บทที่ 93 เต๊าะหนุ่มบริสุทธิ์ผุดผ่อง

สวี่จิงอี้ปรือตาขึ้นครึ่งหนึ่ง สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่นิ้วเรียวยาวซึ่งยื่นมาตรงหน้า ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเบาๆ

เขาวางฝ่ามือลงบนมือเธออย่างไม่ใส่ใจ แล้วลุกขึ้นยืนตามแรงดึงนั้น

ตอนนี้ทั้งสองคนจับมือกันอย่างเป็นธรรมชาติขึ้นเรื่อยๆ

ราวกับว่าระหว่างพวกเขามันควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว

【กรี๊ดดด… ทนดูไม่ได้แล้ว นี่ใช่พี่อี้คนเดิมที่ฉันรู้จักจริงเหรอเนี่ย】

【ทำไมพออยู่ต่อหน้ารูมเมตตัวน้อย เขาถึงกลายร่างเป็นคนบอบบางช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ไปได้ล่ะเนี่ย】

【ภาพลักษณ์น่ะ ช่วยรักษาภาพลักษณ์ท็อปสตาร์หน่อยได้ไหม】

【เฮ้อ หนานซิงเขายอมตามใจของเขาเอง แล้วพวกเราจะไปพูดอะไรได้ล่ะ】

หลังจากซ่งหนานซิงดึงตัวเขาขึ้นมาแล้ว เธอก็ปล่อยมือออกอย่างเป็นธรรมชาติด้วยใบหน้าสวยเรียบเฉย

ขณะที่กำลังจะหยิบสมุดเนื้อเพลงเดินออกจากห้อง

เฮ่อเผิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเรียกเธอเสียงเบา “หนานซิง นายไม่ซ้อมกับพวกเราเหรอ”

ซ่งหนานซิงเอียงคอเล็กน้อย แนวกรามด้านข้างดูเฉียบคมและเย็นชา เธอตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดา “ทีมงานรายการไม่ได้กำหนดว่าต้องซ้อมด้วยกันนี่ครับ”

“…”

แม้จะพูดอย่างนั้น

ทีมงานรายการไม่ได้มีกฎตายตัวจริงว่าห้ามคนต่างกลุ่มไปมาหาสู่กัน

แต่ว่า…

เฮ่อเผิงเหลือบมองสวี่จิงอี้ที่ยืนอยู่ข้างเธอ

ช่วงเวลานี้พวกเขาซ้อมด้วยกันตลอด จนเขานึกว่าเริ่มมีความผูกพันแบบเพื่อนร่วมทีมกันแล้ว

ทว่าเมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะค้นพบว่า สิ่งที่ซ่งหนานซิงปฏิบัติต่อพวกเขากับที่ปฏิบัติต่อคนคนนั้นดูเหมือนจะต่างกันลิบลับ

แม้เธอจะสอนพวกเขาอย่างใจเย็น ทั้งยังกินข้าวและซ้อมด้วยกัน

แต่ก็มักจะรักษาระยะห่างที่ดูเหินห่างเอาไว้เสมอ

พอคนคนนั้นมาถึง บรรยากาศเหินห่างเย็นชาบนตัวเธอก็ถูกทำลายลงจนหมดสิ้น

กระทั่งเรื่องอย่างการจับมือ…

วันนั้นแค่เขาจะแตะผมของซ่งหนานซิง อีกฝ่ายยังแสดงท่าทีรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน

เฮ่อเผิงเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังดันทุรังกับอะไรอยู่ แต่ก็ยังอดเอ่ยปากไม่ได้ “ถ้าพวกเรามีท่อนที่ร้องไม่ได้…”

ดวงตาเรียวยาวของสวี่จิงอี้หรี่ลงเล็กน้อย เขาเชิดคางขึ้น สีหน้าเย่อหยิ่งและเริ่มหมดความอดทน พลางยื่นมือไปพาดไหล่ซ่งหนานซิงแล้วรั้งตัวเธอเข้ามาใกล้

“ชิ”

ดวงตาคู่นั้นตวัดมองไป แฝงแววคมกริบอันตราย น้ำเสียงกดต่ำลงจนดูน่ากลัว “เขาเป็นแค่เพื่อนร่วมทีม ไม่ใช่ครูฝึกส่วนตัวของนาย ถ้าร้องไม่ได้ก็เปิดฟังวนไปหลายๆ รอบ เข้าใจไหม”

เขาลากเสียงท้ายประโยคยาว น้ำเสียงเนิบนาบเชื่องช้า “ไม่มีใครมีหน้าที่ต้องมาคอยสอนนายทีละคำหรอกนะ”

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจเฮ่อเผิงที่หน้าซีดเผือดอีก

สวี่จิงอี้ละสายตากลับมาอย่างไม่ใส่ใจ พลางโอบไหล่ซ่งหนานซิงแล้วพาเธอเดินออกจากห้องซ้อมไป

ในคอมเมนต์ลอยเต็มไปด้วยความสะใจ

【ฮ่าๆ… เตือนแล้วว่าอย่าคิดจะตีท้ายครัว โดนตอกกลับหน้าหงายเลยสิ】

【ทนแกมาตั้งหลายวันแล้ว ยังกล้ามาคิดอะไรกับหนานซิงอีกเหรอเนี่ย】

【ซ่งหนานซิงเป็นของสวี่จิงอี้ คนอื่นน่ะหยุดเพ้อเจ้อได้แล้วจ้า】

【ทีนี้คงตัดไอ้ความคิดเล็กคิดน้อยในใจทิ้งไปได้แล้วมั้ง】

【โน้ตเพลงยังอ่านไม่เป็นเลย วันๆ มัวแต่คิดเพ้อเจ้ออะไรอยู่ คิดว่าหนานซิงเป็นครูสอนฟรีจริงๆ หรือไง】

【ช่วยเจียมตัวหน่อยได้ไหม อะไรที่ไม่ใช่ของตัวเองก็อย่าไปหวังลมๆ แล้งๆ เลย】

【ดูออกตั้งนานแล้วว่ามีเจตนาแอบแฝง เอาเวลานี้ไปทุ่มเทให้กับการซ้อมยังจะดีกว่าเยอะ】

ประตูห้องซ้อมปิดลง ภายในห้องเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ

เฮ่อเผิงจ้องมองบานประตูที่ปิดสนิท ก่อนจะก้มหน้าลงด้วยความหดหู่

ก็นั่นสินะ ถ้าว่ากันตามความสามารถแล้ว สองคนนั้นต่างหากที่ควรจะเป็นเพื่อนกัน

ทั้งคู่ต่างเป็นลูกรักของพระเจ้า

คนที่เกิดมาไม่ธรรมดา ย่อมต้องยืนอยู่บนที่สูงให้ผู้คนแหงนมอง

คนที่เคยอยู่ในคลาสเดียวกันแท้ๆ แต่ช่องว่างกลับห่างขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่ไม่อาจไล่ตามทันเข้าครอบงำจนแทบหายใจไม่ออก

เขาก็อยากจะมีสักวันที่ได้ยืนเคียงข้างซ่งหนานซิง

แต่ดูเหมือนว่า ไม่ว่าจะพยายามวิ่งตามแค่ไหนก็ไม่มีวันตามทันเลย…

ส่วนอีกด้านหนึ่ง สวี่จิงอี้ยังคงแผ่รังสีความกดดันต่ำออกมาอย่างต่อเนื่อง

ทั้งสองคนเดินอยู่บนทางเดิน

นิ้วของสวี่จิงอี้ยังคงเกี่ยวไหล่ผอมบางของซ่งหนานซิงเอาไว้ ดวงตาดอกท้อเรียวยาวคู่นั้นลึกล้ำราวกับมีหมึกหยดลงไป

รูมเมตตัวน้อยของเขา

ไม่เพียงแค่ผู้หญิงจะชอบ แม้กระทั่งผู้ชายตอนนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะคิดไม่ซื่อกับเขา

จะทำยังไงถึงจะกำจัดความคิดเพ้อเจ้อไร้สาระในหัวของพวกตัวอะไรก็ไม่รู้พวกนั้นให้หมดไปได้นะ

ไอ้เฮ่ออะไรนั่น… จนป่านนี้เขายังจำชื่อไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ชิ ชวนให้หงุดหงิดจริงๆ

ซ่งหนานซิงไม่ได้รับรู้ถึงความคิดของเขาเลยแม้แต่น้อย เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ลีดเดอร์ นายจะดื่มอะไร”

“หืม” สวี่จิงอี้ขานรับเสียงต่ำในลำคอ ถึงเพิ่งดึงสติกลับมาได้

ซ่งหนานซิงยืนอยู่หน้าตู้ขายเครื่องดื่มอัตโนมัติ กำลังสแกนคิวอาร์โค้ดซื้อเครื่องดื่มให้เขา

สวี่จิงอี้ยืนทอดหุ่นอย่างผ่อนคลาย เขาลดมือลงแล้วล้วงกระเป๋ากางเกง เอียงตัวพิงตู้ขายเครื่องดื่มอัตโนมัติด้วยท่าทางเกียจคร้าน ดวงตาดอกท้อทอประกายขบขัน “กาแฟ”

ซ่งหนานซิงหลุบตาลง แสงไฟเหนือศีรษะส่องลงมา ทาบทาแพขนตาดกดำราวกับขนนกกาให้เกิดเป็นเงาเล็กๆ บนใบหน้า แนวด้านข้างของใบหน้าสะอาดสะอ้านและดูดีจนเกินพอดี

เธอใช้มือถือจ่ายเงินเรียบร้อย

น้ำกาแฟค่อยๆ ไหลรินออกมา ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะเต็มแก้ว

สวี่จิงอี้พิงอยู่ตรงนั้นอย่างเกียจคร้าน สายตาจับจ้องใบหน้าสวยนั้นอย่างเปิดเผย น้ำเสียงยานคางและไม่ยี่หระ “คราวก่อนฉันผูกระบบเปย์ให้คนสนิทให้นายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เคยใช้เลยล่ะ”

ขนตาของซ่งหนานซิงสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีอ่อนคู่นั้นดูงดงามจับตา “…เงินแค่นี้ผมยังมีจ่ายครับ”

สวี่จิงอี้จ้องมองคิ้วและตาของอีกฝ่าย แล้วอดไม่ได้ที่จะหันหน้าไปอมยิ้มมุมปาก

ให้ตายสิ

ทำไมยิ่งมองยิ่งน่ารักวะ

ซ่งหนานซิงรู้สึกประหลาดใจ ไม่รู้ว่าจู่ๆ เขาจะหัวเราะอะไรขึ้นมา

พอดีกับที่กาแฟเต็มแก้ว ซ่งหนานซิงจึงยื่นมือไปหยิบขึ้นมา ปิดฝาอย่างไม่รีบร้อน แล้วส่งให้คนตรงหน้า

“ระวังร้อนนะ”

เมื่อกี้ยังไม่มีจังหวะได้ถามเขา

ตรงนี้ไม่มีคนอื่นอยู่พอดี

ซ่งหนานซิงไม่ใช่คนชอบพูดอ้อมค้อมอยู่แล้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ “เมื่อคืนนี้ ผมชนโดนนายหรือเปล่า”

“…”

พอพูดถึงเรื่องเมื่อคืน

นิ้วมือของสวี่จิงอี้ก็ชะงักไปเล็กน้อย

เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากเกิดเรื่องเมื่อคืน พอมาเจอหน้ารูมเมตตัวน้อยแล้วคงจะรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

การมีปฏิกิริยากับเด็กผู้ชาย ไม่เคยอยู่ในหัวเขามาก่อนเลยสักนิด

แต่ว่า…

คงเพราะเมื่อกี้โมโหที่ไอ้หมอนั่นคิดจะมาตีท้ายครัวจนลืมเรื่องอื่นไปหมด

พอรู้ว่าตัวเองยังปกติดี เขาก็ไม่มีอะไรต้องกังวลใจอีกต่อไป

สวี่จิงอี้ลากเสียงยาว ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “อืม ชนโดนสิ”

ซ่งหนานซิงช้อนตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นที่ใสสะอาดมองตรงมา

สวี่จิงอี้พิงตัวอยู่อย่างเกียจคร้าน เขายกมือขึ้นแล้วใช้นิ้วเคาะที่กระดูกไหปลาร้าของตัวเองเบาๆ “ชนจนถลอกหมดแล้วเนี่ย”

“…”

ซ่งหนานซิงเคยคาดเดาเอาไว้แบบนี้เหมือนกัน เมื่อคืนดูเหมือนเธอจะชนเข้าที่กระดูกไหปลาร้าของเขาจริงๆ

แต่ไม่แน่ใจว่าฟันไปกระแทกโดนด้วยหรือเปล่า

ทว่าตอนนั้นมันมืดเกินไป

บางทีอาจจะไปขูดโดนเข้าจริงๆ ก็ได้

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีปฏิกิริยาแบบนั้นหรอก

“เป็นหนักเหรอ”

สีหน้าของสวี่จิงอี้ดูผ่อนคลาย ท่าทางเหมือนไม่ยี่หระ “ช่างเถอะ เรื่องเล็กน้อยน่า”

ซ่งหนานซิงจ้องมองสีหน้าของเขาอยู่สองวินาที จากนั้นจึงเลื่อนสายตาลงไปหยุดอยู่ที่คอเสื้อของเขา “ให้ผมดูหน่อย”

“…”

“ตรงนี้เนี่ยนะ” สีหน้าของสวี่จิงอี้ดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ เขาหัวเราะหึในลำคอแล้วผายมือออก ท่าทางเหมือนยอมให้อีกฝ่ายจัดการตามใจชอบ น้ำเสียงแฝงความหยอกเย้า “งั้นนายก็ดูเองแล้วกัน”

เมื่อคืนเขาโดนชนจนส่งเสียงอึดอัดออกมาในลำคอ ปฏิกิริยาแบบนั้นดูไม่เหมือนคนไม่เป็นอะไรเลยสักนิด

แถมเมื่อเช้าเขายังทำตัวแปลกๆ อีก

ซ่งหนานซิงคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่า เธอคงจะชนเขาเข้าอย่างแรงจริงๆ

ถึงขั้นถลอกขนาดนั้น จะไม่หนักได้ยังไง

เธอก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว ยกมือขึ้นแตะข้อมือเขาไว้ แล้วดึงคอเสื้อเขาลงมา เผยให้เห็นแนวกระดูกไหปลาร้าที่ได้รูปและขาวผ่อง

ผิวเนียนเรียบกริบ

ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนสักนิดเดียว

ถลอกตรงไหนกัน

ตอนนี้ระยะห่างของทั้งสองคนใกล้ชิดกันเกินไป

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่ซ่งหนานซิงดึงคอเสื้อเขาลงมาแบบนี้

เมื่อเห็นกระดูกไหปลาร้าที่ได้รูปของเขา แววตาของซ่งหนานซิงก็เริ่มมีความสับสนปรากฏขึ้น เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบสายตากับเขาในระยะประชิด

“ตรงไหนล่ะ”

ซ่งหนานซิงยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองโดนหลอกเข้าให้แล้ว

ปลายนิ้วเรียวยาวที่เย็นเยียบเกี่ยวคอเสื้อเขาแล้วดึงลงต่ำ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนบริเวณแผงอกกว้างของเขา

ไม่มีตรงไหนที่มีรอยถลอกเลยสักนิด

และภาพฉากนี้ เมื่อไปตกอยู่ในสายตาของคนอื่น มันช่างชวนให้คิดเตลิดเปิดเปิงเหลือเกิน

เย่หลิงที่โดนลูกพี่ตัวเองทำลายความมั่นใจไปเมื่อเช้า กำลังอยู่ในอาการสับสนงุนงงอย่างหนัก

เขาคิดยังไงก็คิดไม่ตกจริงๆ

เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ทำไมลูกพี่ต้องมาหาเรื่องแกล้งเขาด้วย

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันแปลกๆ เลยตั้งใจจะไปหาลูกพี่เพื่อถามให้รู้เรื่อง แต่พอก้าวขาออกมา ก็ดันมาเจอภาพนี้เข้าเต็มตา

จะพูดยังไงดีล่ะ…

ภาพตรงหน้านี้มันเหมือนเพื่อนเขากำลังลวนลามชายหนุ่มผู้บริสุทธิ์ไม่มีผิด

แล้วคนที่โดนลวนลามนั่น ดันเป็น…

ลูกพี่ของเขาเนี่ยสิ