บทที่ 460 น่าเสียดายด้วยนะ ฉันเป็นของโลกใบนี้

เมินเฉยทั้งสองคนอย่างสิ้นเชิง

ดอกไม้ถูกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง กู้หรูอุ้มกู้อวี้หลินไว้แล้วคุยเล่น

“คุณปู่ ทำไมถึงนั่งรถเข็นล่ะครับ ขาเจ็บเหรอครับ”