บทที่ 99 บังเอิญจัง! ฉันก็เป็นทายาทเศรษฐีเหมือนกันนะ

คำพูดที่แฝงความดูแคลนเช่นนี้ทำเอาทุกคนในบริเวณนั้นถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน

ในรายการวาไรตี้ไลฟ์สด คำพูดแบบนี้ต่อมุกยากเหลือเกิน…

แม้แต่พิธีกรมืออาชีพก็ยังชะงัก นึกคำพูดมากอบกู้สถานการณ์ไม่ทัน ทุกคนต่างหันไปมองเจียงทิงเพื่อสังเกตสีหน้า

เด็กชายยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ก้มหน้าลง ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เซียวเจี๋ยเจี๋ยพูด

“ฮ่าๆ เชื่อว่าการที่น้องทิงมาร่วมรายการกับพวกเราในวันนี้ จะต้องมีเรื่องเซอร์ไพรส์มาฝากพวกเราแน่นอนครับ”

พิธีกรยิ้มช่วยกู้หน้าให้ “ขอเสียงปรบมือต้อนรับแขกรับเชิญพิเศษของเราในวันนี้อีกครั้ง เจี๋ยเจี๋ยและน้องทิงครับ!”

เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วกองถ่าย

หน้าจอไลฟ์สดคึกคักอย่างยิ่ง

【พี่ชายตัวน้อยหล่อขนาดนี้ทำไมถึงไม่มั่นใจในตัวเองล่ะ! เงยหน้าขึ้นสิ! พวกเราชอบนายจริงๆ นะ! [ร้องไห้]】

【รู้สึกว่าเขาไม่ได้ไม่มั่นใจหรอก แค่ขี้เกียจสนใจพวกเรามากกว่า… ไม่รู้สิ ยังไงก็ดูแปลกๆ (อายุ 10 ขวบใส่สูทมาออกรายการเลี้ยงลูกก็แปลกพอตัวแล้วนะ)】

【ไม่มั้ง ทายาทเศรษฐีมีมารยาทแค่นี้เองเหรอ โผล่มาก็ว่าคนอื่นเป็นเด็กบ้านนอก เธอสูงส่งมาจากไหนกัน? [พูดไม่ออก][เหยียด]】

【ก็เขารวยนี่ โตมาในเมือง แค่พูดคำเดียวคนดูก็รับไม่ได้แล้วเหรอ ไม่ใช่ว่าไปเหยียบโดนปมด้อยใครเข้าหรอกนะ?】

【ข้างบนตลกจริง คุกเข่านานจนลุกไม่ขึ้นแล้วใช่ไหม พอเห็นเศษเงินหน่อยก็แทบจะถลาเข้าไปเลียแข้งเลียขาให้เขา หวังว่าวันหน้าลูกแกโดนว่าแบบนี้บ้างจะยังคิดแบบนี้นะ [ขำตาย]】

…

ผู้กำกับมองหน้าจอไลฟ์สด สีหน้าเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

คุณหนูคนนี้เปิดตัวมาก็ได้กระแสและความสนใจตามที่เขาต้องการจริงๆ ซึ่งเดิมทีควรเป็นเรื่องน่ายินดี

ทว่า… รายการวันนี้ขอให้แขกรับเชิญแต่งหน้าอ่อนๆ สวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ซึ่งเซียวเจี๋ยเจี๋ยไม่ได้ฟังเข้าหูเลยสักนิด

สถานที่ที่จะไปในวันนี้ต้องรักษาภาพลักษณ์อยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นอาจจะพลอยดึงให้รายการทั้งเทปเดือดร้อนไปด้วย

คิดพลาง ผู้กำกับจึงหันไปสั่งผู้ช่วยผู้กำกับข้างกาย “เดี๋ยวตอนเปลี่ยนฉาก หาทางให้คุณหนูคนนี้เปลี่ยนชุดซะ”

ผู้ช่วยผู้กำกับพยักหน้ารับ แต่ในใจกลับลำบากใจเหลือเกิน

อีกฝ่ายนั่งลินคอล์นลีมูซีนเปิดตัว สวมชุดโอตกูตูร์ เห็นชัดๆ ว่าวันนี้มาเพื่ออวดรวย การจะให้เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าธรรมดาติดดิน…

ช่างเป็นงานหินจริงๆ

“เอาละครับ ขอเชิญคุณเจี๋ยเจี๋ยกับน้องทิงไปยังจุดถ่ายทำของเราได้เลยครับ”

พิธีกรกล่าว

เซียวเจี๋ยเจี๋ยเชิดหน้าบิดเอวเดินตรงไปยังฝั่งของฉินเยว่หลิงและสวี่เจาเจา ไม่แม้แต่จะปรายตามองเจียงทิงเลยสักนิด

เด็กชายก้าวเท้าเดินตามหลังเธอไปเงียบๆ

เซียวเจี๋ยเจี๋ยถลาเข้าไปตรงหน้าฉินเยว่หลิง ความเย่อหยิ่งบนใบหน้าเก็บงำไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความตื่นเต้นเหมือนเด็กสาวที่ได้เจอไอดอล

“หลิงหลิง ฉันเป็นแฟนคลับตัวน้อยของเธอนะ วันนี้ได้เจอเธอฉันดีใจมากเลย! แทบจะร้องไห้แล้วเนี่ย!”

เธอทำท่าซับน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง

ฉินเยว่หลิงจำเซียวเจี๋ยเจี๋ยได้ เคยเจอกันอยู่สองสามครั้งในงานมีตติงแฟนคลับ คิดไม่ถึงว่าพออยู่ในรายการอีกฝ่ายจะกล้าเข้ามาเกาะแกะประชิดตัวขนาดนี้

แววตาของเธอฉายความกระอักกระอ่วนวูบหนึ่ง แต่เรื่องผลักไสแฟนคลับต่อหน้ากล้องนั้น ฉินเยว่หลิงไม่มีทางทำแน่นอน

“เจี๋ยเจี๋ย ได้เจอเธอ ฉันก็ดีใจมากเหมือนกันจ้ะ”

【ให้ตายสิ ฉันตามไอดอลคนเดียวกับทายาทคนรวยเหรอเนี่ย! ปัดเศษกลมๆ ฉันก็เท่ากับเป็นคนรวยรุ่นสองเหมือนกันแล้วสิ!】

【ฮือๆ คนเขามีเงิน จะมาออกรายการเดียวกับหลิงหลิงเมื่อไหร่ก็ได้ ใครอิจฉาบ้างก็ไม่รู้เนอะ [น้ำตาไหล]】

【มาออกรายการกับฉินเยว่หลิงเนี่ยนะ? …จ้างให้ฉันยังไม่มาเลย ถ้าไม่ใช่เพราะปลาน้อยอยู่ ใครจะแหกขี้ตาตื่นแต่เช้ามาดูนังคุณหนูงี่เง่าคนนี้ [พูดไม่ออก]】

【ข้างบนฟาดแรงมาก ถูกใจสุดๆ [ตาหวาน] ขอเกาะไปด้วยคน ถ้าไม่ใช่เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เจอลูกสาวกับปลาน้อย ใครจะตื่นแต่เช้ามาดูไลฟ์สดกัน?】

…

ยังไม่ทันที่ฉินเยว่หลิงจะได้พูดอะไรต่อ เซียวเจี๋ยเจี๋ยก็ปล่อยมือจากเธอ ฉินเยว่หลิงจึงรีบขยับเลี่ยงไปด้านข้างสองสามก้าว เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายเข้ามาเกาะแกะอีก

ตึก… ตึก… ตึก…

เซียวเจี๋ยเจี๋ยย่ำรองเท้าส้นสูงปรี๊ด เดินนวยนาดมาหยุดอยู่ตรงหน้าสวี่เจาเจา เชิดคางขึ้นสูง ราวกับนกยูงผู้หยิ่งผยอง

แต่ที่น่ากระอักกระอ่วนก็คือ…

สวี่เจาเจาที่ใส่รองเท้าส้นแบนยังสูงกว่าเธออยู่ครึ่งศีรษะ จึงต้องก้มหน้าลงมองเธอเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย

นกยูงหลงตัวเองตัวนี้รำแพนหางมาร่อนถึงหน้าเธอได้ยังไงเนี่ย?

หรือว่าจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับร่างเดิมอีก?

ยังไม่ทันที่สวี่เจาเจาจะได้คำตอบ ก็ถูกเซียวเจี๋ยเจี๋ยขัดขึ้นเสียก่อน

“เหอะ!”

เธอเท้าสะเอวพลางแค่นเสียงเย็นชา “สวี่เจาเจาใช่ไหม?”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมาแบบไม่เป็นมิตร สวี่เจาเจาจึงไม่เกรงใจเช่นกัน สองแขนยกขึ้นกอดอก ท่าทางดูเฉี่ยวเท่กว่าเซียวเจี๋ยเจี๋ยที่แต่งตัวฉูดฉาดเสียอีก

“เรียกพ่อมีอะไร?”

“เธอ!” เซียวเจี๋ยเจี๋ยคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้ ถึงกับโมโหจัดจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เธอสะบัดมืออย่างเดือดดาล “ได้ยินว่าเธอมีทายาทเศรษฐีคอยหนุนหลังใช่ไหมล่ะ?! ฉันก็มาหนุนหลังให้เทพธิดาฉินเหมือนกัน อย่าคิดจะมารังแกเธอนะ!”

หืม?

คำพูดของเจ้าหญิงทายาทเศรษฐีคนนี้ทำเอาสวี่เจาเจารู้สึกว่าไร้สาระสิ้นดีจนไม่อยากจะตอบโต้

【ขำตาย เจ้าหญิงที่ไหนเนี่ย พกความมั่นมาจากไหน แค่หล่อนยังกล้าเอาตัวเองไปเทียบกับพี่ไหวของฉันอีกเหรอ? ว้ายๆ】

【เทพธิดาฉินของพวกเธอเป็นถึงราชินีจอแก้วของวงการ ใครจะกล้ารังแกกันจ๊ะ? ถึงสวี่เจาเจาจะเรียกทัวร์เก่ง แต่ก็อย่าโยนขี้ทุกก้อนมาใส่หัวเธอหน่อยเลย】

【เขาก็พูดไม่ผิดนี่… สวี่เจาเจาพึ่งพาบารมีทายาทเศรษฐีจริง ส่วนเธอชอบเทพธิดาฉินแล้วจะมาหนุนหลังให้ก็ไม่ผิดสักหน่อย แค่พูดตรงไปนิดเดียวเอง…】

【คนที่ปกป้องเธอในคอมเมนต์ได้ดูรายการเทปก่อนๆ บ้างไหมเนี่ย? สวี่เจาเจาเป็นแค่คนไม่เอาถ่านที่ต้องพึ่งพาลูกชายทุกอย่าง จะเอาปัญญาที่ไหนไปรังแกราชินีจอแก้วที่ทีมงานรายการคอยเอาอกเอาใจกัน?】

【ในฐานะแอนตี้แฟนของสวี่เจาเจา ครั้งนี้ฉันยังไม่อยากด่าเธอเลย เรื่องที่ทีมงานรายการลำเอียงเข้าข้างคนดังเบอร์ใหญ่มันเป็นเรื่องจริง สวี่เจาเจาอาจจะไม่เอาไหนไปบ้าง แต่ไม่มีทางรังแกไปถึงเทพธิดาสว่านไฟฟ้าของพวกเธอได้หรอก [เหยียด]】

…

บางทีเจตนาเดิมของเซียวเจี๋ยเจี๋ยอาจจะแค่อยากช่วยหนุนหลังให้ฉินเยว่หลิงจริงๆ แต่กลับกลายเป็นการลากทัวร์มาลงฉินเยว่หลิงระลอกใหญ่แทน

ฉินเยว่หลิงเป็นคนเจนเวทีในวงการบันเทิง ย่อมรู้ดีว่าประโยคนี้จะส่งผลกระทบต่อตัวเองอย่างไร

แต่พอเห็นสวี่เจาเจายืนเงียบกริบไม่โต้ตอบ เธอก็เกิดสะใจที่ได้เหยียบอีกฝ่ายไว้ใต้เท้าขึ้นมา จนไม่ได้เอ่ยปากอธิบายทันควัน…

ต่อให้ตอนนี้สวี่เจาเจาจะเป็นตัวแม่เรียกกระแสได้แล้วจะทำไม ก็ยังเทียบกับคนที่พักงานไปสี่ปีอย่างเธอไม่ได้อยู่ดี!

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเงาร่างเล็กๆ ปราดผ่านสายตาไปด้วยความเร็ว พุ่งพรวดไปหยุดอยู่ข้างกายสวี่เจาเจา

พอมองดูให้ชัด ก็คือน้องข่าย

เขาเงยหน้าขึ้นมองเซียวเจี๋ยเจี๋ย แววตาเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและตื่นเต้น พลางถามว่า “สวัสดีครับ พี่ พี่คือทายาทเศรษฐีเหรอครับ?”

“ใช่แล้ว”

ใบหน้าของเซียวเจี๋ยเจี๋ยเผยความหยิ่งผยองขึ้นมาหลายส่วน

มนุษย์เราย่อมชอบให้คนอื่นเชิดชู ไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่หรือเด็กก็ตาม

“เย้ ดีจัง”

น้องข่ายกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ

ดวงตาของเขาเป็นประกายระยับยามมองเซียวเจี๋ยเจี๋ย “บังเอิญจัง! ผมก็เป็นทายาทเศรษฐีเหมือนกัน พี่สาว พวกเราเป็นคนประเภทเดียวกันเลย!”

?

เดิมทีนึกว่าจะได้ยินคำเยินยอจากน้องข่าย คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นคำว่า “พวกเราเป็นคนประเภทเดียวกัน” ซะงั้น

สีหน้าของเธอพลันบึ้งตึงลงทันตา

“เด็กกะโปโลจากไหนเนี่ย? ใครเป็นคนประเภทเดียวกับแกยะ”