บทที่ 88 อย่าจับมั่วซั่ว

อืม… ไม่มีใครเชื่อเลยจริงๆ ว่าซ่งหนานซิงจะเรียบเรียงดนตรีเป็น

แต่ซ่งหนานซิงไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาเชื่อ

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการนำเสนอสเตจนี้ออกมาให้สมบูรณ์แบบ

ถ้าเพลงไม่เข้ากับพวกเขา สเตจนี้ก็แทบไม่มีความหมายอะไรเลยจริงๆ

ในเมื่อต้องแสดงแล้ว ก็ต้องตั้งใจทำให้ดีที่สุด

พอกลับมาถึงห้องพัก ซ่งหนานซิงก็เริ่มลงมือเรียบเรียงเพลงใหม่ยกใหญ่

เธอปรับให้เข้ากับเนื้อเสียงของแต่ละคน ดัดแปลงท่วงทำนองให้รับกับช่องเสียงของพวกเขามากที่สุด

สวี่จิงอี้อาบน้ำเสร็จ มีผ้าขนหนูสีขาวพาดคอ ตอนเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาก็เห็นเธอกำลังสวมหูฟังจดจ่ออยู่กับเพลง

มือขาวเรียวคู่นั้นยังคงถือปากกา ขีดเขียนอะไรบางอย่างลงไปไม่หยุด

เขาเดินเอื่อยๆ เข้าไป ยืนอยู่ข้างตัวเธอ แล้วหลุบตามองอยู่ครู่หนึ่ง

“เขียนอะไรอยู่”

หูฟังที่ซ่งหนานซิงสวมไม่ใช่แบบตัดเสียงรบกวน จึงพอได้ยินเสียงของอีกฝ่ายแว่วๆ

เธอหลุบตาลงโดยไม่เงยหน้า “การเรียบเรียงดนตรีมีปัญหานิดหน่อย ผมเลยลองแก้ดูครับ”

ที่แท้ก็กำลังแต่งเพลง

สวี่จิงอี้ล้วงมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกง ยืนอยู่ข้างเก้าอี้พลางจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าสมาธิกลับไม่อาจจดจ่ออยู่กับโน้ตเพลงที่อีกฝ่ายเขียนได้เลย

หนุ่มน้อยเพิ่งอาบน้ำเสร็จ กลิ่นหอมเย็นของดอกไม้ผสมผลไม้นั้นจึงยิ่งชัดเจนเป็นพิเศษ

สวี่จิงอี้หลุบตาลง สายตาจับจ้องไปที่ท้ายทอยขาวผ่องของหนุ่มน้อย เส้นสายกระดูกคมชัดลื่นไหล ผิวขาวเนียนตรงนั้นดูสะดุดตาอยู่บ้าง

แววตาของเขาเข้มลึกขึ้นเรื่อยๆ สายตาค่อยๆ เลื่อนลง มองหลังใบหูของอีกฝ่าย จากนั้นก็ไล่ต่ำลงไปตามแนวไหล่และลำคอ

เขาพินิจมองเธออย่างละเอียดถี่ถ้วนในจังหวะที่ซ่งหนานซิงไม่ทันรู้ตัว

ขณะเดียวกันก็พยายามค้นหาคำตอบของคำถามหนึ่งไปด้วย

ทำไมเขาถึงได้เสพติดกลิ่นตัวของเจ้าหมอนี่นักนะ

กลิ่นไอหิมะอันเย็นเยียบ ผสมผสานกลิ่นดอกไม้เจือจาง ชวนให้จิตใจสงบลงได้ในพริบตา

กอดแล้วก็ไม่อยากปล่อยมืออีก

โดยเฉพาะช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาที่แทบไม่ได้คุยกันเลย

ตอนแรกเขาก็ไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายจะมีอิทธิพลต่อตัวเองมากขนาดนี้ ทั้งยังอยากลองดูด้วยว่าตัวเองจะทนได้สักแค่ไหน

ทว่าเรื่องราวกลับเริ่มหลุดลอยเกินการควบคุมของเขาไปเสียแล้ว…

เขามักจะนึกถึงอีกฝ่ายอยู่ตลอด

มันทำให้เขากระสับกระส่ายไปทั้งตัว ความคิดถูกปั่นป่วนจนยุ่งเหยิงไปหมด

นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย

ตอนนี้แค่เห็นหน้า ก็อยากจะดึงเข้ามากอดแล้ว ในหัวคิดเรื่องอื่นไม่ออกเลยจริงๆ

หมอนี่เล่นของใส่เขารึเปล่านะ

ดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่าคนที่อยู่ข้างๆ ยังไม่ยอมขยับไปไหน

ปลายนิ้วของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย เธอหันหน้าไป สบเข้ากับดวงตาหงส์คู่นั้นพอดี

ดวงตายาวรีคู่นั้นราวกับซุกซ่อนกระแสน้ำวนเอาไว้ โดยเฉพาะเวลาหลุบตามองลงมา ยิ่งทวีความรู้สึกล้ำลึกเข้าไปอีกหลายส่วน ชวนให้หัวใจกระตุกเต้นผิดจังหวะ

แพขนตาดุจขนนกกาของซ่งหนานซิงกะพริบไหวเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “…ตรงนี้ผมยังต้องใช้เวลาอีกหน่อย ลีดเดอร์นอนก่อนได้เลยครับ”

“อืม”

สวี่จิงอี้เบนสายตาออกไปอย่างแนบเนียน ดึงผ้าขนหนูที่พาดคอขึ้นมาขยี้ผม พลางตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

จากนั้นก็ก้าวเดินจากไปอย่างไม่รีบร้อน

ซ่งหนานซิงดึงสายตากลับมา ทว่าปลายปากกากลับชะงักไปสองวินาที ผ่านไปครู่ใหญ่ สมาธิถึงค่อยกลับมาจดจ่อกับเสียงดนตรีในหูฟังอีกครั้ง

ช่วงนี้เพราะต้องซ้อมเต้น ซ่งหนานซิงจึงกลับมาดึกมากทุกวัน

พอกลับมาถึงห้องพัก อีกฝ่ายก็นอนหลับไปแล้ว

แถมยังนอนบนเตียงตัวเองอย่างเรียบร้อยทุกครั้ง

แต่วันนี้เพราะเธอเป็นฝ่ายไปหาเขาก่อน

ดูเหมือนจะไปเปิดประตูอะไรเข้าให้อีกแล้ว

ท็อปสตาร์บางคนถึงได้ระเห็จมานอนอยู่บนเตียงของเธออีกจนได้

ซ่งหนานซิงเหลือบมองเพียงแวบเดียว ก็รีบเบือนสายตากลับมา ก้มหน้าก้มตาเขียนโน้ตเพลงต่อ

คนคนนั้นถือหนังสือเล่มหนึ่งไว้ในมือ ทว่าไม่ได้เปิดอ่าน ทำเพียงใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ นอนตะแคงอยู่ตรงนั้น สายตาจับจ้องตรงมาทางนี้ไม่ละไปไหน

“…”

ซ่งหนานซิงไม่อาจมองข้ามสายตาที่ร้อนแรงเกินไปคู่นั้นได้เลย

เธอถอนหายใจในใจ เงยหน้าขึ้นมอง “ลีดเดอร์ นายยังไม่นอนอีกเหรอ”

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มมุมปาก น้ำเสียงฟังดูสมเหตุสมผลเป็นที่สุด “นายไม่นอน แล้วฉันจะหลับลงได้ยังไง”

ไม่ได้กอดหมอนข้างตัวน้อยของเขามาหลายวันแล้ว

อุตส่าห์อดทนมาตั้งหลายวัน

อยากกอด

ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วจะต้องทนไปทำไม

ซ่งหนานซิง “…”

พอโดนสายตาล้ำลึกแบบนั้นจ้องมองอยู่ ก็ไม่อาจสงบใจเพื่อมีสมาธิแต่งเพลงได้จริงๆ

ซ่งหนานซิงยอมจำนนด้วยการวางปากกาลง ถอดหูฟังออกแล้ววางลงบนโต๊ะเบาๆ

เธอเดินไปกดสวิตช์ไฟ

หลังจากปิดไฟ ภายในห้องก็จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด

โคมไฟข้างฝาไม่ได้เปิด ม่านหน้าต่างก็ปิดสนิท ไร้แสงสว่างส่องลอดแม้แต่น้อย

ใบหน้าของซ่งหนานซิงยังคงเฉยชา เธอเดินคลำทางไปหาเตียงในความมืด

ปลายเท้าสะกิดโดนขอบเตียง นิ้วมือของเธอยื่นไปลองแตะบนที่นอนเบาๆ

ทว่าปลายนิ้วไม่ได้สัมผัสกับฟูกนอนเรียบตึงอย่างที่คิดไว้ หากแต่แตะโดนความอบอุ่นร้อนผ่าว

ปลายนิ้วชะงักกึก

“ชิ รูมเมต อย่าจับมั่วซั่วสิ คิดจะลวนลามฉันเหรอ”

นิ้วมือของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย

เมื่อกี้เขายังนอนอยู่ด้านในไม่ใช่เหรอ

ท่ามกลางความมืด เธอยืดตัวขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงนิ่งขรึมและน่าฟัง “นายจะนอนฝั่งไหน”

เสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ ในยามค่ำคืนยิ่งฟังดูเกียจคร้านและชวนฟังขึ้นไปอีก “วันนี้นอนด้านนอก นายไปนอนด้านใน”

เมื่อก่อนเธอเป็นฝ่ายนอนด้านนอกมาตลอดแท้ๆ…

ช่างเถอะ

ตามใจเขาแล้วกัน

แต่ถ้าเธอต้องนอนด้านใน ก็ต้องปีนข้ามตัวเขาไป

ซ่งหนานซิงเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะตรงหน้ามืดเกินไป มือจึงไม่รู้จะหาจุดค้ำยันตรงไหน

เธอลังเลอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง

สวี่จิงอี้เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเนือยๆ อีกครั้ง “นายกะจะยืนอยู่ข้างเตียงจนฟ้าสว่าง เพื่อยืนเฝ้าดูฉันนอนทั้งคืนเลยรึไง”

“…” ท่ามกลางความมืดมิด ซ่งหนานซิงยื่นมือไปจับขอบเตียงไว้ ไม่กล้าคลำเปะปะ ได้แต่ยึดขอบเตียงเป็นหลักพยุงตัว

เธอเพิ่งจะยันตัวขึ้นเตรียมก้าวข้ามไป แต่อีกฝ่ายกลับชันขายาวขึ้นมากะทันหัน

ซ่งหนานซิงถูกชนจนมือลื่น เสียหลักล้มลงไป ‘ตุบ’ ร่างกระแทกเข้าสู่อ้อมอกของเขาอย่างจัง

เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป

คนที่อยู่ข้างใต้ส่งเสียงครางอึดอัดออกมาเบาๆ

ร่างของทั้งสองคนชะงักนิ่งไปพร้อมกัน

เมื่อกี้ตอนที่เธอล้มลงไปกะทันหัน ริมฝีปากเหมือนจะชนเข้ากับไหปลาร้าของเขา

เวลานี้ระยะห่างของทั้งสองแนบชิดกันจนเกินไป

ซ่งหนานซิงได้กลิ่นมินต์ผสมกลิ่นหญ้าอ่อนๆ จากตัวเขา และยังมีกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะปนอยู่ ไม่ได้เหม็นเลยสักนิด มันโอบล้อมตัวเธอเอาไว้รอบทิศ

สมองว่างเปล่าไปสองวินาทีกว่าจะได้สติกลับมา

พอนึกถึงเสียงร้องเมื่อครู่ของเขา ก็กลัวว่าเขาจะเจ็บจากการถูกชน

“ลีดเดอร์” ซ่งหนานซิงไม่สนใจเรื่องอื่น ยกมือขึ้นยันตัวเล็กน้อย ปลายนิ้วคลำขึ้นไปด้านบนจนสัมผัสโดนใบหน้าของเขา “ผมทำนายเจ็บเหรอครับ”

ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงเขาพูด

เบื้องหน้ามืดสนิทไปหมด ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง

ซ่งหนานซิงเริ่มลนลาน ปลายนิ้วคลำสะเปะสะปะตามโครงร่างของเขาต่ำลงไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว

กระทั่งแตะโดนแผงอกของเขา ข้อมือก็ถูกแรงสายหนึ่งจับล็อกเอาไว้

“อย่าลูบสะเปะสะปะ เดี๋ยวจะเกิดเรื่องเอา” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแฝงความแหบพร่าอยู่จางๆ