลังสัมผัสรับรู้อะไรบางอย่าง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่ง คิ้วยิ่งขมวดมุ่นกว่าเดิม

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา เย่หลิงก็แทบจะฟิวส์ขาด “ลูกพี่ อย่ามาหยามเกียรติกันนะ ฉันอาบน้ำแล้ว ตัวไม่ได้มีกลิ่นสักหน่อย เลิกทำหน้าขยะแขยงขนาดนั้นได้ไหมเนี่ย!”

สวี่จิงอี้หลุบตาลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าเหมือนกำลังใช้ความคิด ไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด

ผ่านไปสักพัก เขาถึงเงยหน้าขึ้น กระดิกนิ้วเรียกอีกฝ่าย

เย่หลิง “อะไรอีกล่ะ”

สวี่จิงอี้ยกมือขึ้น ใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนไหปลาร้าของตัวเอง “นายมาจูบฉันทีสิ”

“…”

“…”

เย่หลิงแทบจะช็อกจนตาค้าง

นี่มันคำขอไร้เหตุผลบ้าบออะไรกันเนี่ย

พอได้สติ เขาก็รีบกอดอกแน่นพลางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ลูกพี่ อย่าทำแบบนี้น่า ผมขายความสามารถ ไม่ได้ขายตัวนะ”

เปลือกตาของสวี่จิงอี้กระตุกเบาๆ

เขายกยิ้มมุมปาก ทว่าดวงตาดอกท้อคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น

มีดเคลือบน้ำผึ้งนี่มันร้ายกาจของจริง

น่ากลัวฉิบหายเลยโว้ย!

ถ้าเขาต้องงอขึ้นมาจริงๆ ล่ะก็ ต้องเป็นความผิดของลูกพี่คนเดียวแน่ๆ!

เมื่อจำนนต่ออำนาจมืด เย่หลิงจึงต้องจำใจขยับเข้าไปหา

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!

เย่หลิงค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ด้วยความรู้สึกเหมือนเดินไปตาย

กระทั่งเหลือระยะห่างจากไหปลาร้าของสวี่จิงอี้เพียงสองเซนติเมตร

อีกฝ่ายกลับถอยกรูดไปหนึ่งก้าวโดยไม่ทันให้ตั้งตัว พร้อมกับยกมือขึ้นดันหัวเขาให้หันไปอีกทาง

จังหวะนั้นก็สบถออกมาเบาๆ “เชี่ย”

เย่หลิงที่จู่ๆ ก็โดนผลักออกยังคงมึนงง ตั้งสติไม่ทัน

จากนั้นก็ได้ยินลูกพี่พึมพำเสียงแผ่วอีกครั้ง

“โคตรน่าขยะแขยงเลยว่ะ ให้ตายสิ”

เย่หลิง “…”

สรุปคือแค่จะหาเรื่องหยามศักดิ์ศรีกันใช่ไหม

พอเงยหน้าขึ้นมองอีกที คิ้วและแววตาของสวี่จิงอี้กลับผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาดูโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “ค่อยยังชั่ว คงไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต”

เขายังคงต่อต้านเรื่องที่ผู้ชายสองคนจะมาหอมมาจูบกันอยู่จริงๆ

นึกว่า…

เย่หลิงไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าอีกฝ่ายกำลังพล่ามเรื่องอะไร

ทำไมช่วงนี้ลูกพี่ถึงทำตัวแปลกพิลึกขนาดนี้

สวี่จิงอี้ย่อมไม่มีทางบอกเด็ดขาด

ว่าเมื่อคืนตอนที่รูมเมตตัวน้อยล้มทับเข้ามาในอ้อมอก และริมฝีปากคู่นั้นแนบลงบนไหปลาร้าของเขา

เขากลับ…รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมา

บ้าเอ๊ย

นอนไม่หลับทั้งคืน จนเกือบคิดว่าตัวเองกลายเป็นพวกชอบผู้ชายไปซะแล้ว