บทที่ 170 ฮันนีมูนก็คือฮันนีมูน

เจียงหนีสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนตรงแผงอกของเขา ได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบา พลอยทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา

ฝีมือการแสดงอันน้อยนิดของเธอ ไม่มีทางรอดพ้นสายตาของโจวจิ่นซวี่ไปได้เลย

เจียงหนีรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง “ฉันไม่คิดว่าวันนี้ที่บ้านจะมีญาติมาเยอะขนาดนี้ กลัวคุณจะลำบากใจน่ะค่ะ”