บทที่ 171 ไม่สบายใจ

โจวจิ่นซวี่หลุบตาลง สายตาค่อยๆ เลื่อนจากดวงตากลมโตเป็นประกายของเจียงหนีลงมายังสันจมูกโด่งรั้น แล้วหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอิ่ม

ราวกับภาพสโลว์โมชันในภาพยนตร์ที่ค่อยๆ แล่นผ่านไปทีละเฟรม

เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ผู้ช่วยเหวินผ่านการคัดเลือกจากเรซูเม่จำนวนมากแล้วถึงรับเข้ามา”