บทที่ 95 หวั่นไหวแล้วยังไม่รู้ตัว

นี่มันแค่ไม่กี่วันเองไม่ใช่เหรอ

ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ติดจรวดหรือไงกัน

เย่หลิงเป็นคนประเภทมีเรื่องอะไรคาใจแล้วเก็บไว้ไม่อยู่ แต่ทว่า…

เขามองไปยังซ่งหนานซิงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เห็นอีกฝ่ายเหมือนจะกินอิ่มแล้ว จึงคิดจะใช้แผนไม้นวม “เพื่อน ช่วยไปซื้อน้ำให้ฉันขวดหนึ่งได้ไหม”

สวี่จิงอี้ปรือตาขึ้นครึ่งหนึ่ง สายตามองตรงมาจากฝั่งตรงข้าม ราวกับมีน้ำหนักกดทับ น้ำเสียงทุ้มต่ำ “นายไปซื้อเองไม่เป็นหรือไง”

“ไม่เป็นไร” ซ่งหนานซิงไม่ได้มีอารมณ์อะไร อย่างไรก็กินเสร็จแล้ว พอวางตะเกียบลงก็ลุกขึ้นยืน “ผมไปซื้อให้เอง”

อาศัยจังหวะที่แผ่นหลังอันสงบนิ่งนั้นเดินห่างออกไป

เย่หลิงรีบลุกขึ้น สลับถาดอาหารของเขากับซ่งหนานซิงทันที

จากนั้นก็นั่งลงข้างสวี่จิงอี้

หัวคิ้วของสวี่จิงอี้ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาเอียงหน้ามา แววตาอันตรายตวัดมองไปที่อีกฝ่าย

เย่หลิงหัวเราะแห้งๆ สองที “ลูกพี่ ผมว่านะ เพื่อนผมคนนี้ก็ใช้ได้เลยจริงๆ แฮะ”

“…”

สวี่จิงอี้มองเขาอยู่อย่างนั้น ดวงตาดอกท้อไร้อารมณ์ ใช้สายตาตั้งคำถามกับเขา

เพิ่งจะมารู้ตอนนี้หรือไง แล้วพล่ามบ้าอะไรอีก

สีหน้าของเย่หลิงจริงจังขึ้นมาบ้าง ไตร่ตรองคำพูดอย่างระมัดระวัง “คือว่านะ เท่าที่คลุกคลีกันมาช่วงนี้ เพื่อนผมคนนี้นิสัยดีมาก หน้าตาก็หล่อจริงๆ แต่รสนิยมทางเพศเขาน่าจะยังปกตินะ ส่วนลูกพี่…ผมแค่อยากถามว่า…”

สวี่จิงอี้ไม่กินข้าวต่อแล้ว เพียงเอียงใบหน้าหล่อเหลาอยู่อย่างนั้น ดวงตาดอกท้อหรี่ลงเล็กน้อย สายตามองเขาอย่างนิ่งลึก

เย่หลิงไม่เคยคิดเลยว่าคำพูดนั้นจะพูดยากจนลวกปากขนาดนี้ “ลูกพี่ ลูกพี่คงไม่ได้…ก็แบบ…ไอ้นั่นหรอกนะ…”

สวี่จิงอี้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย ท่าทางเกียจคร้านและเฉื่อยชา “นายอยากถามว่าฉันชอบผู้ชายหรือเปล่างั้นสิ”

เย่หลิง “…”

สีหน้าของสวี่จิงอี้ดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง ท่าทางสงบนิ่งมั่นใจ “วางใจเถอะ ฉันลองดูแล้ว ฉันไม่ได้สนใจผู้ชาย”

“…”

เย่หลิงเหมือนจะรู้แล้วว่าเขาลองยังไง

สรุปคือเมื่อเช้าเขาลองเรื่องนี้จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย

แต่ว่า เขาเข้าใจอะไรผิดไปจุดหนึ่งหรือเปล่า

เพื่อนเขาจะไปเทียบกับผู้ชายทั่วไปได้ยังไงกันเล่า

ลูกพี่ของเขานี่มันหวั่นไหวชัดๆ แต่ยังไม่รู้ตัวต่างหาก

ไม่ได้การ ไม่ได้การ…

จะปล่อยให้พวกเขาสองคนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว

เขาจะต้องฉวยโอกาสตอนที่ลูกพี่ยังไม่รู้ใจตัวเอง ดึงเขากลับมาจากขอบเหวแห่งความอันตรายให้ได้

ซ่งหนานซิงซื้อน้ำแร่เดินกลับมา เห็นที่นั่งของตัวเองถูกยึดไปก็ไม่ได้มีอารมณ์อะไร วางน้ำแร่ขวดหนึ่งไว้ตรงหน้าเย่หลิงอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้นก็บิดเปิดฝาอีกขวดหนึ่ง แล้ววางไว้ตรงหน้าสวี่จิงอี้

“ลีดเดอร์ ดื่มน้ำครับ”

เมื่อมองขวดน้ำแร่ที่วางอยู่ตรงหน้า สวี่จิงอี้ก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นบางเบา

เย่หลิง “…”

ทำแบบนี้จะไม่ให้ลูกพี่ของเขางอได้ยังไงไหว

ได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษขนาดนี้

ถ้าเพื่อนคนนี้ดูแลเขาแบบนี้บ้าง เขายอมดัดตัวเองให้งอให้ดูตรงนี้เลยเอ้า

เรื่องชักจะยุ่งยากแล้วสิ

สมองของเย่หลิงแล่นเร็วรี่ นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาตั้งใจจะเริ่มแผนการแทรกแซงเป็นมือที่สาม

โดยมีหลักปฏิบัติชัดเจนคือ

ห้ามเด็ดขาด ห้ามปล่อยให้พวกเขาสองคนอยู่ตามลำพัง หรือมีการแตะเนื้อต้องตัวกันอีกเป็นอันขาด

ดังนั้นในช่วงไม่กี่วันต่อมา

สมาชิกในทีมของซ่งหนานซิงและสวี่จิงอี้จึงได้เห็นว่า ช่วงนี้เย่หลิงมักจะวิ่งโร่มาที่ห้องซ้อมของพวกเขาอยู่บ่อยๆ

ขอเพียงซ่งหนานซิงกับสวี่จิงอี้ขยับเข้าไปใกล้กันเพื่อคุยกัน

เย่หลิงก็จะเบียดพรวดเข้าไปตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง แล้วเริ่มพูดจาไร้สาระไปเรื่อยเปื่อย

เวลาไปกินข้าว เย่หลิงก็มักจะชิงที่นั่งข้างซ่งหนานซิงก่อนเสมอ

ยืนกรานไม่ยอมให้ทั้งสองคนนั่งติดกันเด็ดขาด

ซ่งหนานซิงยังดูออกถึงความผิดปกติ

กระทั่งรู้สึกว่าท่าทางช่วงนี้ของเย่หลิงดูแปลกๆ ไปหน่อย

หลังจากแก้ปัญหาเรื่องเต้นและเรื่องร้องได้แล้ว ช่วงนี้เธอมีเวลาว่างเพิ่มขึ้นมาก

เพลงที่เรียบเรียงดนตรีใหม่เหมาะกับเพื่อนร่วมทีม พวกเขาจึงไม่คอยตามตื๊อมาขอคำแนะนำจากเธอตลอดเวลาอีก

ขอเพียงมีเวลาว่าง สวี่จิงอี้ก็จะแวะเวียนมาที่ห้องซ้อมของเธออย่างแนบเนียน ไม่ทำอะไรทั้งนั้น แค่นั่งอยู่ด้านหลังห้องซ้อมเต้น คอยเฝ้ามองอยู่อย่างเงียบๆ

ซ่งหนานซิงคิดแค่ว่าเขาคงว่างเกินไป

จึงปล่อยให้เขาทำตามใจ

หลังจากซ้อมเสร็จ เธอก็จะไปนั่งพิงพักผ่อนอยู่ด้านหลังห้องซ้อมคุยกับเขา

บางครั้งพอดูเวลาแล้วรู้สึกว่าเวลานี้อีกฝ่ายน่าจะเริ่มหิว เธอก็จะหยิบคุกกี้ไปให้ หรือซื้อนมอุ่นๆ มาให้สักแก้ว

ดูเหมือนจะเป็นความรู้ใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

เย่หลิงก็มักจะโผล่พรวดขึ้นมาในช่วงเวลาแบบนี้เสมอ เบียดเข้าไปตรงกลางระหว่างพวกเขา แล้วก็ชวนคุยสัพเพเหระไปเรื่อย

ซ่งหนานซิงเดาเจตนาของเขาไม่ออกเลยจริงๆ

บางครั้งพอมองตามแผ่นหลังของคนที่เดินจากไป เธอยังเอ่ยถามขึ้นมา “ลีดเดอร์ ช่วงนี้เย่หลิงเป็นอะไรไปเหรอครับ”

สวี่จิงอี้ปรือตาขึ้นครึ่งหนึ่ง มือข้างหนึ่งเท้าคาง แค่นหัวเราะเบาๆ พลางพูดยิ้มๆ ว่า “สงสัยคงคันไม้คันมือ อยากโดนสั่งสอนมั้ง”

“…”

ซ่งหนานซิงรู้สึกอยู่ตลอดว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะผิดปกติไปบ้าง

ยังคิดว่าจะหาเวลาคุยกับเย่หลิงสักหน่อย

ทว่าก็ไม่มีโอกาสนั้นสักที

เพราะในพริบตาเดียว วันสเตจประลองก็มาถึงแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ก้าวออกจากค่ายฝึก เพื่อไปแสดงบนเวทีที่มีผู้ชมเต็มพื้นที่

หลังเวทีมีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา

ผู้ชมด้านนอกทยอยเข้าสู่ฮอลล์กันแล้ว เสียงจอแจดังสนั่น ทุกคนต่างส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจไอดอลของตัวเอง

ซ่งหนานซิงเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว เธอนั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า ปล่อยให้ช่างแต่งหน้าจัดการตามใจชอบ

เพลงของพวกเขาในครั้งนี้หลังจากเรียบเรียงใหม่แล้วจะค่อนไปทางแนวซึ้งกินใจ เสื้อผ้าที่สวมใส่จึงเป็นโทนสีฟ้าที่ให้ความรู้สึกเย็นตา

เสื้อยืดแขนสั้นสีขาว สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตผ้าซาตินสีไอซ์บลู

ช่างเข้ากับกลิ่นอายเย็นชาเงียบขรึมของหนุ่มน้อยอย่างยิ่ง

ทุกครั้งที่ช่างแต่งหน้าแต่งหน้าให้ซ่งหนานซิง ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานชื่นชม ผิวพรรณดีเกินไปแล้วจริงๆ

ทำไมตอนหน้าสดยังดูดีได้ขนาดนี้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนแต่งหน้าเสร็จแล้วหางตาดูคมลึกขึ้นอีกระดับ โดดเด่นสะกดสายตาจนไม่อาจละสายตาได้เลย

พอใกล้จะเสร็จสิ้น

ซ่งหนานซิงเงยหน้ามองกระจก สายตาก็สบเข้ากับดวงตาดอกท้อคู่ลึกคู่นั้นพอดี

สวี่จิงอี้แต่งหน้าทำผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขายืนกอดอก ร่างสูงโปร่งทอดตัวพิงอยู่ด้านหลังอย่างเกียจคร้าน สายตาทอดมองมาผ่านกระจกเงา

สายตาสองคู่สบประสานกันจากระยะไกล

ปกติเธอคุ้นตากับท่าทางเฉื่อยชาตามสบายของเขา

แต่วันนี้ดูเหมือนจะต่างออกไปเล็กน้อย

เมื่อแต่งหน้าทำผมแล้ว ใบหน้านั้นยิ่งดูคมชัดได้รูป สันจมูกโด่งเป็นสัน ประณีตงดงามเกินพอดี

เขาสวมชุดสูทสีดำที่มีดีไซน์ ไม่ได้ดูเป็นทางการจนเกินไป ติดกระดุมไว้สองเม็ด คอเสื้อค่อนข้างกว้าง เผยให้เห็นแผงอก ลำคอสวมสร้อยคอสีเงิน ขับเน้นให้ผิวดูขาวผ่องอย่างยิ่ง ทั้งดูเจ้าเล่ห์ร้ายกาจและหล่อเหลาจับใจ

ชุดสูททรงเนี้ยบขับเน้นรูปร่างสูงเพรียว ไหล่กว้างเอวสอบของเขาได้อย่างชัดเจน

ในใจของซ่งหนานซิงพลันผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ถ้าแฟนคลับของเขาได้เห็นลุคนี้ คงกรี๊ดกันจนเป็นบ้าแน่ๆ

“เสร็จแล้วจ้า หน้าของเธอนี่แต่งง่ายเกินไปจริงๆ ฉันแทบไม่มีพื้นที่ให้โชว์ฝีมือเลย” เสียงของช่างแต่งหน้าดึงสติของเธอกลับมา

ซ่งหนานซิงเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย เบนสายตาออกไปอย่างแนบเนียนแล้วลุกขึ้นยืน

สวี่จิงอี้ยืดตัวตรงแล้ว เขาเดินไปอีกทางอย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงยังคงทุ้มต่ำและเกียจคร้านเช่นเคย “มานี่หน่อย ช่วยฉันดูอินเอียร์มอนิเตอร์ที”