บทที่ 120 ให้ฉันป้อนไหม?

สายตาของชายหนุ่มกวาดมองภาพอันเย้ายวนชวนมองตรงหน้า ผมยาวสลวยสีดำขลับแผ่สยายอยู่ด้านหลัง ผ้าขนหนูสีฟ้าอ่อนพันรอบอก เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเด่นชัด แขนขาเรียวยาว มีหยดน้ำไหลรินลงมาตามผิว

อาจเพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จและไอความร้อนยังคงอยู่ ผิวขาวเนียนดุจกระเบื้องเคลือบจึงเจือสีชมพูระเรื่อจางๆ

แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างอันตราย คำว่า “อืม” หลุดรอดออกมาคล้ายต้องกลิ้งวนอยู่ในลำคอหลายรอบกว่าจะเปล่งเสียงได้