บทที่ 98 ฉันรักเขาเหลือเกิน!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่งหนานซิงก็หลุบตาลง มุมปากยกขึ้นบางเบา

เฮ่อเผิง “…”

พวกเขากลัวจนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ หมอนี่ยังจะยิ้มออกอีกเหรอ

คนเรานี่มันต่างชั้นกันเกินไปจริงๆ

ก้าวขึ้นสู่เวที

บนเวทีสว่างไสวด้วยแสงสปอตไลต์ ส่วนใต้เวทีมืดสลัว ผู้ชมต่างโบกแท่งไฟในมือ ชูป้ายไฟเชียร์ บรรยากาศคึกคักถึงขีดสุด

ซ่งหนานซิงมีแฟนคลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว ใต้เวทีเริ่มมองเห็นป้ายไฟของเธออยู่แทบทุกหนทุกแห่ง

ทั้งที่เมื่อหนึ่งเดือนก่อน แฟนคลับของเธอยังมีอยู่แค่หยิบมือเดียวเท่านั้น

พีดีเฮ่อโจวแนะนำเด็กฝึกทีละคนตามธรรมเนียมเพื่อให้พวกเขาแนะนำตัว

การแนะนำตัวของซ่งหนานซิงเรียบง่ายเสมอมา

ใบหน้างดงามดูเย็นชา น้ำเสียงเย็นเยียบทว่าใสกังวานน่าฟังเป็นพิเศษ “สวัสดีครับทุกคน ผมซ่งหนานซิง”

สิ้นเสียง เสียงโห่ร้องเชียร์ก็ดังกึกก้องระลอกแล้วระลอกเล่า แทบจะพัดหลังคาฮอลล์เปิด

ค่อนข้างเกินความคาดหมาย

ดูเหมือนจะมีคนชอบเธอเยอะทีเดียว

คอมเมนต์ก็เลื่อนเร็วไม่หยุด

【หนานซิงยังคงพูดน้อยเหมือนเดิมเลย!】

【แต่หล่อมากจริงๆ นะ! แค่เห็นเขาก็ใจเต้นผิดจังหวะแล้ว!】

【หล่อจนฉันร้องไห้เลยอะ ฮือๆ…】

【มีคนที่ใส่สีฟ้าได้ดูดีขนาดนี้ได้ยังไงกัน?】

【เข้ากับเขามากจริงๆ สีฟ้าเย็นตา อารมณ์ความเปราะบางนี้คือที่สุด!】

【ทั้งที่เป็นสีฟ้าพาสเทลเหมือนกันแท้ๆ ทำไมซ่งหนานซิงใส่แล้วถึงดูดีโดดเด่นขนาดนั้น แต่คนอื่นใส่แล้วดูเชยไปหน่อยล่ะ…】

【ใบหน้านั้นแหละคือไอเทมแฟชั่นที่ดีที่สุด…】

【เลียจอๆ…】

หลังจากเด็กฝึกทุกคนแนะนำตัวเสร็จสิ้น การแสดงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

แสงไฟบนเวทีมืดลง เหลือเพียงลำแสงสปอตไลต์หนึ่งดวง

เมื่อครู่มีกลุ่มที่แสดงเพลงนี้ไปแล้วรอบหนึ่ง ต่อให้พวกเขาร้องได้ดีแค่ไหน ก็คงเทียบกับกลุ่มก่อนหน้าไม่ได้อยู่ดี

ผู้ชมจึงไม่ได้คาดหวังกับการร้องเพลงมากเท่าไรนัก

เพียงแต่ใบหน้านั้นของซ่งหนานซิง ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ชวนให้ตกตะลึงได้ทุกที

เสียงเชียร์ของผู้ชมจึงกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

—เป็นเพียงความคลั่งไคล้ที่มีต่อใบหน้านั้นเท่านั้น

ดนตรีท่อนอินโทรดังขึ้น

ทุกคนต่างชะงักไปชั่วขณะด้วยความงุนงง

ทำไมรู้สึกว่า…ไม่ใช่เพลงเดียวกับเมื่อกี้ล่ะ

คีย์บอร์ดไฟฟ้า

เบส…

เปียโนคลาสสิกบันไดเสียง C เมเจอร์

เสียงของเครื่องดนตรีแต่ละชิ้นค่อยๆ ดังขึ้นตามลำดับ

ทำนองออกไปทางป็อปร็อก

ท่วงทำนองทั้งเย้ายวนและละมุน ชวนให้ติดหูเป็นพิเศษ

กระทั่งเสียงกลองดังแทรกเข้ามา ก็ทำเอาคนฟังขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว

เสียงกลองมาจากไหน

แสงสปอตไลต์บนเวทีส่องลงมา ทาบทับลงบนร่างของหนุ่มน้อยคนหนึ่ง เพียงแต่กล้องอยู่ไกลเกินไป จึงมองเห็นใบหน้านั้นไม่ชัด

เด็กฝึกที่นั่งอยู่ใต้เวทีก็งุนงงเช่นกัน

ท่อนอินโทรของเพลงนี้ ทำไมถึงต่างจากที่เพิ่งแสดงไปเมื่อกี้โดยสิ้นเชิงล่ะ

นี่ยังเป็นเพลงเดียวกันอยู่หรือเปล่า?

หนุ่มน้อยนั่งอยู่หลังชุดกลอง สวมเสื้อเชิ้ตผ้าซาตินสีฟ้าพาสเทล ภายใต้แสงไฟ ผิวขาวจัดดูนวลตาราวกับเนื้อหยกกระเบื้องชั้นดี ท่วงท่าสง่างามเปล่งประกายออกมาอย่างไม่อาจซ่อนเร้น

นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องจับไม้กลองไว้

คุมจังหวะได้อย่างแม่นยำ

ท่วงท่าการหวดกลองตามจังหวะนั้นเฉียบขาดคล่องแคล่ว เสียงกลองแต่ละจังหวะราวกับกระทบลงกลางใจผู้ชม ไม่ได้เร็วนักแต่หนักแน่นทรงพลัง จนทำให้หัวใจของผู้คนเต้นระทึกตามไปด้วย

ฝีมือไม่เบาเลยนี่…

เย่หลิงชะเง้อคอ พยายามมองว่าใครอยู่บนเวทีพลางพึมพำ “นี่มันกลุ่มของเพื่อนฉันไม่ใช่เหรอ ผู้เข้าแข่งขันเป็นคนตีกลองเองเลยเหรอเนี่ย ซ่อนของไว้เหรอ พวกเรามีคนที่ตีกลองชุดเป็นด้วยเหรอ”

เขาเอียงคอ คิดจะหันไปถามสวี่จิงอี้ข้างๆ ว่ารู้จักคนคนนั้นไหม

ปรากฏว่าพอหันไป ก็เห็นดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นของลูกพี่ดูลึกล้ำ กำลังจ้องมองขึ้นไปบนเวทีตาไม่กะพริบ สันจมูกโด่งเป็นสัน มุมปากยกยิ้มเอ็นดู

เป็นรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ชวนให้ใจสั่นไหวอย่างยิ่ง

เย่หลิงเบิกตากว้างขึ้นมาทันที ราวกับเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้

อย่าบอกนะว่า…

คนที่กำลังตีกลองชุดอยู่บนเวที…คือเพื่อนของเขา!

ในเวลานี้ บรรดาคอมเมนต์บนหน้าจอก็คิดเหมือนกับเขาเป๊ะ

【ใครน่ะๆ มีคนที่ตีกลองชุดเป็นด้วยเหรอ】

【ซ่อนของไว้ชัดๆ มีของดีขนาดนี้เพิ่งจะเอาออกมาโชว์เนี่ยนะ】

【ทำไมรู้สึกว่าแอบคล้ายซ่งหนานซิงเลยล่ะ】

【เป็นไปไม่ได้มั้ง…】

【แต่เขาตีกลองชุดคล่องมากเลยนะ โคตรเท่…นี่แหละฟิลเตอร์ความสามารถ】

【ถึงจะมองหน้าไม่ชัด แต่ก็รู้สึกได้เลยว่าต้องหล่อมากแน่ๆ…】

จนกระทั่งวินาทีที่กล้องซูมเข้าไปใกล้ จับภาพใบหน้าประณีตหมดจดนั้นในระยะประชิด หัวใจของทุกคนก็พลอยเต้นผิดจังหวะไปตามๆ กัน

ดูดีเหลือเกิน…

คนเราจะดูดีได้ขนาดนี้เชียวหรือ

【เชี่ย อย่าบอกนะว่านั่นคือซ่งหนานซิง】

【ซ่งหนานซิงเหรอ ตีกลองชุดเป็นด้วยเนี่ยนะ】

【ขอถามหน่อยเถอะ…ยังมีอะไรที่เขาทำไม่เป็นอีกไหม】

【ตอนนี้ต่อให้บอกว่าเขาขับเครื่องบินได้ ฉันก็ไม่แปลกใจแล้วล่ะ ทำยังไงให้มีเซอร์ไพรส์ใหม่ๆ มาให้ดูทุกสเตจได้ขนาดนี้นะ】

【เขาทำได้ยังไง ทุกครั้งกุมหัวใจฉันไว้ได้อยู่หมัดตลอดเลย…(ร้องไห้)(ร้องไห้)】

【ฮือๆ ฉันรักเขาจัง!】

ท่อนอินโทรจบลง เวทีพลันมืดสนิท ผู้ชมยังคงตกอยู่ในภวังค์ ดึงสติกลับมาไม่ได้

เมื่อแสงไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง เด็กฝึกทุกคนก็มายืนเรียงอยู่กลางเวทีแล้ว

เสน่ห์อันโดดเด่นของหนุ่มน้อยชวนให้ผู้คนหวั่นไหวอย่างแท้จริง

จนกระทั่งเมื่อเด็กฝึกคนอื่นเริ่มร้องเพลง ทุกคนก็มองข้ามจุดบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ เรื่องการคุมลมหายใจที่ไม่นิ่งนั้นไปจนหมด

กระทั่งซ่งหนานซิงเริ่มเปล่งเสียงร้อง ก็ผลักดันบรรยากาศในฮอลล์ให้พุ่งสู่จุดพีคอีกครั้ง

กล้องเคลื่อนตามย่างก้าวของเธอ แม้แต่ตากล้องยังเอ็นดูเขาเป็นพิเศษ

ทุกครั้งที่ได้ยินซ่งหนานซิงร้องเพลง ล้วนเป็นความเพลิดเพลินอย่างแท้จริง

ทำให้รู้สึกตื่นตะลึง…จนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

【พอเปิดปากร้องปุ๊บ ฉันก็คุกเข่าเลย…】

【แม่ถามว่าทำไมต้องนั่งคุกเข่าฟัง…】

【ใส่หูฟังแล้วฟังเถอะพวกเธอ!! ละมุนใจมากจริงๆ!!】

【น้ำเสียงที่นางฟ้าประทานพร~】

【ทำนองเพราะมาก ยกระดับขึ้นมาจากเวอร์ชันเดิมเยอะเลย!!】

【มีลางสังหรณ์ว่าเวอร์ชันนี้ต้องแมสแน่!! เพราะมากจริงๆ!】

【ฮือๆ…อิจฉาคนที่ได้ไปดูสดจัง】

กระทั่งการแสดงจบลง ทุกคนก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้ เวลาผ่านไปเร็วเกินไปแล้ว!

ยังอยากฟังวนไปอีกร้อยล้านรอบ!!!

【เพราะมาก เพราะสุดๆ!!! ที่สำคัญที่สุดคือ ได้ยินว่าเพลงนี้ซ่งหนานซิงเรียบเรียงใหม่เองด้วย!】

【ฉันเคยดูไลฟ์แล้ว เขาปรับแก้เองจริงๆ!】

【ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด สัปดาห์นี้ฉันคงเปิดเพลงนี้ฟังวนไปตลอดทั้งสัปดาห์แน่!】

【ทำให้ฉันลืมเวอร์ชันต้นฉบับไปได้สำเร็จ การเรียบเรียงใหม่ครั้งนี้ปังเกินไปแล้วนะ!!】

【ที่สุดแล้วจริงๆ เพราะมาก แม่เจ้าโว้ย!!】

【ในหัวเหลือแค่ทำนองนี้แล้ว เวอร์ชันเดิมร้องยังไงแล้วนะ?】

เย่หลิงกลืนน้ำลายเอื๊อก ดูการแสดงจนจบโดยแทบละสายตาไปไหนไม่ได้เลย

ทว่าเมื่อดูจากปฏิกิริยาของลูกพี่แล้ว ดูเหมือนจะรู้อยู่ก่อนตั้งนานแล้ว

เย่หลิงอดไม่ได้ที่จะเอียงหน้าไปถาม “ลูกพี่รู้ตั้งนานแล้วเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เลยล่ะ??”

นัยน์ตาดอกท้อของสวี่จิงอี้จ้องมองไปบนเวทีอย่างเปิดเผย ไม่อยากจะละสายตามามองเขาแม้แต่น้อย ริมฝีปากบางยกยิ้มขึ้น เอ่ยเนิบนาบ “เรื่องที่รูมเมตตัวน้อยของฉันเก่งกาจขนาดนี้ คนมีตาก็มองออกกันทั้งนั้น จำเป็นต้องให้ฉันป่าวประกาศไปทั่วด้วยเหรอ”

เย่หลิง “…”

นายจะมาภาคภูมิใจอะไรเบอร์นั้น

แล้วไอ้ความรู้สึกเหมือนคนในครอบครัวพิลึกๆ นี่มันอะไรกัน

เวลานี้คนในโซนรอฟังผลพูดอะไรไม่ออกกันไปแล้ว

สวีเฮ่อหยวี่ซ่อนแววตาชื่นชมเอาไว้แทบไม่ทัน

การเรียบเรียงเพลงของหนุ่มน้อยคนนั้น ถึงกับทำได้ถึงระดับนี้เชียวหรือ

เก่งจริงๆ…

ส่วนสีหน้าของลู่หมิงกับจางเชากลับซับซ้อนอย่างยิ่ง

ในใจรู้สึกใจหายวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าเป็นมาตรฐานระดับนี้ล่ะก็…

จางเชาลุกพรวดขึ้นมา ตะโกนโวยวายเสียงดัง “ไม่ยุติธรรม! พวกนั้นถือวิสาสะเปลี่ยนการเรียบเรียงเพลง ทีมงานรายการไม่ได้บอกสักหน่อยว่าแก้การเรียบเรียงเพลงได้!”

“…”