บทที่ 100 รักพี่ใหญ่ จุ๊บแล้วถีบ~

พูดอีกอย่างก็คือ เธอไม่เชื่อว่าน้องข่ายเป็น ‘ทายาทเศรษฐี’ และกำลังเย้ยหยันว่าเขาไม่เจียมกะลาหัว

【พูดไม่ออกเลย เด็กแก่แดดมาจากไหนเนี่ย เธอมาออกรายการเลี้ยงลูกนะ รู้ตัวไหมว่าพล่ามบ้าอะไรออกมา?】

【สูงส่งมาจากไหนเหรอ โลกนี้มีเธอเป็นทายาทเศรษฐีคนเดียวหรือไง? ไม่สนละ น้องข่ายผู้น่ารักนี่แหละทายาทเศรษฐีตัวจริง!】

【เซี่ยไหวเป็นน้าของน้องข่ายนะ พวกเธอลองคิดดูสิ คิดให้ดีๆ สิ…】

【มีแฟนคลับแบบนี้ ทั้งหยิ่งผยองทั้งมองคนข้ามหัว ตัวศิลปินจะดีเด่มาจากไหนเชียว?】

【อย่ามาอ้างว่าการกระทำของแฟนคลับไม่เกี่ยวกับศิลปินเลย ถ้าไม่มีแฟนคลับเธอก็ไม่เหลืออะไรแล้ว (เว้นแต่ว่าจะมีแต่แอนตี้แฟนแบบสวี่เจาเจา) [หมดอารมณ์]】

…

สวี่เจาเจาขำกับคำพูดของน้องข่าย เธอเอื้อมมือไปลูบหัวเขา “น้องข่ายเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่เอ็นแล้วจ้ะ ไม่เหมือนบางคนหรอก”

“อ๋อ น้องข่ายจำผิดไปเอง มิน่าล่ะคุณน้าคนนี้ถึงดูไม่ค่อยสบอารมณ์”

น้องข่ายเกาหัวอย่างเขินๆ

“แกเรียกใครว่าน้าฮะ?!”

นึกไม่ถึงว่าแค่คำเรียกคำเดียวจะทำให้เซียวเจี๋ยเจี๋ยของขึ้น เธอเบิกตากว้างจ้องเขม็งไปที่เขา

น้องข่ายตกใจเล็กน้อย ถอยหลังไปหลายก้าวพลางดึงชายเสื้อสวี่เจาเจาไว้แน่น “ไม่ใช่เหรอครับ? งั้น…งั้นเรียกคุณป้าได้ไหมครับ?”

สีหน้าของเซียวเจี๋ยเจี๋ยยิ่งดูแย่ลงไปอีก สายตานั้นราวกับจะกลืนกินน้องข่ายเข้าไปทั้งตัว

กู้อวี้หลินมองดูอยู่จึงก้าวขึ้นหน้าไปยืนบังน้องข่ายไว้ ช่วยกันสายตาของเซียวเจี๋ยเจี๋ยให้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พอได้แล้วคุณป้า โวยวายต่อไปรายการก็ถ่ายต่อไม่ได้กันพอดี”

“เธอ…ฉันไม่ถือสาเด็กอย่างเธอหรอก”

เซียวเจี๋ยเจี๋ยสะบัดหน้าเดินกลับไปประจำที่ของตัวเอง เธอไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าเมื่อกี้แอบสะดุ้งกับสายตาของกู้อวี้หลิน

เคยได้ยินมาตั้งนานแล้วว่าเด็กคนนี้รับมือยากสุดๆ

ข่าวเรื่องสวี่เจาเจาเกาะป๋าดังกระฉ่อนไปทั่ว เธอหาเรื่องต่อหน้าสวี่เจาเจาได้ แต่ไม่กล้าซ่าต่อหน้าปลาน้อย

ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าเป็นลูกนอกสมรสของผู้มีอิทธิพลคนไหนในวงการ

【คุณป้า~ อัปเลเวลรุ่นเฉย! (พูดตามตรง โคตรสะใจ)】

【ปลาน้อยเท่ขาดใจ สมกับเป็นเด็กในดวงใจฉัน! แม่รักลูกนะ รักที่สุดเลย! ปรับอีโมจิตามกฎ [色] -> [ตาหวาน]】

【แค่คำเรียกคำเดียวยังเปราะบางขนาดนี้ วิสัยทัศน์ของทายาทเศรษฐีก็มีแค่นี้แหละ ธุรกิจครอบครัวคงพังพินาศคามือเธอเข้าสักวัน】

【เขาก็แค่ไม่อยากถือสาต่างหาก รอดูก็แล้วกัน พลังของเงินทุนจะทำให้พวกแกต้องยอมก้มหัว…】

…

แม้ว่าเซียวเจี๋ยเจี๋ยจะเดินไปแล้ว แต่น้องข่ายก็ยังคงเกาะสวี่เจาเจาไว้แน่น

เขายังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมคนคนนี้ถึงชอบคำว่า ‘คุณป้า’ ทั้งที่คำนี้ออกจะฟังดูไม่ค่อยดีแท้ๆ…

“เรื่องวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ นะครับ คุณแม่มือใหม่กับเด็กๆ ของเรามักจะมีเรื่องน่ารักๆ เกิดขึ้นเสมอ”

พิธีกรเห็นว่าสถานการณ์เริ่มคุมยากจึงรีบออกมาไกล่เกลี่ย

“ในเมื่อแขกรับเชิญของเราพร้อมกันแล้ว ก็ขอเริ่มการถ่ายทำอีพีสี่อย่างเป็นทางการเลยนะครับ”

พูดจบ พิธีกรก็หยิบคิวการ์ดขึ้นมา

“เชื่อว่าทุกคนคงพอได้ยินกันมาบ้างแล้ว วันนี้จุดหมายปลายทางของเราคือสถานสงเคราะห์เด็กเมืองหลวง เพื่อไปเยี่ยมเด็กๆ ที่นั่นครับ”

ทันใดนั้น ทุกคนก็พร้อมใจกันหันไปมองเซียวเจี๋ยเจี๋ย ทำเอาเธอยืนงงเป็นไก่ตาแตก

“ไปสถานสงเคราะห์ก็ไปสิ มองฉันทำไม สถานสงเคราะห์ไม่ได้เป็นของบ้านฉันสักหน่อย”

แม้จะไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า แต่ทุกคนในใจต่างก็เอือมระอาเต็มทน

【เก่งขนาดนั้นก็เปลี่ยนสถานสงเคราะห์ให้เป็นบ้านเธอสิ คุณพี่ทายาทเศรษฐีช่วยรับเลี้ยงเด็กๆ ไปให้หมดเลยนะ ขอบคุณมากจ้า [หัวใจ]】

【อุ๊ย ที่แท้สถานสงเคราะห์ก็ไม่ใช่ของบ้านเธอหรอกเหรอ? ก็นึกว่าโลกนี้เธอเอาดินปั้นขึ้นมาเองซะอีก โทษทีจ้า~】

【ถ้าไม่มีปัญญาก็อย่าทำตัวหรูหราไปสถานสงเคราะห์เลย เด็กๆ อ่อนไหวมากนะ ดีเทลเล็กๆ น้อยๆ อาจส่งผลต่อพวกเขาทั้งชีวิตเลย (เพื่อนที่ทำงานสถานสงเคราะห์บอกฉันมาเองเลย)】

…

นี่คือเหตุผลที่ทีมงานผู้กำกับขอให้แขกรับเชิญแต่งตัวให้เรียบง่ายที่สุด

คำเหน็บแนมพวกนี้เซียวเจี๋ยเจี๋ยมองไม่เห็น เธอจึงยังคงยืนเชิดหน้าอย่างถือดีอยู่ที่เดิม

“คุณเจี๋ยเจี๋ยครับ อาจจะต้องรบกวนเปลี่ยนชุดสักหน่อยนะครับ พอดีพวกเราจะไปเจอเด็กๆ กลัวว่าเด็กๆ จะทำชุดของคุณเลอะหรือขาดเอาน่ะครับ”

พิธีกรยังคงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

ผู้ช่วยผู้กำกับโยนเผือกร้อนก้อนนี้มาให้พิธีกร ต้องยอมรับเลยว่าความเป็นมืออาชีพและไหวพริบของเขาสูงมากจริงๆ

แม้เซียวเจี๋ยเจี๋ยจะชักสีหน้า แต่พอคิดดูว่าที่พิธีกรพูดมาก็มีเหตุผล เธอจึงพยักหน้ายอมตกลง

“เอาละครับ ต่อไปผมจะขอประกาศกติกาของรายการในอีพีสี่นี้เลยนะครับ”

พิธีกรหันไปมองกล้อง “ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสถานสงเคราะห์เด็กเมืองหลวง แขกรับเชิญของเราจะต้องไปซื้อของขวัญให้เด็กๆ ในสถานสงเคราะห์จากซูเปอร์มาร์เก็ตด้านหลังนี้ก่อนครับ”

ต้องรู้ก่อนว่า ก่อนจะเริ่มถ่ายรายการ โทรศัพท์มือถือและของใช้ส่วนตัวทั้งหมดของแขกรับเชิญไม่ได้รับอนุญาตให้นำติดตัวมา

ด้วยประสบการณ์จากสามอีพีแรก ผู้กำกับถึงขั้นไม่ยอมให้พกเงินสดหรือบัตรใดๆ ติดตัวไว้เลยด้วยซ้ำ

แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของขวัญล่ะ

คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัวของฉินเยว่หลิงและสวี่เจาเจา แต่เซียวเจี๋ยเจี๋ยที่เป็นหน้าใหม่กลับไม่ได้เฉลียวใจเลย เพราะตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยขาดแคลนเงินทองอยู่แล้ว

ไม่นานนัก พิธีกรก็เฉลยคำตอบให้พวกเธอ “แหล่งเงินทุนของแขกรับเชิญในวันนี้ จะขึ้นอยู่กับผู้ชมเป็นผู้ตัดสินทั้งหมดครับ”

พอพูดแบบนี้ก็จุดความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนขึ้นมาทันที

พิธีกรพูดต่อ “รายการของเราเดินทางมาถึงช่วงท้ายแล้ว เดี๋ยวเราจะเปิดช่องทางการเปย์สามช่องทาง เงินที่ผู้ชมเปย์ให้แขกรับเชิญแต่ละคน จะกลายเป็นงบประมาณในการซื้อของขวัญของพวกเขาครับ”

ตอนท้ายยังเน้นย้ำอีกประโยคว่า “ขอให้ทุกคนสบายใจได้ ทางรายการจะไม่หักเงินไว้แม้แต่หยวนเดียว ทุกหยวนทุกเฟินจะเข้าเป็นงบซื้อของขวัญของแขกรับเชิญทั้งหมดครับ”

ช่องคอมเมนต์ถูกกลืนหายไปด้วยเครื่องหมายดอกจันพืดใหญ่ พวกใจร้อนทนไม่ไหวเริ่มด่ากราดออกมาแล้ว

【เกลียดชะมัด ไม่น่าหวังอะไรกับรายการเฮงซวยนี่เลย นึกว่าไปโหวตหรือดูโฆษณาจะช่วยรีดเงินจากกระเป๋าพวกมันได้ ที่ไหนได้กะมารีดเงินจากกระเป๋าฉันเนี่ยนะ [เหงื่อตก][เหงื่อตก]】

【ขำตาย กล้าอมเงินคนดูเหรอ? พวกเราบริจาคให้สถานสงเคราะห์นะ ลองอมแม้แต่หยวนเดียวดูสิ โดนชาวเน็ตถล่มยับแน่】

【เด็กๆ ในสถานสงเคราะห์ก็น่าสงสารเหมือนกันนะ ทีมงานส่งเสริมพลังบวกแบบนี้ เยี่ยมเลย! [ยกนิ้ว][ยกนิ้ว]】

…

ทีมงานผู้กำกับไม่สนเรื่องพวกนั้นหรอก

ถ้าคนดูบริจาคเงิน รายการก็ได้ชื่อว่าทำการกุศล แต่ถ้าคนดูไม่บริจาค คนที่ต้องปวดหัวก็มีแค่แขกรับเชิญเท่านั้น

ราวห้านาทีต่อมา ช่องทางการเปย์ทั้งสามช่องทางก็เปิดขึ้น

ทีมงานผู้กำกับแจกสายรัดข้อมือให้แต่ละทีมคนละหนึ่งอัน ซึ่งจะแสดงยอดเงินเปย์เข้ามาแบบเรียลไทม์ แต่จะไม่เห็นยอดของทีมอื่น

อีกสองทีมต่างให้ผู้ใหญ่เป็นคนใส่ มีแค่เซียวเจี๋ยเจี๋ยที่ทำท่ารังเกียจแล้วโยนไปให้เจียงทิงข้างๆ

ยอดเงินหลังบ้านที่แสดงออกมาค่อยๆ ขยับขึ้นทีละไม่กี่เหมา จะมีก็แต่ฉินเยว่หลิงที่มีแฟนคลับเหนียวแน่นอยู่บ้าง ยอดเงินถึงพุ่งเร็วกว่าคนอื่นหน่อย

พิธีกรพูดอย่างจนปัญญา “แขกรับเชิญแต่ละท่านมีการแสดงอะไรเพื่อขอบคุณผู้ชมที่เปย์เงินให้บ้างไหมครับ?”

สิ้นเสียงของเขา สายรัดข้อมือที่สวี่เจาเจาสวมอยู่ก็ส่งเสียงผู้ชายเปี่ยมพลังดังออกมา

“ขอขอบคุณป๋า ‘ใบเก๋ากี้’ ที่ส่ง [ยันต์นอนเปื่อย] มาให้จำนวน 520 ใบ เขามีข้อความฝากบอกว่า: อยากซื้ออะไรก็ซื้อ”

ยังไม่จบแค่นั้น “ขอบคุณป๋าที่ส่งยันต์น้อยมาให้ ขอให้สุขสำราญไร้กังวล~ รักป๋านะ จุ๊บๆ จ้า~”

เดี๋ยวนะ

ไอ้เครื่องบ้านี่มีเสียงพูดด้วยเรอะ!!?