บทที่ 96 ลูกพี่สิ้นท่าแล้ว!

ซ่งหนานซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามเขาไปยังมุมห้องด้านข้าง

ในห้องแต่งหน้ามีคนพลุกพล่าน เดินขวักไขว่ไปมา ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับเรื่องของตัวเอง จึงไม่มีใครมีเวลามาคอยมองว่าพวกเขาทำอะไรกันอยู่

ซ่งหนานซิงยืนอยู่ตรงหน้าสวี่จิงอี้ เธอยกมือขึ้นช่วยปรับอินเอียร์มอนิเตอร์ให้เขา

ส่วนสูงของทั้งสองคนมีระยะห่างอยู่พอสมควร

เมื่อสวี่จิงอี้หลุบตาลง ก็มองเห็นแพขนตาของอีกฝ่ายที่หนาราวกับขนนก ทั้งยาวทั้งงอน แสงไฟเหนือศีรษะส่องกระทบลงมา ทอดเงาจางๆ ลงบนแก้มขาวผ่อง

ฉวยจังหวะที่รูมเมตตัวน้อยกำลังตั้งใจจัดอินเอียร์มอนิเตอร์ให้ สายตาของเขาก็ยิ่งเปิดเผยอย่างไม่ปิดบัง จ้องมองเครื่องหน้าของอีกฝ่ายตรงๆ

“นายตื่นเต้นเหรอ”

นิ้วมือของซ่งหนานซิงชะงักไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง อารมณ์ยังคงราบเรียบ “ตื่นเต้นเหรอ ก็เฉยๆ”

เธอแทบจะไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นเลยจริงๆ

แม้ก่อนหน้านี้จะไม่เคยขึ้นแสดงบนเวทีใหญ่มาก่อน

แต่การร้องเพลงเป็นสิ่งที่เธอทำมาโดยตลอด

ในขอบเขตที่ตัวเองถนัด ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นต้องตื่นเต้นตรงไหน

ดวงตาดอกท้อของสวี่จิงอี้ทอประกายลุ่มลึกขึ้น เขายกมือขึ้นแตะแก้มด้านข้างของเธอเบาๆ พลางจิ้มหยอก “แล้วทำไมนายทำหน้าแบบนี้ล่ะ”

อารมณ์ของซ่งหนานซิงนิ่งสงบมาโดยตลอด จึงไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองแสดงสีหน้าแบบไหนออกไป

เธอช้อนตาขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีอ่อนฉายแววงุนงงไม่เข้าใจ “หน้าแบบไหน”

สวี่จิงอี้จ้องมองเธออยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็บอกไม่ถูก จึงปล่อยมือออกอย่างไม่รีบร้อน “ช่างเถอะ”

อีกฝ่ายอารมณ์เรียบเฉยเกินไป มองไม่ออกเลยจริงๆ ว่ากำลังทำหน้าแบบไหน

อาศัยช่วงที่ยังไม่ได้ส่งโทรศัพท์คืน สวี่จิงอี้จึงเลื่อนปลดล็อกหน้าจออีกครั้ง “เปิดอะไรตลกๆ ให้ดู”

หลังจากซ่งหนานซิงปรับอินเอียร์มอนิเตอร์ให้เขาเสร็จ ยังไม่ทันได้ถอยหลังออกมาแม้แต่ก้าวเดียว ไหล่ก็ถูกรั้งไว้แล้วดึงเข้าไปในอ้อมแขน

แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับแผงอกของเขา

ทั้งสองคนดูโทรศัพท์เครื่องเดียวกัน

ช่วงนี้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันบ่อยๆ ซ่งหนานซิงจึงเริ่มชินกับการที่อีกฝ่ายชอบกอดคอพาดไหล่เธอแบบนี้

ระหว่างเด็กผู้ชายด้วยกันก็คงเป็นแบบนี้ล่ะมั้ง

บนหน้าจอโทรศัพท์กำลังเล่นคลิปวิดีโอตลกๆ อยู่

หลังจากคลิปจบลง ซ่งหนานซิงยังมีใบหน้าสะอาดสะอ้านที่นิ่งเฉย สายตาจับจ้องหน้าจอโดยไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ

“…”

สวี่จิงอี้เลิกคิ้วขึ้นเบาๆ ก้มมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่าย พลางคิดว่าเด็กคนนี้จะอารมณ์นิ่งเกินไปหน่อยไหม

เส้นลึกขนาดนี้เลยเหรอ

ดูท่าคราวหน้าคงต้องพาไปดูหนังผี ลองดูซิว่าจะมีอารมณ์ร่วมขึ้นมาบ้างหรือเปล่า

ขณะที่กำลังจะเก็บโทรศัพท์

เส้นตอบรับของซ่งหนานซิงก็วนกลับมาถึงในที่สุด

หลังจากคลิปเล่นจบไปแล้ว มุมปากของเธอถึงค่อยยกยิ้มขึ้นบางๆ

“ตลกดี”

“…”

สวี่จิงอี้ก้มมองปฏิกิริยาของเธอ ปลายจมูกแทบจะแตะลงบนไหล่ของเธอแล้ว เขาส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอจนแผงอกสะเทือนเบาๆ “เส้นตื้นช้าไปไหมเนี่ย”

ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ

ท่ามกลางห้องแต่งตัวที่มีผู้คนเดินผ่านไปมา

ทั้งคู่ดูเหมือนจะตัดขาดจากคนรอบข้างไปไม่น้อยเลย

เย่หลิงมองเห็นภาพนั้นผ่านกระจก ความรู้สึกในใจยากจะบรรยาย

เท่าที่ดูตอนนี้ แผนการเป็นก้างขวางคอสะดุดไปเล็กน้อย

เพราะตอนนี้นายช่างยังทำผมให้เขาไม่เสร็จ

อยากจะพุ่งเข้าไปดึงทั้งคู่ออกจากกันก็ทำไม่ได้

เขาแค่คลาดสายตาไปแป๊บเดียว สองคนนี้ก็กลับมาตัวติดกันอีกแล้ว!

ตั้งแต่เมื่อกี้ เย่หลิงก็คอยสังเกตการกระทำของทั้งสองคนผ่านกระจกมาตลอด

จริงๆ ช่วงสองสามวันนี้เขาก็พยายามเข้าไปแทรกอยู่หลายหน ถึงจะไม่ค่อยสำเร็จเท่าไรก็เถอะ

ตอนนี้เขาก็กำลังหาจังหวะ เตรียมพร้อมจะแยกทั้งคู่ออกจากกันได้ทุกเมื่อ

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกใจหายวาบ

ทั้งสองคนยืนพิงผนังตรงมุมห้อง

สวี่จิงอี้โอบซ่งหนานซิงไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าทางที่ดูเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างยิ่ง อีกมือถือโทรศัพท์เลื่อนไปมาอย่างเอื่อยเฉื่อย คล้ายกำลังเปิดดูอะไรบางอย่าง

ไม่รู้ว่าเห็นอะไรน่าสนใจเข้า

สวี่จิงอี้ถึงได้ก้มหน้าลงมาเล็กน้อย ริมฝีปากบางแทบจะแนบชิดกับแก้มของเพื่อนเขาอยู่แล้ว

ซ่งหนานซิงดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นเลยสักนิด

เอาแต่มองหน้าจอโทรศัพท์ของเขา ดวงตาคู่สวยคู่นั้นเจือรอยยิ้มจางๆ

เย่หลิง “…”

บรรยากาศตอนสองคนนี้อยู่ด้วยกันมันชวนให้ใจสั่นจริงๆ นั่นแหละ

พอเก็บโทรศัพท์ไป ทั้งสองคนก็ยืนพิงผนังคุยกันอยู่ตรงนั้น

ในมือของซ่งหนานซิงถือขวดโยเกิร์ตอยู่ เธอยกหัวขึ้นดื่มไปอึกหนึ่ง จากนั้นสวี่จิงอี้ก็รับขวดโยเกิร์ตไปอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

ดื่มโยเกิร์ตขวดเดียวกันเนี่ยนะ…

“…”

กับสถานการณ์แบบนี้ เย่หลิงก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน

สปอนเซอร์ของรายการก็มีแบรนด์โยเกิร์ต มีโยเกิร์ตกองโตให้พวกเขากินยังไม่พออีกเหรอ

ทำไมลูกพี่ของเขาต้องไปแย่งกินขวดเดียวกับคนอื่นด้วย

หลายวันก่อนในค่ายฝึก พอว่างเขาก็จะไปป้วนเปี้ยนกวนสองคนนี้ตลอด จริงๆ ก็เริ่มชินชากับสถานการณ์แบบนี้แล้ว

เพียงแต่ความคิดหนึ่งเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ลูกพี่ตกหลุมรักเข้าแล้ว!

แถมยังถลำลึกแบบกู่ไม่กลับซะด้วย!

จังหวะนั้นเย่หลิงเริ่มทนไม่ไหว อยากจะพุ่งเข้าไปแยกทั้งสองคนออกจากกันเต็มแก่

ถ้าเกิดมีใครแอบถ่ายแล้วเอาไปโพสต์ลงเน็ต มีหวังได้ขึ้นเทรนด์ฮิตอีกแน่!

ช่างแต่งหน้าแต่งให้เขาเสร็จพอดี พร้อมกับพูดว่า “เสร็จแล้วครับ”

เย่หลิงก็รีบลุกขึ้นพรวดอย่างรอไม่ไหว แล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ทันที “พวกนาย คุยอะไรกันอยู่ เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ”

ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นมองมาพร้อมกัน

“…”

เย่หลิงรู้สึกจริงๆ ว่าหลอดไฟอย่างเขามันสว่างจ้าเกินไปหน่อย

แต่เพื่อสุขภาพกายและใจของเพื่อนและลูกพี่ของเขา!

ต่อให้ต้องหน้าด้านหน้าทนแค่ไหน เขาก็จะเกาะติดไม่ปล่อย!

หลังจากที่เขาโผล่มาป่วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สวี่จิงอี้ก็เริ่มดูออกบ้างแล้วว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไรกันแน่

เขาเก็บโทรศัพท์ที่หมุนเล่นอยู่ในมือใส่กระเป๋า ดวงตาดอกท้อคู่นั้นตวัดมองมาอย่างไม่ใส่ใจ

เย่หลิงรู้สึกเสียววาบที่หนังศีรษะ แต่เขายืนกรานว่าจะไม่ไปเด็ดขาด!

ซ่งหนานซิงไม่เข้าใจเรื่องราว ได้แต่รู้สึกว่าบรรยากาศดูแปลกๆ ไปหน่อย แต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

กระทั่งทีมงานคุมเวทีเดินมาตะโกนบอกว่า ให้ผู้เข้าแข่งขันทุกคนไปรวมตัวกัน

ทั้งสามคนจึงเดินไปยังห้องพักคอยด้วยบรรยากาศประหลาดๆ

เย่หลิงเดินแทรกอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคน บังคับให้พวกเขาต้องแยกห่างจากกัน พลางรู้สึกว่าหน้าที่ของตนช่างยิ่งใหญ่และยาวไกลเหลือเกิน

สายตาราบเรียบของซ่งหนานซิงเหลือบมองไป เธอเห็นท่าเดินของเย่หลิงที่อยู่ข้างๆ ดูเกร็งแปลกๆ จึงถามว่า “นายไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”

เย่หลิง “…”

โดนสายตาพิฆาตของลูกพี่จ้องเขม็งขนาดนี้ เขาจะไปสบายตัวได้ยังไงกันล่ะ

“ฉันไม่เป็นไร เพื่อน นายไม่ต้องห่วงฉันหรอก!”

ซ่งหนานซิงพยักหน้า สีหน้ายังคงนิ่งสนิท “งั้นผมไปหาเพื่อนร่วมทีมเพื่อเตรียมตัวก่อนนะ พวกนายเดินไปก่อนเถอะ”

พูดจบก็เดินทอดน่องไปอีกทางอย่างไม่รีบร้อน

เย่หลิงกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกว่าถ้าตัวเองอยู่ตามลำพังกับลูกพี่ อาจโดนซ่อมได้

แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

วินาทีต่อมา ลำคอก็ถูกท่อนแขนทรงพลังเกี่ยวรัดไว้ เย่หลิงรู้สึกเหมือนตัวเองจะหายใจไม่ออก

น้ำเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ที่แฝงความอันตรายไว้หลายส่วนของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหูอย่างเย็นเยียบ “ฉันว่านะ ช่วงนี้นายชักจะวอนโดนซัดขึ้นทุกวันแล้วมั้ง”