บทที่ 52 พี่ปลาน้อยเท่ระเบิดไปเลย!

พอมีคนเปิด คนที่ยืนล้อมอยู่รอบข้างก็พากันตะโกนลั่น

“หอมเลย! หอมแก้มเลย!”

ทว่าท่ามกลางเสียงเชียร์ ยังมีอีกเสียงที่ต่างออกไปแทรกขึ้นมา

“อย่าไปหอมแก้มเขา! มาหอมแก้มหนูนี่!”

สวี่เจาเจา [ปาดเหงื่อ.jpg]: หนูน้อยจ๊ะ โรงเรียนประถมแห่งนี้ไม่มีคนที่หนูแคร์สายตาแล้วใช่ไหมเนี่ย

หน้าจอไลฟ์สดเดือดพล่านขึ้นมาทันที

【ไม่ใช่สิ ทำไมปลาน้อยถึงแพ้ล่ะ?! ในสายตาฉัน ปลาน้อยเก่งไปหมดทุกเรื่องเลยนะ แงๆ ไม่ยอม!】

【ถ้ารู้แต่แรกว่าผลจะออกมาแบบนี้ ฉันจะค้านการแข่งนี้ให้ถึงที่สุดเลย!】

【ขอกราบลาทุกคนตรงนี้ ฉันจะไปนอนละ ช่วยอวยพรให้ตื่นมาแล้วทะลุมิติไปเป็นเจ้าเด็กอ้วนคนนั้นที จะยอมรับจูบจากปลาน้อยแทนพวกเธอเอง】

…

แย่แล้ว ความบริสุทธิ์ผุดผ่องของลูกชายฉันกำลังจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว!

สวี่เจาเจา [ยิ้มแห้ง.jpg]: ทำไมมีแต่คนจ้องจะหอมแก้มลูกชายฉันกันทั้งนั้นเลยเนี่ย

กู้อวี้หลินที่ยืนอยู่กลางวงล้อมยังคงมีสีหน้าราบเรียบ ราวกับเสียงโห่ร้องรอบตัวไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลยแม้แต่น้อย

แปลกจริง พอสวี่เจาเจาเห็นสีหน้านิ่งสนิทแบบนั้น หัวใจที่เต้นรัวก็พลอยสงบลงอย่างประหลาด

จากนั้นกู้อวี้หลินก็ค่อยๆ ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง ทำท่าจุ๊ปากส่งสัญญาณให้เงียบ

น่าอัศจรรย์นัก เสียงเอะอะรอบข้างพลันเงียบกริบลงทันตา

“นี่ นายคงไม่ได้คิดจะเบี้ยวหรอกนะ” เจ้าเด็กอ้วนยืนเท้าสะเอวจ้องกู้อวี้หลินเขม็ง

กู้อวี้หลินค่อยๆ ปรายตาไปมอง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ทว่าในดวงตากลับเจือแววสงสัย “นายดีใจอะไรอยู่ ไม่ใช่ว่าตัดสินสองในสามเกมหรอกเหรอ”

?

ไปบอกว่าสองในสามเกมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ทุกคนต่างเกิดคำถามนี้ขึ้นในหัว

แต่พอลองคิดดูอีกที ตั้งแต่แรกก็ไม่ได้บอกไว้จริงๆ ว่าเล่นแค่เกมเดียวตัดสิน…

“นะ…นายมันขี้โกงนี่!” เจ้าเด็กอ้วนโมโหจนพูดแทบไม่ออก

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าพวกเด็กผู้หญิงจะไปชอบหมอนี่ตรงไหน กระโดดยางก็ไม่ได้เรื่อง แถมยังหน้าด้านขี้โกงอีก!

“ซุ้มของผม กติกาก็ต้องให้ผมกำหนดสิ”

สีหน้าของกู้อวี้หลินฟ้องชัดเจนว่า ‘จะเล่นก็เล่น ไม่เล่นก็ช่าง’ แบบไม่เกรงใจใครสักนิด

จะรับมือกับคนพาล ก็มีแต่ต้องเหนือกว่าเท่านั้น

เจ้าเด็กอ้วนกัดฟันกรอด ถลึงตาใส่กู้อวี้หลินทีหนึ่ง “สองในสามเกมก็สองในสามเกมสิ!”

แค่กระโดดเหยียบเส้นยังยืนไม่อยู่เลย จะแข่งอีกกี่รอบ ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ

【ปลาน้อยลูกรัก พอเถอะนะ น้าทนดูลูกเอาตัวเข้าแลกไม่ไหวจริงๆ! [ทุบอก]】

【สวี่เจาเจาทำอะไรอยู่เนี่ย ยืนดูเรื่องสนุกของลูกชายตัวเองอยู่ได้ รีบเข้าไปหยุดเรื่องไร้สาระนี่สักทีสิ!】

【ตอนนี้ในใจปลาน้อยต้องสิ้นหวังมากแน่ๆ เลยใช่ไหม น่าสงสารจัง อยากแปลงร่างเป็นสาวงามไปช่วยอัศวินขี่ม้าขาวเดี๋ยวนี้เลย แง (แต่ฉันเข้าไปในโรงเรียนประถมไม่ได้นี่สิ)】

【ท่านมิใช่ปลา จะรู้ได้อย่างไรว่าปลาน้อยสิ้นหวัง จอมยุทธ์ทั้งหลาย รอดูก่อนเถอะ!】

…

เจ้าเด็กอ้วนเดินไปหน้าเส้นยางด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่คิดจะเอ่ยปากขอลดระดับความสูงลงเลยสักนิด

เขาใช้หนังยางระดับห้านั้น กระโดดเพลง《ดอกหม่าหลานเบ่งบาน》อีกรอบ พลางหอบหายใจเสียงดังฟืดฟาด แม้จะดูทุลักทุเลไปบ้าง แต่ก็นับว่าจบลงได้อย่างราบรื่น

เสียงปรบมือรอบข้างดังขึ้นประปราย เพราะทุกคนต่างลุ้นจนเหงื่อตกแทนกู้อวี้หลินกันทั้งนั้น

“ตานายแล้ว”

บนใบหน้าของเด็กชายตัวอ้วนผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

คำพูดนี้ของเขาชวนให้คิดไปได้สองทาง

ไม่รู้ว่าหมายถึงให้ปลาน้อยไปกระโดดยาง หรือจะให้มาหอมแก้มตัวเองกันแน่

“นายอย่าให้มันเกินไปนักนะ!” ในที่สุดก็มีคนในฝูงชนร้องท้วงขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

เพียงแต่เสียงคัดค้านนี้กลับไม่ได้สร้างคลื่นลมอะไรขึ้นมา

คราวนี้กู้อวี้หลินไม่รีรออีกต่อไป เขากระโดดเข้าไปในวงยางอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางไม่สะดุดอีกแล้ว ทุกท่วงท่าลื่นไหลราวกับสายน้ำ

เขาไม่ได้ส่งเสียงพูด แต่ฝูงชนที่ตื่นเต้นต่างพากันช่วยนับจังหวะให้โดยอัตโนมัติ ทั้งยังช่วยกันตบมือคลอไปด้วย

“สอง แปด สอง ห้า หก! สอง แปด สอง ห้า เจ็ด!”

เมื่อเสียงร้องของทุกคนสิ้นสุดลง กู้อวี้หลินก็กระโดดออกจากวงยางอย่างแคล่วคล่อง ปิดฉากได้อย่างเท่สุดๆ

“กรี๊ดดด!”

เสียงปรบมือผสมปนเปไปกับเสียงกรีดร้องจนแก้วหูแทบแตก

กระโดดยางเส้นเดียวกัน ใครขี้เหร่กว่าคนนั้นก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ใบหน้าของเด็กชายตัวอ้วนเขียวคล้ำ เขาวิ่งพรวดพราดมาตรงหน้ากู้อวี้หลินแล้วตะโกนลั่น “ระดับสูงสุดนายกระโดดได้หรือเปล่าล่ะ!”

กู้อวี้หลินเพียงแค่ปรายตามองเขาอย่างเฉยเมย ก่อนจะหันไปพูดกับพี่สาวสองคนที่ช่วยขึงเส้นยาง “รบกวนปรับเป็นระดับสูงสุดทีครับ ขอบคุณครับพี่สาว”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เป็นไรเลย”

พี่สาวสองคนที่ขึงเส้นยางอยู่ตกใจที่ได้รับคำขอบคุณจากกู้อวี้หลิน ทั้งคู่หน้าแดงระเรื่อพลางโบกไม้โบกมือพัลวัน

【ปลาน้อย ลูกไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่าตัวเองหล่อขนาดไหน! เล่นโปรยเสน่ห์ไม่พักแบบนี้ได้ยังไงกัน!】

【เจ้าหนู นายต้องกระโดดข้ามให้ได้จริงๆ นะ! ความสูงระดับนั้นมันสูงกว่าตัวปลาน้อยซะอีก】

【มารยาทดีมาก ฉันบอกแล้วว่าคุณชายน้อยตระกูลคนรวยมันต่างออกไปจริงๆ [ร้องไห้]】

【พวกเราอย่าเพิ่งคิดน้อยเนื้อต่ำใจไป ต่อให้เป็นคุณชายน้อยตระกูลคนรวย สุดท้ายก็ต้องมากระโดดยางให้ฉันดูอยู่ดี! ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าปลาน้อยสมบูรณ์แบบมาก แต่…ฉันนี่แหละคือพระเจ้า! [หัวหมา]】

…

ความรู้สึกของสวี่เจาเจาไม่ต่างจากผู้ชมเลย เธอถึงกับลุ้นจนเหงื่อซึมแทนลูกชาย

พริบตานั้นกู้อวี้หลินก็กระโดดตัวลอยขึ้น เกี่ยวเส้นยางที่สูงกว่าตัวเองครึ่งช่วงศีรษะไว้ได้อย่างง่ายดาย และกระโดดตามเพลง 《ดอกหม่าหลานผลิบาน》 จนจบได้อย่างมั่นคงเหมือนรอบที่แล้วไม่มีผิด

ยังคงเป็นผู้ชมรอบข้างที่ช่วยร้องเพลงคลอให้ บรรยากาศตรงนั้นคึกคักสุดขีด บนใบหน้าของทุกคนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส มีเพียงเด็กชายตัวอ้วนคนเดียวเท่านั้นที่สีหน้าย่ำแย่ลงเรื่อยๆ

เขากระโดดระดับสูงสุดไม่ไหวแน่!

พอกู้อวี้หลินกระโดดเสร็จก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยืนจ้องเด็กชายตัวอ้วนเขม็ง สายตาสื่อความหมายทุกอย่างออกมาหมดแล้ว

แข่งสามรอบชนะสองรอบ เด็กชายตัวอ้วนแพ้แล้ว

“ฮึ่ม!”

เด็กชายตัวอ้วนสะบัดหน้าหนี แปะดอกไม้สีแดงในมือลงบนกระดานดำขนาดเล็กของซุ้มกู้อวี้หลินด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะวิ่งลับหายไปตรงหัวมุมทางเดิน

ผู้คนทั่วทั้งบริเวณส่งเสียงเฮลั่น

น้องข่ายตื่นเต้นที่สุดในบรรดาทุกคน เขาวิ่งโร่เข้าไปวนรอบตัวกู้อวี้หลินพลางตะโกน “พี่ปลาน้อยโคตรเท่เลย!”

สองคำหลังยังจงใจเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ

【เชี่ยเอ๊ย นี่มันแกล้งทำเป็นหมูหลอกกินเสือชัดๆ !!】

【ปลาน้อยลูกรักของมัมหมี ทำเอาใจหายใจคว่ำแทบตาย! ที่แท้ก็กระโดดยางเป็นนี่นา!】

【ทำไมมีคนกระโดดยางได้เท่ขนาดนี้เนี่ย ปลื้มปริ่มจนน้ำตาจะไหล】

【พวกที่ด่าสวี่เจาเจาออกมาขอโทษเดี๋ยวนี้! คิดว่าตัวเองรู้จักปลาน้อยดีกว่าแม่แท้ๆ หรือไง! ปลาน้อยต้องเรียนกระโดดยางมาจากเธอแน่ๆ!】

…

สวี่เจาเจาคิดในใจ: ขอบคุณที่ถามนะ แต่ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าปลาน้อยกระโดดยางเป็น

ในโรงเรียนประถม ใครจะต้านทานคนที่ทั้งกระโดดยางเก่งแถมยังหน้าตาน่ารักได้กันล่ะ

เด็กบางคนถึงจะไม่ได้เล่นเกม ก็ยังเอาดอกไม้สีแดงของตัวเองมาแปะลงบนกระดานดำขนาดเล็กของซุ้มกู้อวี้หลินอยู่ดี

เมื่อเห็นดอกไม้สีแดงที่ซุ้มของพวกเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เซียวฉินก็เริ่มนั่งไม่ติด

จะให้แพ้ในรอบที่สองอีกไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นก็ขายหน้าเกินไปแล้ว!

เธอเดินหน้าบึ้งเข้ามา “แม่ของปลาน้อยคะ พวกคุณเสร็จกันหรือยัง เด็กๆ พากันมารวมตัวกันอยู่ตรงนี้หมด กิจกรรมสานสัมพันธ์ของเราก็ดำเนินต่อไปไม่ได้น่ะสิคะ”

น้ำเสียงฟังดูนุ่มนวล แต่เนื้อแท้กลับแฝงความติติงสวี่เจาเจาและกู้อวี้หลินเอาไว้ทุกคำ

หาว่าดึงเด็กๆ ไปจนหมด

สถานการณ์ฝั่งฉินเยว่หลิงก็ไม่ต่างกันเท่าไร เธอปั้นหน้าตึงมองน้องข่ายที่กระโดดโลดเต้นอยู่ข้างกายกู้อวี้หลิน แต่ก็พูดอะไรไม่ได้

เป็นเด็กที่ไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือจริงๆ

“นั่นสิคะ ทำแบบนี้ซุ้มของพวกเราก็ดำเนินต่อไม่ได้ ปล่อยให้คนอื่นหัวเราะเยาะเปล่าๆ หรือไม่ก็…”

หรือไม่ก็รีบจบเรื่องไร้สาระนี่เสียที

ประโยคที่เหลือฉินเยว่หลิงไม่ได้พูดออกมา แต่คนที่เข้าใจย่อมเข้าใจดี

【เอ่อคือ… ฉันไม่เข้าใจอะ บรรยากาศเมื่อกี้ดูไม่ออกเหรอว่าพวกเด็กๆ มีความสุขกันขนาดไหน? จำเป็นต้องไปเล่นเกมปัญญาอ่อนที่ซุ้มพวกเธอด้วยเหรอ?】

【เทพธิดารถถัง เธอไม่ลองขับรถถังออกมาไล่เด็กๆ ให้แยกย้ายกันไปดูล่ะ?】

【เป็นครูภาษาอะไรทำไมพูดจาเหน็บแนมเก่งจัง ในฐานะครู เห็นภาพแบบนี้แล้วไม่ควรจะดีใจหรอกเหรอ?】

【หลิงหลิง เธอทำอะไรของเธอเนี่ย! ใครมันจะกล้าหัวเราะเยาะเธอกัน!】

【เทพธิดาฉินจะคิดแบบนั้นก็ปกตินะ ใครๆ ก็อยากชนะกันทั้งนั้น…】