บทที่ 94 คนสองคนนี้ดูไม่ค่อยจะชายแท้เท่าไร

เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเย่หลิงก็คือ

เพื่อนเอ๋ย ซ่อนคมเก่งเหลือเกินนะ อยู่มาตั้งนานเพิ่งจะมาเผยแววคิดไม่ซื่อกับลูกพี่เอาป่านนี้เหรอเนี่ย??

แถมยังใจร้อนขนาดนี้เชียวเหรอ บนทางเดินแค่นี้ก็หวานเยิ้มใส่กันแล้วเหรอ

——ความคิดที่สองก็คือ…

เมื่อเช้าตนเพิ่งจะถูกลูกพี่ปัดมือทิ้งอย่างไร้ความปรานีไปแท้ๆ

คราวนี้แฟนบอยตัวน้อยไม่เพียงแต่จะหยอกเย้าเขา แต่ยังดึงเสื้อของเขาอีก

ลูกพี่เกลียดที่สุดเวลาที่มีใครมาแตะเนื้อต้องตัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นเด็กผู้ชายเลย!!

เพื่อนเขาคนนี้ต้องตายไม่ดีแน่!

——ความคิดที่สาม

จบเห่แล้ว…

ถ้าประเดี๋ยวสองคนนี้เกิดวางมวยกันขึ้นมา คนหนึ่งก็ลูกพี่ อีกคนก็เพื่อน แล้วเขาควรจะช่วยใครดีล่ะเนี่ย

ชวนให้ปวดหัวเสียจริง!

เย่หลิงยืนจินตนาการฟุ้งซ่านและลังเลอยู่ตรงนั้นตั้งนานสองนาน

ทว่าภาพที่เขาวาดไว้กลับไม่ได้เกิดขึ้น

เพราะเขาพบว่า บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองดูจะไม่มีความตึงเครียดเหมือนคนที่กำลังจะเปิดศึกใส่กันเลยแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน…

มันกลับอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย…

จะบรรยายความรู้สึกแบบนั้นอย่างไรดีนะ

เย่หลิงหรี่ตาลง พลางจ้องมองภาพที่ราวกับหลุดออกมาจากซีรีส์รักโรแมนติกนั้นอย่างครุ่นคิดอยู่นาน

ทันใดนั้นก็เกิดความคิดวาบขึ้นมาในหัว

ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล

สายตาของลูกพี่…

รวมถึงรอยยิ้มบางๆ ตรงมุมปากนั่น

และ…นิ้วมือที่ทำท่าเหมือนจะเอื้อมไปโอบเอวเพื่อนของเขา หากในมือไม่ได้ถือแก้วกาแฟใบนั้นอยู่

ทั้งที่เป็นสถานการณ์คล้ายๆ กัน และเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อเช้านี้เอง ตัวเขายังไม่ทันได้เข้าใกล้ลูกพี่เลย ก็ถูกตบมือออกไปแล้ว

แต่ระยะห่างของสองคนนี้ในตอนนี้…

ใกล้ชิดกันจนแทบจะแนบเนื้อ

อีกอย่าง ทำไมลูกพี่ต้องยิ้มระรื่นขนาดนั้นด้วย

พอนึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องที่สวี่จิงอี้ลองเชิงถามตนเมื่อเช้า

ความคิดที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างสายหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามาในหัวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ยิ่งคิดเย่หลิงก็ยิ่งรู้สึกใจสั่นระรัว

คงจะ…

เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง?

ลูกพี่น่ะเป็นชายแท้ระดับจักรวาลที่ตรงเสียยิ่งกว่าตรงเชียวนะ!

แต่ว่า…คนสองคนที่ปรากฏอยู่ในภาพนี้ดูยังไงก็ไม่ค่อยจะชายแท้เอาเสียเลย!

ทำยังไงดีล่ะเนี่ย?!!

สมองของเย่หลิงเริ่มปั่นป่วนอย่างหนัก

ถ้าเขาเดินเข้าไปตอนนี้ จะโดนลูกพี่ซ้อมตายไหมนะ

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ข้อสรุป

คนทางนั้นก็ผละออกจากกันเสียแล้ว

ซ่งหนานซิงรู้ตัวแล้วว่าตนเองโดนหลอกเข้าให้

เมื่อรู้ตัวว่าท่าทางเช่นนี้ดูไม่ค่อยเหมาะสม เธอจึงรีบปล่อยมือทันที และถอยหลังกลับมาหนึ่งก้าว

ท่วงท่ายังคงตั้งตรงและผ่อนคลาย

ซ่งหนานซิงเงยหน้ามองไป ไม่ได้โกรธเคือง น้ำเสียงยังคงราบเรียบ “ลีดเดอร์ นายชอบปั่นหัวคนอื่นนักเหรอ”

คอเสื้อของชายหนุ่มถูกเธอดึงจนย่นเล็กน้อย ท่าทางที่พิงอยู่ตรงนั้นอย่างหลวมๆ เผยความเกียจคร้านและเจ้าเล่ห์ชวนมองออกมาหลายส่วน

สวี่จิงอี้ปรือตาขึ้นเล็กน้อย ยืดตัวขึ้นตรงอีกนิด ก้มหน้าลงพลางยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นทรงเสน่ห์จับใจ “ชิ นายนี่หลอกง่ายชะมัด”

“…”

ซ่งหนานซิงเบนสายตาหลบไป และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

คิดไปคิดมาก็หันกลับมา ยกมือขึ้นช่วยดึงคอเสื้อของเขาขึ้นให้เข้าที่

ตอนที่หันหน้าไปโดยไม่ตั้งใจ ก็เห็นเจ้าซามอยด์ยืนเซ่ออยู่ตรงสุดทางเดิน

ซ่งหนานซิงไม่รู้เลยว่าในหัวของเขากำลังจินตนาการเรื่องไร้สาระอะไรอยู่ เธอล้วงมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกง เพียงแค่รู้สึกแปลกใจ “เย่หลิง?”

“นายยืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนั้น”

ตามนิสัยร่าเริงของเขา เมื่อเห็นพวกเธอเข้าก็ควรจะวิ่งแจ้นเข้ามาตั้งนานแล้วสิ ทำไมวันนี้ถึงได้ยืนเซ่ออยู่ตรงนั้น

ผิดปกติไปหน่อยนะ

เย่หลิงถึงได้สติกลับมา เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็เผยรอยยิ้มซื่อบื้อที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวออกมา

“…เพื่อนๆ พวกนาย พวกนายก็อยู่นี่ด้วยเหรอ ฮ่าๆ… บังเอิญจังเลยเนอะ!”

“…”

ไม่ใช่ว่าเขาคิดมากไปเองนะ!

แต่ภาพเมื่อกี้นี้มันเหมือนคนกำลังหยอกล้อกะหนุงกะหนิงกันเกินไปแล้วจริงๆ!

ทว่ายังไม่อาจปักใจเชื่ออะไรได้ ต้องรอดูสถานการณ์ต่อไปก่อน

หลังจากเย่หลิงเดินเข้าไปหา ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็ยกมือโอบไหล่ของทั้งสองคนไว้คนละข้าง

ดูราวกับกำลังโอบซ้ายกอดขวาอย่างไรอย่างนั้น

“หิวจะตายอยู่แล้ว เมื่อกี้ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่าจะกินอะไรดี ตอนนี้ก็เกือบจะได้เวลาอาหารแล้ว พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ”

ไม่ว่าลูกพี่ของเขาจะเป็นอะไรไปก็ตาม ตอนนี้อย่าให้ทั้งสองคนอยู่ใกล้ชิดกันมากเกินไปเลยจะดีกว่า

ใบหน้าของเพื่อนเขานี่หล่อเหลาบาดตาจนแทบคลั่ง บวกกับนิสัยก็ดีมาก ดัดให้งอได้ง่ายๆ เลยจริงๆ

เย่หลิงจึงถือวิสาสะแทรกตัวเองเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วขึ้นเบาๆ แววตาแฝงความเกียจคร้านและเฉื่อยชา ยกมือขึ้นปัดกรงเล็บที่พาดอยู่บนไหล่ของตัวเองออก “มือไม่อยากเก็บไว้แล้วใช่ไหม”

เย่หลิง “…”

จบกัน หมดกัน…

เหมือนจะเข้าใกล้ข้อสันนิษฐานของเขาเข้าไปอีกขั้นแล้ว

ตอนนี้ลูกพี่เริ่มมีสองมาตรฐานขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด!

เมื่อกี้กับอีกคนไม่ได้ทำแบบนี้นี่นา!

นายเลือกปฏิบัติรู้ตัวบ้างไหมเนี่ย!

เพิ่งจะถึงเวลาอาหาร โรงอาหารจึงยังไม่ค่อยมีคน

หลังจากทั้งสามคนตักข้าวและกับข้าวเสร็จแล้ว ก็หาที่ว่างนั่งลง

เย่หลิงยังไม่ทันได้ก่อกวน เพียงแค่ช้าไปก้าวเดียว สองคนนั้นก็รู้ใจกัน นั่งลงข้างเดียวกันเสียแล้ว

“…”

เย่หลิงจำต้องยอมถอยหนึ่งก้าว ไปนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามแทน

หลังจากวางถาดอาหารลงบนโต๊ะ หางตาก็คอยเหลือบมองคนทั้งสองที่อยู่ตรงข้ามเป็นระยะ

วันนี้โรงอาหารมีเนื้อวัวผัดมันฝรั่ง

และเมนูนี้ก็ดันมาปรากฏอยู่ในถาดอาหารของซ่งหนานซิง

สวี่จิงอี้เอียงคอ สายตาตกลงบนถาดอาหารของซ่งหนานซิง นิ้วที่ถือตะเกียบชะงักไปเล็กน้อย “นายกินเนื้อวัวด้วยเหรอ”

เขาปรือตาขึ้นครึ่งหนึ่ง ยิ้มเหมือนไม่ยิ้ม “ลืมไปแล้วหรือไงว่าตัวเองแพ้น่ะ”

ซ่งหนานซิงมีสีหน้าเรียบเฉย ยามที่ผมหน้าม้าตกลงมา ใบหน้านั้นดูหล่อเหลาสะอาดสะอ้านจนเกินไป น้ำเสียงราบเรียบแผ่วเบา “ผมแค่อยากกินมันฝรั่ง”

สวี่จิงอี้ยกยิ้มมุมปาก ยื่นมือออกไปคีบเนื้อวัวในถาดอาหารของเธอออกไปจนหมด น้ำเสียงเจือแววขบขัน “กันนายแอบกิน”

ซ่งหนานซิง “…”

คราวก่อนมันเป็นแค่อุบัติเหตุต่างหาก

เธอไม่ได้โง่ถึงขนาดรู้ทั้งรู้ว่าตัวเองแพ้แล้วยังจงใจกินเข้าไปเสียหน่อย

“…”

คนหนึ่งพูดประโยคหนึ่ง อีกคนตอบประโยคหนึ่ง ทั้งสองคนคุยกันอย่างออกรส คนอื่นแทรกเข้าไปไม่ได้เลยสักนิด

มื้อนี้เย่หลิงมัวแต่นั่งสังเกตพวกเขาทั้งสองคน

เท่าที่เขาจับสังเกตได้

อันที่จริงซ่งหนานซิงก็ยังดูปกติดีอยู่ ดูไม่มีท่าทีโน้มเอียงไปในทางนั้นสักเท่าไร

แต่ประเด็นสำคัญดูเหมือนจะอยู่ที่ลูกพี่ของเขาต่างหาก!

พฤติกรรมที่ชัดเจนก็อย่างเช่น…

โต๊ะก็ออกจะกว้างขวางแท้ๆ แต่เขาก็ยังจะเบียดเข้าหาเพื่อนของเขาจนแขนแทบจะแนบชิดติดกัน

ไม่เช่นนั้นก็เอาแขนพาดไว้บนพนักเก้าอี้ด้านหลังของซ่งหนานซิง ราวกับโอบคนทั้งตัวเอาไว้ในอ้อมแขน

ในถาดอาหารของตัวเองก็มีเนื้ออยู่ตั้งเยอะแยะ แต่กลับรั้นจะแย่งกินจากถาดของเพื่อนเขาให้ได้

ที่สำคัญคือ ซ่งหนานซิงอารมณ์ดีเป็นบ้า ยอมตามใจเขาทุกอย่าง

หรือว่าลูกพี่จะค่อยๆ ถูกดัดให้งอทีละนิดแบบนี้กันนะ

มื้อนี้กินเข้าไปแบบแทบไม่รู้รสชาติเลยสักนิด

จากนั้น เย่หลิงก็ได้เห็นภาพที่ทำให้เขาอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด

เดิมทีซ่งหนานซิงก็เป็นคนกินน้อยอยู่แล้ว ป้าตักข้าวที่โรงอาหารก็เป็นพวกแพ้คนหน้าตาดีเป็นพิเศษ พอเห็นใบหน้านั้นเข้าก็อดไม่ได้ที่จะตักให้เขาพูนจาน

เป็นเหตุให้ทุกครั้งเธอจะกินเหลือไว้เกินครึ่งเสมอ

สวี่จิงอี้ดูเหมือนจะเคยชินแล้ว สายตากวาดมองผ่านถาดอาหารของเธออย่างไม่ใส่ใจ “อิ่มแล้วเหรอ”

“อืม ป้าตักให้เยอะเกินไป” น้ำเสียงของซ่งหนานซิงเรียบเฉยยิ่งนัก

สวี่จิงอี้ไม่แม้แต่จะกระดิกเปลือกตา ดึงถาดอาหารของเธอมาตรงหน้าอย่างเป็นธรรมชาติแล้วลงมือกินต่อ

เย่หลิง “…”

วินาทีนี้เย่หลิงอยากจะคว่ำโต๊ะทิ้ง แล้วชี้หน้าตะโกนใส่เขาเหลือเกิน

บ้าเอ๊ย ไม่ใช่ว่านายรักความสะอาดมากหรอกเหรอ!

ไอ้เรื่องกินข้าวเหลือของคนอื่นเนี่ย มันใช่สิ่งที่ท็อปสตาร์อย่างนายควรทำเหรอฮะ!