บทที่ 97 สนใจแค่ซ่งหนานซิง

“…”

ไม่ใช่แค่น่าโดนซัดนิดหน่อยแล้ว

เย่หลิงรู้ตัวดีว่าตนเองโคตรจะวอนโดนซัด

แต่ที่ทำไปไม่ใช่เพราะหวังดีกับทั้งคู่หรอกเหรอ

เขามันง่ายนักหรือไง!

สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของเย่หลิงทำงานเต็มพิกัด ผมขาวดูลู่ลงไปถนัดตา “ลูกพี่ ผมผิดไปแล้ว!”

สวี่จิงอี้หรี่ตาหงส์ลงเล็กน้อย ค่อยๆ ชักมือกลับอย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงสบายๆ ปนเกียจคร้าน “วันหลังอย่าทำเรื่องพิลึกๆ อีกล่ะ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้สนใจผู้ชาย”

เย่หลิง “…”

ใช่ นายไม่ได้สนใจผู้ชาย

นายแค่สนใจซ่งหนานซิงคนเดียวล้วนๆ ต่างหากเล่า

การแข่งขันรอบนี้เป็นการดวลกันตัวต่อตัวระหว่างสองทีม

ในห้องพักรอ สองทีมที่เป็นคู่แข่งกันจะต้องมารอขึ้นเวทีอยู่ด้วยกัน

เรื่องที่ซ่งหนานซิงเรียบเรียงดนตรีใหม่แพร่สะพัดไปทั่วค่ายฝึกแล้ว

แต่คนอื่นยังไม่เคยได้ยินตอนซ้อมใหญ่

จึงไม่มีใครรู้เลยว่าเพลงที่ซ่งหนานซิงดัดแปลงออกมาจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร

ฟังดูราวกับเป็นเรื่องเพ้อฝัน

ซ่งหนานซิงเนี่ยนะจะเรียบเรียงเพลงเป็น?

ตลกสิ้นดี!

ตอนที่จางเชากับลู่หมิงได้ยินข่าวนี้แทบจะขำกิ๊กจนเป็นลม

เวลานี้ในห้องพักรอก็ยังไม่วายหยิบยกขึ้นมาคุย

“ฉันถึงได้บอกไง หมอนั่นคงกลัวจนลนลาน ถึงได้งัดไม้นี้ออกมา”

“เพลงที่มันเรียบเรียงจะฟังได้เหรอวะ ขำจะตายอยู่แล้ว”

“ตอนนี้เป็นการแข่งแบบทีม ต่อให้ความสามารถส่วนตัวจะโดดเด่นแค่ไหน แต่ถ้าคนอื่นฉุดลงเหวก็ไม่มีทางได้คะแนนดีๆ หรอก”

“แบบนี้เรียกว่าจนตรอกจนมั่วไปหมด ถึงเพลงนี้จะยาก แต่พอแก้เพลงใหม่ มันจะไม่กลายเป็นจับฉ่ายครึ่งๆ กลางๆ ไปเลยเหรอ”

“ถ้าให้ฉันพูดนะ ก็เพราะเฮ่อหยวี่เก่งเกินไปต่างหาก พวกนั้นถึงได้กลัวจนต้องรื้อทำใหม่หมด”

“…”

เด็กฝึกหลายคนต่างผลัดกันพูดจาเหน็บแนมเยาะเย้ย

ทว่าสวีเฮ่อหยวี่กลับนึกถึงใบหน้าเย็นชานั้นขึ้นมา ไม่รู้ทำไม คำพูดดูหมิ่นของคนพวกนี้กลับฟังดูระคายหูอย่างประหลาด “เขาก็คงไม่มีทางเลือกแล้วล่ะ เพลงนี้สำหรับคนอื่นในทีมเขา มันยากเกินไปจริงๆ”

ลู่หมิงกับจางเชาสบตากัน

ไม่รู้ว่าหมอนี่เป็นอะไร จู่ๆ ถึงได้ออกโรงพูดแทนซ่งหนานซิงขึ้นมา

ทีมของซ่งหนานซิงเดินเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี

กลุ่มของเฮ่อเผิงเดินนำอยู่ข้างหน้า ร่างโปร่งแสนเย็นชาเดินตามหลังสุด

แม้ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองทีมจะแสดงเพลงเดียวกัน แต่สไตล์การแต่งตัวกลับแตกต่างกันสิ้นเชิง

เมื่อเดินเข้ามาก็ไม่มีทีท่าว่าจะทักทายอีกฝ่าย

ใบหน้าด้านข้างของซ่งหนานซิงดูเกลี้ยงเกลาและเย็นชา เธอเดินไปนั่งลงตรงริมสุดตามลำพัง รักษาระยะห่างจากคนพวกนั้นพอสมควร

ความจริงแล้วซ่งหนานซิงลืมลู่หมิงกับจางเชาไปนานแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะการแข่งรอบนี้ต้องมาเจอกันอีก เธอคงนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าสองคนนี้เป็นใคร

คงเพราะมั่นใจในการแสดงครั้งนี้มากเกินไป แถมยังมีเมนโวคอลอย่างสวีเฮ่อหยวี่คุมทีมอยู่

ลู่หมิงกับจางเชาจึงมีสีหน้าลำพองใจเต็มเปี่ยม

จางเชาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากทักเฮ่อเผิงที่อยู่ข้างๆ “เฮ้ เฮ่อเผิง ได้ยินว่าทีมพวกนายทำดนตรีใหม่เหรอ”

ปกติเฮ่อเผิงก็ไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเองอยู่แล้ว

ยิ่งฝั่งตรงข้ามล้วนเป็นผู้เข้าแข่งขันจากคลาส A และคลาส B

แถมก่อนหน้านี้ยังเคยโดนสองคนนี้รังแก เวลานี้จึงยิ่งหดหัวตัวลีบเข้าไปใหญ่

“อืม หนานซิงเรียบเรียงใหม่น่ะ”

ลู่หมิงส่งเสียงหัวเราะเยาะ “เพลงที่คนฝีมืองูๆ ปลาๆ ดัดแปลง พวกนายยังกล้าร้องลงเนอะ”

เฮ่อเผิงหน้าแดงก่ำด้วยความอัดอั้น เถียงกลับไปว่า “เขาไม่ได้งูๆ ปลาๆ สักหน่อย เพลงที่หนานซิงเรียบเรียงเพราะกว่าต้นฉบับตั้งเยอะ!”

ทีมของลู่หมิงอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงโห่ฮา

“พอเถอะน่า ยังกล้าคิดจะเทียบกับต้นฉบับอีกเหรอ”

จางเชาหัวเราะจนตัวงอ “ที่แท้พวกนายก็สะกดจิตตัวเองกันแบบนี้หรอกเหรอ”

ลู่หมิงพูดเหน็บแนม “สู้ไปจุดธูปกราบพระตอนนี้ยังได้ผลกว่าอีกมั้ง”

พอคำนี้หลุดออกมา บรรยากาศในห้องพักรอก็ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันที

คำพูดเปิดศึกชัดเจนขนาดนี้ ถ้าฟังไม่ออกก็บ้าเต็มที

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นในทีมของเฮ่อเผิงต่างก็รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม

ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ซ่งหนานซิงแทบจะเป็นดั่งเทพเจ้าในใจพวกเขาไปแล้ว!

ที่พวกนั้นกล้าพล่ามปากดี

ก็เพราะยังไม่เคยได้ยินเพลงที่ซ่งหนานซิงเรียบเรียงใหม่ต่างหาก!

“หนานซิง นายอย่าไปฟังพวกนั้นนะ พวกเราเชื่อใจนายมาก!”

“ใช่แล้ว ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก พอแสดงเสร็จพวกนั้นก็ตาสว่างเอง!”

“เรามาคุยกันด้วยฝีมือดีกว่า!”

พวกเขาต่างเป็นกังวลว่าคำพูดเหล่านั้นจะกระทบต่อจิตใจของซ่งหนานซิง

ทว่าร่างโปร่งเย็นชากลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

ซ่งหนานซิงปรายตาขึ้นมอง ไฝใต้หางตาแฝงความห่างเหิน สีหน้าราบเรียบสนิท “คนที่กำลังจะโดนคัดออก ไม่จำเป็นต้องไปถือสาหรอก”

ลู่หมิง “…”

จางเชา “…”

ทุกคน “…”

จะว่าไปแล้ว แม้ปกติซ่งหนานซิงจะดูเย็นชาและนิสัยดีมาก

แต่พอถึงคราวคับขัน กลับยโสได้เรื่องจริงๆ

พวกคลาส F กลุ่มหนึ่ง คิดเพ้อเจ้อจะมาคัดคนคลาส A กับคลาส B ออกเนี่ยนะ?

เอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนเถอะ

บนเวทีเริ่มไลฟ์แล้ว

แค่นั่งอยู่ตรงนี้ก็ได้ยินเสียงเชียร์กึกก้องจากผู้ชมด้านนอกจนแทบถล่มเพดาน

และชื่อที่คนตะโกนเรียกดังที่สุดก็คือสวี่จิงอี้

ด้านหน้าห้องพักรอมีหน้าจอถ่ายทอดภาพบนเวทีอยู่

ภาพตัดเปลี่ยนอย่างกะทันหัน

พีดีเฮ่อโจวปรากฏตัวขึ้นบนจอ เสียงพูดดังแว่วเข้ามา “การดวลกันตัวต่อตัวระหว่างสองทีม หลังจากที่ทั้งสองทีมทำการแสดงเสร็จสิ้น ผู้ชมในฮอลล์จำนวน 1,000 คน จะสามารถโหวตให้กับผู้เข้าแข่งขันที่ตนชื่นชอบมากที่สุดได้หนึ่งคน”

“ทีมที่ได้คะแนนโหวตรวมมากกว่าจะเป็นฝ่ายชนะ และสมาชิกในทีมที่ชนะจะได้รับคะแนนโหวตเพิ่มคนละ 10,000 คะแนน”

“บัดนี้ ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันทีมแรกขึ้นมาได้เลยครับ…”

ทีมของสวีเฮ่อหยวี่ได้ขึ้นแสดงเป็นทีมแรก

พวกซ่งหนานซิงสามารถดูการแสดงของพวกเขาผ่านหน้าจอทีวีในห้องพักรอ

พอก้าวขึ้นไปยืนบนเวที

ลู่หมิงกับจางเชาก็สลัดคราบความกร่างในชีวิตจริงทิ้งไปจนเกลี้ยง

แกล้งทำตัวว่าง่ายไร้พิษสง น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเอาอกเอาใจผู้ชมในฮอลล์

“แสดงเก่งชะมัด” เฮ่อเผิงมองตาค้าง “เหมือนเป็นคนละคนเลย”

“พวกนี้ไม่น่ามาคัดตัวเป็นไอดอลหรอก น่าจะไปเป็นดารามากกว่า”

เพลงที่พวกเขาร้อง นอกจากจะมีความยากอยู่บ้างแล้ว อันที่จริงก็เพราะมาก และผู้ชมก็คุ้นหูกันดี

ดูจากปฏิกิริยาของคนดูในฮอลล์ พวกเขาทำได้ดีจริงๆ

เมื่อเห็นการแสดงของอีกฝ่าย เฮ่อเผิงก็ยิ่งลนลาน มือไม้เย็นเฉียบไปหมด “พวกเขาเล่นได้นิ่งมากเลย”

“โดยเฉพาะสวีเฮ่อหยวี่ ร้องสดได้ขนาดนี้ ดูจากเสียงตอบรับของคนดูก็รู้แล้ว”

“ทำไงดี ฉันตื่นเต้นไปหมดแล้วเนี่ย”

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ลนจนพูดไม่ออกกันหมดแล้ว

มีเพียงซ่งหนานซิงเท่านั้นที่ยังมีท่าทีไม่แยแส นิ่งสงบและเยือกเย็นเป็นพิเศษ

“…”

เวลาหนึ่งเพลงผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าก็ถึงคิวที่พวกเขาต้องขึ้นเวที

มือของเฮ่อเผิงสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น แทบอยากจะกอดคอร้องไห้กับเพื่อนร่วมทีมคลาส F เสียตรงนี้

สายตาของซ่งหนานซิงทอดมองไป มองดูพวกเขาด้วยความแปลกใจ

มันน่าตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ

หรือว่าทุกคนก่อนขึ้นเวทีก็เป็นแบบนี้กันหมด?

จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นมาได้… เมื่อครู่นี้ที่ลีดเดอร์ดึงเธอไปดูคลิปตลก หรือว่าเขาทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่ให้เธอตื่นเต้นกันแน่นะ?