บทที่ 92 นายไม่ใช่คนอื่นเสียหน่อย

หน้าประตูห้องซ้อม

สวี่จิงอี้ล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง ร่างสูงโปร่งท่าทางเกียจคร้านก้าวเอื่อยๆ เข้ามาจากประตู

เขาไม่ได้คิดจะเดินเข้าไปใกล้ รักษาระยะห่างไว้พอประมาณ แล้วยืนพิงตรงนั้นอย่างไม่ใส่ใจนัก

คนอื่นๆ นั่งอยู่ด้านหลังห้องซ้อมเต้น จึงไม่ได้สังเกตว่าเขามา

แต่แฟนคลับที่ดูไลฟ์อยู่กลับสังเกตเห็น

【?!!!】

【เชี่ยยย เขามาจริงด้วย!!!】

【พี่อี้ได้ยินว่ามีคนจะมาแย่งคน เลยรีบมาทวงเมียคืนสินะ!】

【มาได้จังหวะเป๊ะขนาดนี้เลยเหรอ?】

【เหมือนเขาจะยังไม่ได้ไปห้องซ้อมตัวเองเลยมั้ง?】

【เมื่อวานแบ่งท่อนร้องกันไปแล้ว ท่าเต้นสวี่จิงอี้ยังพอช่วยสอนได้ แต่เรื่องร้องเพลง เด็กฝึกต้องซ้อมกันเอง ไม่เห็นจำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาเลยนี่?】

【สรุปคือ พอว่างปุ๊บก็แจ้นมาหาเมียเลย… สองคนนี้ตัวติดกันหนึบหนับจริงๆ…】

【สองสามวันก่อน รายการจงใจแยกคู่จิ้นจริงด้วยสินะ? พอดูเมื่อวานที่ซ่งหนานซิงเป็นฝ่ายไปหาเขาก่อน สองคนนี้ก็กลับมาเข้าสู่โหมดนี้อีกแล้ว…】

【แม่เจ้า สายตาเขาจะเยิ้มไปถึงไหนเนี่ย…】

【เมียน่ารักขนาดนั้นเลยเหรอ??】

【ว่าแต่ สองคนนี้อยู่หอเดียวกันไม่ใช่เหรอ? มองกันมาทั้งคืนยังไม่เบื่ออีกเหรอ??】

เมื่อคืนสวี่จิงอี้ไม่ได้มองขนาดนั้นเลยจริงๆ

ก็มันเกิดเรื่องพรรค์นั้นขึ้น เขาเกือบจะคิดว่าตัวเองผิดปกติจนแทบไม่กล้ากอดอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

เดิมทีก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เรื่องที่เกิดมีอารมณ์กับรูมเมตเนี่ย เกือบทำให้เขาไม่รู้ว่าจะสู้หน้ายังไงดี

ตอนแรกกะว่าจะขอเวลาสงบสติอารมณ์คนเดียวสักหน่อย แต่ขากลับก้าวพามาหยุดอยู่หน้าห้องซ้อมของซ่งหนานซิงโดยไม่รู้ตัว

ไม่ได้กะจะเข้ามาข้างใน แค่ตั้งใจจะมองดูสักแวบ

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า พอเดินมาถึงจะได้ยินคนกำลังคิดจะแย่งคนของเขา

เขาเกือบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

เขาเองก็อยากจะฟังดูเหมือนกันว่า เจ้าหมอนั่นจะพ่นอะไรไร้สาระออกมาได้อีก

สวี่จิงอี้ไม่ได้เดินเข้าไป เพียงแต่ยืนพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน นัยน์ตาดอกท้อฉายแววครุ่นคิด สายตาจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งแสนเย็นชานั้นอย่างเปิดเผย

คล้ายจะรู้สึกตัว

ขนตาหนาดุจขนนกกาของซ่งหนานซิงขยับขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างที่ยืนอยู่ไม่ไกล เธอก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

ตั้งแต่เช้าตรู่ก็ไม่เห็นคน เรื่องที่ชนเขาเมื่อคืนยังไม่ทันได้ถามเลย

นึกว่าเขาโมโหอีกแล้วเสียอีก

ยังคิดอยู่เลยว่า พอมีเวลาว่างค่อยไปดูสักหน่อย

พอเห็นเขาตรงนี้ ในใจก็เกิดชะงักขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงเผลอมองสบตาไปตรงๆ อยู่สองวินาที

【เชี่ย… สบตากันขนาดนี้ ส่งสายตากันหวานขนาดนี้ พวกเขาลืมไปแล้วเหรอว่ายังมีกล้องอยู่???】

【หลอดไฟข้างๆ สว่างวาบเลยนะ!】

【สรุปคือ เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?? รู้สึกว่าบรรยากาศมันไม่ธรรมดาเลย!】

【ทำไมเวลาสองคนนี้เข้าเฟรมเดียวกันทีไร ฉันถึงรู้สึกตื่นเต้นมีอารมณ์แปลกๆ ขึ้นมาทุกที!!】

【ฟีลลิ่งดึงดันหวานซึ้งแบบนั้น พวกเธอไม่เข้าใจหรอก!!!】

【เหมือนฉันจะเข้าใจขึ้นมานิดนึงแล้ว! สายตาสวี่จิงอี้มันคุกคามเกินไป รู้สึก… ไม่เหมือนสายตาที่ใช้มองเด็กผู้ชายด้วยกันเลย!】

【ถึงฉันจะชิปสองคนนี้เหมือนกัน แต่ก็ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง… พวกเขาสองคนยังเด็กอยู่เลยนะ!!!】

【รู้จักตาเจ้าเสน่ห์ไหมจ๊ะ】

【สายตาสวี่จิงอี้ปกติก็คมกริบแบบนี้อยู่แล้วปะ มีกี่คนกันเชียวที่ทนสบตาเขาได้!】

【ไอ้สายตาลึกซึ้งนี่แหละชอบทำให้เข้าใจผิด! แค่มองใคร คนก็นึกว่าส่งสายตารักใคร่ไปหมดแล้ว】

【ข่าวลือก่อนหน้านี้ก็ออกมาเพราะแบบนี้ไม่ใช่เหรอ】

【สามีฉันมองใครก็ดูลึกซึ้งไปหมดนั่นแหละจ้า!!!】

สวี่จิงอี้กระตุกยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ นัยน์ตาเจ้าเสน่ห์ดำขลับดั่งหินออบซิเดียนทว่าไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาเอ่ยเสียงยานคาง “คุยของพวกนายไปสิ ทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนก็พอ”

เฮ่อเผิงกลับชะงักไปเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าคำพูดที่ตนพูดไปเมื่อครู่อีกฝ่ายได้ยินหรือเปล่า…

ซ่งหนานซิงจ้องมองเขาอยู่สองวินาที แผงขนตายาวหลุบลง ก่อนจะยกมือตบลงบนที่ว่างข้างกายแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ลีดเดอร์ มานั่งนี่สิ”

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วขึ้นเบาๆ ก่อนจะยืดตัวตรง แล้วค่อยๆ ก้าวเดินอย่างไม่รีบร้อนตรงเข้าไปนั่งลงบนพื้นข้างกายเธอ ขาเรียวยาวข้างหนึ่งชันขึ้น “มีอะไร”

นิ้วเรียวยาวของซ่งหนานซิงคั่นแผ่นโน้ตเพลงไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นเรื่องปกติธรรมดา “รอนายแป๊บหนึ่ง”

“รอพวกผมแบ่งท่อนร้องท่อนสุดท้ายเสร็จก็พอ”

สวี่จิงอี้เท้าแขนทั้งสองข้างไปด้านหลังบนพื้น ท่าทางดูเกียจคร้านและไม่แยแสโลก ทั้งดูสุภาพแต่ก็แฝงความหยิ่งผยองอยู่ในที “พวกนายแบ่งท่อนร้องกัน ฉันอยู่ตรงนี้มันจะไม่ค่อยดีมั้ง”

ก็แค่ถามไปตามมารยาทเท่านั้น ไม่ได้คิดจะลุกไปไหนสักหน่อย

“ไม่เป็นไร” ซ่งหนานซิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า สายตากวาดมองบนแผ่นโน้ต น้ำเสียงนุ่มนวลแผ่วเบา “นายไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย”

“…”

น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ มักดูไร้อารมณ์ความรู้สึกอยู่เสมอ

ทว่ากลับส่งแรงสะเทือนอันแสนอ่อนโยน กระแทกลงกลางใจของเขาอย่างจังได้ทุกครา

ปลายนิ้วของสวี่จิงอี้ชะงักงัน รู้สึกราวกับหน้าอกถูกบางสิ่งพุ่งเข้าชนอย่างแรง

คอมเมนต์ลอยก็แตกตื่นกันยกใหญ่

【อุ๊ยตายๆ…】

【นาย! ไม่! ใช่! คน! อื่น! สัก! หน่อย!】

【ละมุนเกินไปแล้ว… เป็นฉันฉันคงใจละลายไปแล้ว!】

【เชี่ยเอ๊ย ใครจะต้านไหววะ เป็นฉันฉันยอมงอแล้วเนี่ย】

【ขอร้องเถอะ ขอทักคำว่าฮัลโหลสามีขาเลยได้ไหม!!!!】

【ฮือๆ… ทั้งเปรี้ยวทั้งหวาน มันคืออะไรกันเนี่ย】

ซ่งหนานซิงกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองสร้างแรงกระเพื่อมไว้ขนาดไหน

เธอเงยหน้าขึ้นมองเฮ่อเผิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ผมไม่เคยคิดจะย้ายหอ อยู่แบบตอนนี้ก็ดีอยู่แล้วครับ”

หลังพูดประโยคนี้จบ เธอก็วกกลับเข้าเรื่องงาน “พวกเรามาแบ่งท่อนให้เสร็จก่อน”

ซ่งหนานซิงหลุบตาลง แบ่งท่อนร้องให้พวกเขาอย่างใจเย็น ทั้งยังกำชับรายละเอียดที่ต้องระวังเวลาร้องเพลงอีกด้วย

เพราะมีสวี่จิงอี้นั่งอยู่ตรงนี้ คนอื่นจึงไม่กล้าส่งเสียงดัง

ได้แต่แอบเหลือบสายตามองสลับไปมาระหว่างพวกเขาสองคนไม่หยุด

ซ่งหนานซิงสุดยอดจริงๆ เผชิญหน้ากับสวี่จิงอี้ยังสงบเยือกเย็นได้ถึงขนาดนี้!

แถมยัง!

หลังจากที่ซ่งหนานซิงพูดประโยคนั้นจบ ตอนที่สวี่จิงอี้ก้มหน้าลง มุมปากที่ยกขึ้นวูบหนึ่งนั่น…

กำลังยิ้มอยู่ใช่ไหมนะ

【พี่อี้ อย่าคิดว่าก้มหน้าแล้วฉันจะไม่รู้นะ กำลังแอบยิ้มอยู่ล่ะสิ】

【เมียไม่ย้ายหอมันทำให้ดีใจขนาดนี้เลยเหรอ???】

【คุณพระ มองไม่ได้แล้ว ดูท็อปสตาร์บางคนยิ้มแบบไม่ห่วงภาพลักษณ์เลยสิ】

【จึ๊ๆ… นี่มันคลั่งรักชัดๆ!】

【กรี๊ดดด… จะต้องยิ้มให้ใจละลายขนาดนี้เลยไหม】

【คู่นี้คนหนึ่งก็อ่อยเก่ง อีกคนก็ขี้หยอดไม่แพ้กันเลย!!】

【ใจตรงกันแบบร้อยเปอร์เซ็นต์!!!】

【ฮือๆ… คู่จิ้นฉันเป็นเรื่องจริง!】

【พวกแกสองคน! เดี๋ยวนี้เลยนะ!! ไปคบกันเดี๋ยวนี้เลย!!!】

หลังจากแบ่งท่อนร้องเสร็จแล้ว เด็กฝึกก็แยกย้ายกันไปซ้อมท่อนของตัวเอง

พอถึงเวลาค่อยกลับมารวมซ้อมด้วยกันอีกที

ซ่งหนานซิงเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าหมดจดนั้นดูเย็นชาแต่งดงามจนเกินพอดี “ไม่มีปัญหาอื่นแล้วใช่ไหม”

คนอื่นๆ ต่างส่ายหน้า

ซ่งหนานซิงลุกขึ้นยืนแล้วหันไปกำชับเพื่อนร่วมทีม “พวกนายซ้อมกันเองไปก่อน เดี๋ยวค่อยมารวมเวทีด้วยกัน”

พูดจบก็ยื่นมือไปทางสวี่จิงอี้

“ไปกันเถอะ ลีดเดอร์”