บทที่ 311 สกปรก

เขายังคงแกว่งข้อมืออวดนาฬิกาเรือนนั้น เพชรที่ฝังอยู่เต็มหน้าปัดส่องประกายวิบวับจนแทบแสบตา ก่อนจะผุดยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“เจ้านายเขาคืนดีกันแล้ว อารมณ์ดีขึ้นมาก็เลยยกให้ผมน่ะสิ”

“โห~”